ขอเล่านิดนึง เราเป็นเด็กม.ปลายที่เครียดหลายๆเรื่อง แบบพวกเรื่องเรียน เรื่องมหาลัย เรื่องที่บ้าน เครื่องเพื่อน แต่ถ้าถามว่าเราแคร์เรื่องไหนที่สุดก็คงเป็นเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนนั่นแหละ ด้วยความที่ชีวิตประจำวันของเราอยู่ที่โรงเรียนมากกว่าที่บ้าน และเราก็เป็นคนที่มีเพื่อนน้อยแบบที่นับด้วย 2 มือยังมีนิ้วเหลือ
แต่คงต้องยอมรับว่าเราเข้ากับคนไม่ค่อยเก่งเหมือนเพื่อนคนอื่น+เป็นคนเงียบๆที่ตามใครไม่ทัน เวลารวมเป็นกลุ่มเราชอบใส่หูฟัง(​เพราะตอนไม่ใส่ไม่มีใครคุยด้วย) + เขาชอบแยกไปคุยตรงอื่นที่ไม่มีเรา เราเลยรู้สึกเหนื่อยที่ต้องพยายามแทรกตัวเองเข้าไป จนต่อมาเราก็เลิกความพยายามนั้นไป

เราแค่เก็บความคิด และความ​รู้สึกแย่ๆ ไว้ในใจเพราะไม่อยากเสียเพื่อนกลุ่มนี้ไป
จนวันนึงที่เราทนไม่ไหว เราก็ระเบิดมันออกมาจนเราได้คุยกับเพื่อนกลุ่มนั้นเกี่ยวกับความคิดของเราแล้ว ว่า "เราเข้าใจว่าทุกคนเข้ากันได้ดีและมีความสุขกว่าถ้าไม่มีเราอยู่ตรงนั้น" ​แต่เพื่อนก็ตอบประมาณว่า "ขอโทษ+(บอกนิสัยของตัวเอง)" แต่บางคนก็พูดต่อว่า "​เหมือน(ชื่อเรา) ไม่ค่อยอยากเป็นเพื่อนกับเขา"

พอทุกอย่างที่ได้ยินรวมกับความคิดของเรา ​คือเรารู้สึก ​ว่า ​คำขอโทษ ​พวกนั้นไม่ได้ทำใจเราดีขึ้นเลย แถมบางคำตอบกับทำให้เราหวนคิดถึงสิ่งที่เราเคยพยายามทำด้วยซ้ำ ว่าเขาไม่เห็นมันใช่มั้ยนะ
เราว่าเราเคยแสดงความใส่ใจในแบบของเรา พวกเอาเสื้อกันหนาว​ให้ใส่ คอยตื่นเป็นคนแรกเพื่อที่จะไม่เป็นภาระที่ทุกคนต้องรอ ตั้งใจทำตามหน้าที่ของตัวเองให้สุดความสามารถ

เพิ่มเติม เพื่อนที่ว่าเราไม่ได้เป็นเพื่อนของเขา เป็น1ในสาเหตุที่เราทะเลาะกับเพื่อนอีกคนนึงจนถึงขั้นที่เราอยากจะตัดความสัมพันธ์นั้นทิ้งไป

แต่เหมือนกรรมจะตามทันเราเพราะหลังจากทะเลาะกัน ทุกอย่างที่เคยเป็นสุขของเรามันเรื่มจืดชืด จน จากงานอดิเรกกลายเป็นแค่บ่วงที่ต้องทำทุกวันเท่านั้น

ก็เลยตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา