บางอย่าง....กลับออกมาพร้อมกับเขา
"หลงทางในป่าอาจจบลงที่ความตาย...
แต่การ 'ถูกส่งกลับมา' คือจุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่ไม่มีวันจบ
พบกับซีรีส์เรื่องสั้นที่สำรวจความบิดเบี้ยวของมนุษย์ผู้ถูกป่ากลืนกิน
ปริศนาใต้รอยยิ้มที่เย็นเยียบ และความลับในทุกลมหายใจอับชื้น
'คุณแน่ใจจริงๆ หรือ... ว่าเขาคนเดิมได้กลับมาแล้ว?'"
EP1 : ลุงปรีชา
เวรดึกคืนนี้ร้อนอบอ้าวและอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก อากาศชื้นจัดจนผิวหนังรู้สึกเหนียวเหนอะหนะไปหมด หลังจากผ่านมรสุมงานจากเวรบ่ายที่ยับเยินจนร่างแทบแหลก ในที่สุดฉันก็ได้พักเสียที
ฉันถือชุดทำแผลที่เพิ่งใช้กับ "ลุงปรีชา" เข้ามาเก็บในห้องเก็บของสกปรกประจำวอร์ด ทันทีที่ประตูเปิดออก ความวุ่นวายภายนอกก็ถูกตัดขาด ทุกอย่างกลับกลายเป็นเงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด เงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหยดน้ำจากก๊อกที่รั่วซึมดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ฉันโยนก้อนสำลีที่ชุ่มไปด้วยเลือดลงไปในถังแดงตามระเบียบ พลางนึกถึงแผลของคนไข้รายล่าสุด ที่ออกมาจากป่าหลังหมู่บ้านพร้อมรอยกัดบนร่างกาย
"ลุงปรีชาไปโดนตัวอะไรมานะ ถึงได้มีรอยกัดเหวอะหวะเต็มตัวแบบนั้น... ในป่ามันมีอะไรที่กัดทิ้งรอยแผลสยดสยองแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?"
แต่ก่อนที่ฝาถังจะปิดสนิท เสียงครางแผ่วเบาอย่างประหลาดก็ดังแว่วมาจากก้นถังขยะใบนั้น
ด้วยความสงสัย ฉันจึงลองเปิดฝาถังดูอีกครั้ง... และนั่นคือวินาทีที่หัวใจของฉันแทบหยุดเต้น
บนก้อนสำลีสีแดงคล้ำ มี "ริมฝีปากมนุษย์ขนาดจิ๋ว" ผุดงอกออกมา มันส่งเสียงคิกคัก ครางกระเส่าด้วยความกระหาย ริมฝีปากนั้นฉีกยิ้มกว้าง พร้อมกับแลบลิ้นเรียวยาวสีม่วงเข้มออกมาไล่เลียหยดเลือดจากเศษผ้าก๊อซที่ถูกทิ้งไว้ก่อนหน้าอย่างตะกรุมตะกราม
“อ่าา......ตรงนี้ด้วย... ตรงนั้นก็มี... ฮิๆๆๆ”
เสียงแหลมเล็กนั่นพร่ามัวเหมือนเสียงลมที่ลอดผ่านรูเข็ม
ฉันยืนจ้องภาพสยดสยองตรงหน้า ร่างกายแข็งทื่อด้วยความรู้สึกขนพองสยองเกล้าจนทำอะไรไม่ถูก มือที่ถือฝาถังค้างไว้สั่นระริก ทันใดนั้น... ลิ้นที่กำลังตวัดกินซากของเสียก็หยุดชะงักลงช้าๆ มันค่อยๆ บิดองศาหันมาทางฉันอย่างจงใจ แล้วแสยะยิ้มกว้างจนเห็นเหงือกสีซีดเผือดที่ไร้เลือดหล่อเลี้ยง
ขนแขนของฉันลุกชันไปถึงท้ายทอย สัญชาตญาณร้องเตือนว่าสิ่งที่อยู่ในถังขยะสีแดงใบนี้ ไม่ได้ต้องการเพียงแค่ของเหลือทิ้งอีกต่อไป
“อ้าว... มีของดีอยู่ตรงนี้นี่นา... ฮิๆๆๆๆๆ”
จบ ep1
ป่า หน้าร้อน และคนที่กลับมา [เรื่องสั้นสยองขวัญ แนวขนลุก]
"หลงทางในป่าอาจจบลงที่ความตาย...
