เขียนจาก เรื่องจริง ทั้งหมด จากตัวผมเอง
คุณเคยอายุ 10 ขวบกันมาแน่นอนทุกคน ไม่ว่าคุณจะอายุวัยรุ่น เวลานี้ หรือ เป็นวัยหนุ่ม สาว หรือ อาวุโส ล้วนต้องผ่าน 10 ขวบ กันมาทุกคน
สมัยผมเรียน ป 4 วันนึง ผมไม่รุ้ว่าทำไม ครูให้ นักเรียนชาย มาขี่จักรยาน รอบสนามเด็กเล่น มันก็ไม่ใหญ่ แต่มันก็ไม่เล็ก สำหรับ คนขี่ไม่เป็น 555
ใช้เลย บ้านผมไม่มีจักรยาน และเคยไปหัดครั้งเดียว มันก็ยังขี่ไม่ได้นะ ในเวลานั้น แต่ อย่างที่บอกว่าไม่รุ้เหตุผลอะไร ครูสั่งให้เด็ก ผช ทุกคนไปขี่วันนั้น โชว์ หรือ มองกลับฝรั่งเรียกว่า Vise Versa ว่า ประจาร กันก็ว่าได้
คนอื่นส่วนใหญ่ ขี่ได้เกือบหมด ผมจำไม่ได้ว่า นอกจากผม ซึ่ง ขี่ไป ขาลงพื้นไป ตลอด จนครบรอบสนาม ผมไม่สนใจว่า มันจะมีใครอีกไหมที่เหมือนผมนะ ตอนนั้น ผมจำได้อย่างเดียวว่า ผมไม่สนอะไรหลังจาก ครบรอบ ผมเดินจากตรงนั้นไป เพื่อนนักเรียนห้องเดียวกัน และ ห้องอื่น เด็กรุ่นน้อง รุ่นพี่ ครับ ครบทั้งโรงเรียนน่ะเห็นหมด ว่าไอ้นี่ขี่ม่ายเป็ง
จริงๆแล้ว ผมจำได้ว่า มันไม่มีเพื่อนคนไหน ในยุคนั้น เดินมาพูดกับผมเรื่องนี้ หรือ โดนล้ออะไรเลย เหมือนจริงๆมันก็เรื่องเล็กแหล่ะนะ แต่ตอนขี่น่ะ ตรูอายบอกตรง
หลังจากนั้น ผมได้มีโอกาส ไปเช่าจักรยานขี่กับเพื่อน แถว โรงเรียนนั่นแหล่ะ เผอิญ ได้รถแบบมีพนักพิงหลังด้วย ของเด็กผู้หญิงมั้ง มันเลยทำให้เหมือนมันช่วยทรงตัวตอนพิงพนัก ผมเลยขี่ได้เลยวันนั้น เออ และ หลังจากนั้น ก็ขี่ได้ทุกแบบ แต่ไม่ชอบแบบ ที่เขาใช้แข่งกันนะ ชอบแบบ จักรยานแม่บ้านนี่แหล่ะ
และ หลังจากนั้นผมก็ไปเที่ยว สวนสามพราน กับเพื่อน และ อีกหลายๆแห่งที่มันมีจักรยานให้เช่า โตขึ้น ไปเที่ยวบ้านเพื่อน ตจว ก็ขี่กันไปได้
พอทุกวันนี้ เห็นคนขี่จักรยาน ก็นึกถึงตัวเองตอนเด็กๆ ว่า ชีวิตคนเรา มันอาจจะมีวันที่ เรารู้สึกแย่ๆ อับอายคน หรือ มีสิ่งที่เราน่ะเคยทำไม่ได้
แต่พอเลยวันนั้นไป แล้วต่อมาเราทำได้ วันนั้นมันแทบจะเรียกว่า มันไม่สำคัญอะไรอีกต่อไปเลย
เหมือนกับคนที่เราเห็น เขาประสบความสำเร็จ นอกจากบางคนที่มีต้นทุนคนสอนแต่แรก ส่วนใหญ่ ก็ต้องหาประสบการณ์เอง และ ห่วยในตอนแรกๆในแทบทุกเรื่อง กว่าจะครบประสบการณ์มันต้องสะสมมา ผมมานั่งนึกถึงอดีตเวลานั้น ถ้าผมไม่ถูกครู จับไปขี่จักรยานทดสอบละก็ ผมอาจจะไม่นึกอยากไปเช่าจักรยานขี่ก็ได้ และ ก็เป็นเรื่องดีที่ เมื่อผมมีวันที่รุ้สึกอับอายแล้ว ผมไม่ได้ กลัว การขี่จักรยานอะไร พอมีโอกาส ไม่มีใครเห็น เราก็ไปหัดขี่ ตอนขี่ได้ เราก็ไม่ได้ไปบอกใคร แถมมีบางวัน เราไปเช่าขี่คนเดียวด้วยซ้ำตอนเลิกเรียน
คนเราอาจมีวันแย่ๆ กับเรี่องๆนึง แต่มันก็อาจจะไม่ได้แย่ตลอดไป โดยเฉพาะการเริ่มต้นแทบทุกอย่าง มันมักจะทำไม่ได้ตอนแรกๆ แต่ทำไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง จริงไหมครับ
