​คือเราทนไม่ไหวกับอาการแพนิคแล้ว กลัวการแพนิคไปเลย เราไม่อยากอยู่ในหมู่บ้านชนบท​ กลัวเสียงอีกาและสุนัขตอนกลางคืนไม่ไหว
1. ​เราพึ่งเสียสุนัขวัย4เดือนไปวันศุกร์ตอนเช้า รักมาก (ก่อนเขาเสีย เราแพนิคหนักมาก ใจสั่ง หายใจไม่ออก วูบหนึ่งที่เหมือนสูญเสียอะไรไป น้องเขาไปจริงๆตอนเรานอนหลับ)กลัวอาการแพนิคไปเลย
2. ​เมื่อเดือนก่อนพึ่งเสียคุณลุงไปค่ะ
คืออีการ้อง เขาร้องหนักมาก ​ตอนก่อนคุณลุงเสียร้องไปทางนาของลุงซึ่งลุงนอนนา ตอนก่อนสุนัขเราเสียเขาร้องบินผ่านบ้าน  คือเราก็ไม่ได้อยากเชื่อมโยงกันเลย แค่ความคิดมันห้ามไม่ได้ เราก็พึ่งสูญเสียสุนัขไป มันเลยหนักขึ้น เมื่อวานอีการ้องไปทางนาเราค่ะ ซึ่งเรากับคุณแม่ก็ไปทางนั้น ตรงนั้นเป็นทางเลี้ยวเขาบินร้องแล้วหยุด บินแล้วหยุดสองตัว เราร้องไห้และกรี๊ดเลยตอน​ซึ่งไม่สนใจใครจะเห็นเลย มีบ้านคนอยู่แถวนั้น วันนี้ดีขึ้นหน่อยเป็นวันเลือกตั้ง บ้านอยู่ติดศาลากลางบ้าน คนเขามาเลือกตั้ง  
​อยากย้ายบ้านหรือหนีไปอยู่ที่อื่น เรามีความคิดที่จะหนีไปอยู่ที่อื่น ถ้าไปไม่ได้ก็จะกินยา แบบซื้อยาอื่นๆ มารวมกัน เป็นทางออกที่เราจะหายจริงๆ
​เป็นแพนิคนานแล้ว เป็นหนักบางช่วงแล้วก็เป็นไม่หนักบางช่วง เรารู้สึกขอบคุณอาการแพนิคที่เราสามารถออกมาใช้ชีวิตได้อีก แต่ก็ไม่อยากเป็นแล้ว
เราอยากหาที่อยู่ ที่มีเสียงคนพูดคุยกัน ตอนกลางคืนไม่มืดเกินไป จะเป็นเสียงรถอื่นๆก็ได้ เป็นในอำเภอ หรือจังหวัดดี
เรามีความเชื่ออะไรโบราณๆ เสียงสุนัขตอนกลางคืน เราก็ฟังผ่านๆแต่พอได้ยินแล้วจะเก็บไปคิด
​มีอาการย้ำคิดย้ำทำ ซึ่งเราจะลุกมาดูตอนสุนัขเห่าหอน แบบมันเหนื่อยมาก เราจะชอบจ้องมองสิ่งที่เรากลัว อย่างอีกาทั้งร้องทั้งกรี๊ดแต่ก็จ้องมอง เราจะหนีถ้าเขาร้องอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเรา ไม่เคยได้รับการรักษา คิดว่าตัวเองไม่เป็นหนักหรือเอาอยู่