แต่การ 'ถูกส่งกลับมา' คือจุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่ไม่มีวันจบ
พบกับซีรีส์เรื่องสั้นที่สำรวจความบิดเบี้ยวของมนุษย์ผู้ถูกป่ากลืนกิน
ปริศนาใต้รอยยิ้มที่เย็นเยียบ และความลับในทุกลมหายใจอับชื้น
'คุณแน่ใจจริงๆ หรือ... ว่าเขาคนเดิมได้กลับมาแล้ว?'"
EP1 : ลุงปรีชา
เวรดึกคืนนี้ร้อนอบอ้าวและอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก อากาศชื้นจัดจนผิวหนังรู้สึกเหนียวเหนอะหนะไปหมด หลังจากผ่านมรสุมงานจากเวรบ่ายที่ยับเยินจนร่างแทบแหลก ในที่สุดฉันก็ได้พักเสียที
ฉันถือชุดทำแผลที่เพิ่งใช้กับ "ลุงปรีชา" เข้ามาเก็บในห้องเก็บของสกปรกประจำวอร์ด ทันทีที่ประตูเปิดออก ความวุ่นวายภายนอกก็ถูกตัดขาด ทุกอย่างกลับกลายเป็นเงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด เงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหยดน้ำจากก๊อกที่รั่วซึมดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ฉันโยนก้อนสำลีที่ชุ่มไปด้วยเลือดลงไปในถังแดงตามระเบียบ พลางนึกถึงแผลของคนไข้รายล่าสุด ที่ออกมาจากป่าหลังหมู่บ้านพร้อมรอยกัดบนร่างกาย
"ลุงปรีชาไปโดนตัวอะไรมานะ ถึงได้มีรอยกัดเหวอะหวะเต็มตัวแบบนั้น... ในป่ามันมีอะไรที่กัดทิ้งรอยแผลสยดสยองแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?"
แต่ก่อนที่ฝาถังจะปิดสนิท เสียงครางแผ่วเบาอย่างประหลาดก็ดังแว่วมาจากก้นถังขยะใบนั้น
ด้วยความสงสัย ฉันจึงลองเปิดฝาถังดูอีกครั้ง... และนั่นคือวินาทีที่หัวใจของฉันแทบหยุดเต้น
บนก้อนสำลีสีแดงคล้ำ มี "ริมฝีปากมนุษย์ขนาดจิ๋ว" ผุดงอกออกมา มันส่งเสียงคิกคัก ครางกระเส่าด้วยความกระหาย ริมฝีปากนั้นฉีกยิ้มกว้าง พร้อมกับแลบลิ้นเรียวยาวสีม่วงเข้มออกมาไล่เลียหยดเลือดจากเศษผ้าก๊อซที่ถูกทิ้งไว้ก่อนหน้าอย่างตะกรุมตะกราม
“อ่าา......ตรงนี้ด้วย... ตรงนั้นก็มี... ฮิๆๆๆ”
เสียงแหลมเล็กนั่นพร่ามัวเหมือนเสียงลมที่ลอดผ่านรูเข็ม
ฉันยืนจ้องภาพสยดสยองตรงหน้า ร่างกายแข็งทื่อด้วยความรู้สึกขนพองสยองเกล้าจนทำอะไรไม่ถูก มือที่ถือฝาถังค้างไว้สั่นระริก ทันใดนั้น... ลิ้นที่กำลังตวัดกินซากของเสียก็หยุดชะงักลงช้าๆ มันค่อยๆ บิดองศาหันมาทางฉันอย่างจงใจ แล้วแสยะยิ้มกว้างจนเห็นเหงือกสีซีดเผือดที่ไร้เลือดหล่อเลี้ยง
ขนแขนของฉันลุกชันไปถึงท้ายทอย สัญชาตญาณร้องเตือนว่าสิ่งที่อยู่ในถังขยะสีแดงใบนี้ ไม่ได้ต้องการเพียงแค่ของเหลือทิ้งอีกต่อไป
“อ้าว... มีของดีอยู่ตรงนี้นี่นา... ฮิๆๆๆๆๆ”
จบ ep1