ประสบการณ์ น่าอาย ที่ไร้ความหมายในเวลาต่อมา
คุณเคยอายุ 10 ขวบกันมาแน่นอนทุกคน ไม่ว่าคุณจะอายุวัยรุ่น เวลานี้ หรือ เป็นวัยหนุ่ม สาว หรือ อาวุโส ล้วนต้องผ่าน 10 ขวบ กันมาทุกคน
สมัยผมเรียน ป 4 วันนึง ผมไม่รุ้ว่าทำไม ครูให้ นักเรียนชาย มาขี่จักรยาน รอบสนามเด็กเล่น มันก็ไม่ใหญ่ แต่มันก็ไม่เล็ก สำหรับ คนขี่ไม่เป็น 555
ใช้เลย บ้านผมไม่มีจักรยาน และเคยไปหัดครั้งเดียว มันก็ยังขี่ไม่ได้นะ ในเวลานั้น แต่ อย่างที่บอกว่าไม่รุ้เหตุผลอะไร ครูสั่งให้เด็ก ผช ทุกคนไปขี่วันนั้น โชว์ หรือ มองกลับฝรั่งเรียกว่า Vise Versa ว่า ประจาร กันก็ว่าได้
คนอื่นส่วนใหญ่ ขี่ได้เกือบหมด ผมจำไม่ได้ว่า นอกจากผม ซึ่ง ขี่ไป ขาลงพื้นไป ตลอด จนครบรอบสนาม ผมไม่สนใจว่า มันจะมีใครอีกไหมที่เหมือนผมนะ ตอนนั้น ผมจำได้อย่างเดียวว่า ผมไม่สนอะไรหลังจาก ครบรอบ ผมเดินจากตรงนั้นไป เพื่อนนักเรียนห้องเดียวกัน และ ห้องอื่น เด็กรุ่นน้อง รุ่นพี่ ครับ ครบทั้งโรงเรียนน่ะเห็นหมด ว่าไอ้นี่ขี่ม่ายเป็ง
จริงๆแล้ว ผมจำได้ว่า มันไม่มีเพื่อนคนไหน ในยุคนั้น เดินมาพูดกับผมเรื่องนี้ หรือ โดนล้ออะไรเลย เหมือนจริงๆมันก็เรื่องเล็กแหล่ะนะ แต่ตอนขี่น่ะ ตรูอายบอกตรง
หลังจากนั้น ผมได้มีโอกาส ไปเช่าจักรยานขี่กับเพื่อน แถว โรงเรียนนั่นแหล่ะ เผอิญ ได้รถแบบมีพนักพิงหลังด้วย ของเด็กผู้หญิงมั้ง มันเลยทำให้เหมือนมันช่วยทรงตัวตอนพิงพนัก ผมเลยขี่ได้เลยวันนั้น เออ และ หลังจากนั้น ก็ขี่ได้ทุกแบบ แต่ไม่ชอบแบบ ที่เขาใช้แข่งกันนะ ชอบแบบ จักรยานแม่บ้านนี่แหล่ะ
และ หลังจากนั้นผมก็ไปเที่ยว สวนสามพราน กับเพื่อน และ อีกหลายๆแห่งที่มันมีจักรยานให้เช่า โตขึ้น ไปเที่ยวบ้านเพื่อน ตจว ก็ขี่กันไปได้
พอทุกวันนี้ เห็นคนขี่จักรยาน ก็นึกถึงตัวเองตอนเด็กๆ ว่า ชีวิตคนเรา มันอาจจะมีวันที่ เรารู้สึกแย่ๆ อับอายคน หรือ มีสิ่งที่เราน่ะเคยทำไม่ได้
แต่พอเลยวันนั้นไป แล้วต่อมาเราทำได้ วันนั้นมันแทบจะเรียกว่า มันไม่สำคัญอะไรอีกต่อไปเลย
เหมือนกับคนที่เราเห็น เขาประสบความสำเร็จ นอกจากบางคนที่มีต้นทุนคนสอนแต่แรก ส่วนใหญ่ ก็ต้องหาประสบการณ์เอง และ ห่วยในตอนแรกๆในแทบทุกเรื่อง กว่าจะครบประสบการณ์มันต้องสะสมมา ผมมานั่งนึกถึงอดีตเวลานั้น ถ้าผมไม่ถูกครู จับไปขี่จักรยานทดสอบละก็ ผมอาจจะไม่นึกอยากไปเช่าจักรยานขี่ก็ได้ และ ก็เป็นเรื่องดีที่ เมื่อผมมีวันที่รุ้สึกอับอายแล้ว ผมไม่ได้ กลัว การขี่จักรยานอะไร พอมีโอกาส ไม่มีใครเห็น เราก็ไปหัดขี่ ตอนขี่ได้ เราก็ไม่ได้ไปบอกใคร แถมมีบางวัน เราไปเช่าขี่คนเดียวด้วยซ้ำตอนเลิกเรียน
คนเราอาจมีวันแย่ๆ กับเรี่องๆนึง แต่มันก็อาจจะไม่ได้แย่ตลอดไป โดยเฉพาะการเริ่มต้นแทบทุกอย่าง มันมักจะทำไม่ได้ตอนแรกๆ แต่ทำไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง จริงไหมครับ