หน้าจอมือถือที่สะท้อนแสงไฟและความทรงจำที่ยังอยู่ที่เดิม
สวัสดีครับผมชื่อA(นามสมุติ)เรื่องนี้สร้างจากเรื่องราวที่เกิดขึ้นจากตัวผม นิ้วโป้งของผมลากผ่านหน้าจอมือถือที่เย็นเฉียบ แสงสว่างจากจอสะท้อนในแววตาที่หม่นแสง ผมเผลอกดเข้าแอปฯ เกมนั้น... เกมที่ทำให้เราได้เจอกันครั้งแรกเมื่อ 5 ปีก่อน
ตอนนั้นทุกอย่างมันง่ายไปหมด แค่เพียงเราเปิดแอปฯ มาเจอกันในโลกเสมือน โลกที่เคยเป็นแค่พิกเซลกลับกลายเป็นที่พักใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ผมในวัย 13-14 ปีตอนนั้น ไม่เคยคิดเลยว่าความรักที่เริ่มจากปลายนิ้วสัมผัสหน้าจอ จะฝังรากลึกในใจผมได้นานขนาดนี้
เราเคยรักกันมาก... รักกันจนผมคิดว่าหน้าจอมือถือเครื่องนี้เล็กเกินไปที่จะบรรจุความรู้สึกของเราไว้ได้หมด แต่สุดท้าย ก็เป็นมือของผมเองที่สั่นคลอน เป็นผมเองที่ใจอ่อนไหวและเลือกที่จะเดินออกมา ผมเป็นคนทิ้งดอกไม้ที่ผมอุตส่าห์ปลูกไว้ในเกมชีวิตจริงดอกนั้นให้แห้งเหี่ยวลงด้วยน้ำมือตัวเอง
ช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมา การได้กลับมาคุยกันอีกครั้งผ่านแชทสั้นๆ แค่ 2-3 เดือน มันเหมือนได้เติมพลังชีวิตให้คนอมทุกข์อย่างผมกลับมาหายใจได้ทั่วท้องอีกครั้ง ผมกลับไปเป็นคนสดใสเพียงเพราะเห็นชื่อเธอเด้งขึ้นมาบนหน้าจอแจ้งเตือน มันคือความสุขที่สุดที่หาอะไรมาเทียบไม่ได้ แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้นๆ ก็ตาม
แต่ความสุขนั้นก็เหมือนแบตเตอรี่ที่ใกล้หมด... ในขณะที่ผมยังรอเธออยู่ทุกวัน คิดถึงเธอจนใจจะขาด เธอกลับมีคนใหม่ที่คอยชาร์จพลังใจให้เธอใน "กระถางใบใหม่" ไปเสียแล้ว
ทุกวันนี้ผมยังติดอยู่ในลูปเดิมๆ นอนหลับเพื่อจะฝันถึงวันเก่าๆ วันที่เรายังแชทกันจนดึกดื่น วันที่เรายังสู้ไปด้วยกันในเกม ในฝันนั้นมันช่างอบอุ่นและมีความสุข... แต่พอตื่นมาเจอหน้าจอมือถือที่ว่างเปล่า ความทรมานมันก็ถาโถมเข้าใส่จนแทบทนไม่ไหว
"เก่งมากนะที่ปลูกดอกไม้ให้โตได้ขนาดนี้..." ผมพึมพำกับเงาตัวเองในจอมือถือที่ดับสนิท "เสียดายที่รักษาไว้ไม่ได้เอง"
ผมมองดูเธอจากที่ไกลๆ ยอมรับความจริงด้วยความปวดร้าวที่งดงามว่า ดอกไม้ที่ผมเคยเป็นเจ้าของ ตอนนี้ได้ไปเติบโตและเบ่งบานในพื้นที่ที่คู่ควรและสวยงามกว่าเดิมแล้ว
ส่วนผม... ก็คงยังเป็นเพียงผู้เล่นคนเดิม ที่วนเวียนอยู่ในแผนที่เดิมๆ เพื่อรอคอยใครบางคนที่ไม่กลับมาอีกต่อไป
เขียนโดย nxntakxxn._
พี่ๆช่วยอ่านนิยายของผมหน่อยนะครับสร้างขึ้นจากตัวผมจริงๆเลยครับ
สวัสดีครับผมชื่อA(นามสมุติ)เรื่องนี้สร้างจากเรื่องราวที่เกิดขึ้นจากตัวผม นิ้วโป้งของผมลากผ่านหน้าจอมือถือที่เย็นเฉียบ แสงสว่างจากจอสะท้อนในแววตาที่หม่นแสง ผมเผลอกดเข้าแอปฯ เกมนั้น... เกมที่ทำให้เราได้เจอกันครั้งแรกเมื่อ 5 ปีก่อน
ตอนนั้นทุกอย่างมันง่ายไปหมด แค่เพียงเราเปิดแอปฯ มาเจอกันในโลกเสมือน โลกที่เคยเป็นแค่พิกเซลกลับกลายเป็นที่พักใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ผมในวัย 13-14 ปีตอนนั้น ไม่เคยคิดเลยว่าความรักที่เริ่มจากปลายนิ้วสัมผัสหน้าจอ จะฝังรากลึกในใจผมได้นานขนาดนี้
เราเคยรักกันมาก... รักกันจนผมคิดว่าหน้าจอมือถือเครื่องนี้เล็กเกินไปที่จะบรรจุความรู้สึกของเราไว้ได้หมด แต่สุดท้าย ก็เป็นมือของผมเองที่สั่นคลอน เป็นผมเองที่ใจอ่อนไหวและเลือกที่จะเดินออกมา ผมเป็นคนทิ้งดอกไม้ที่ผมอุตส่าห์ปลูกไว้ในเกมชีวิตจริงดอกนั้นให้แห้งเหี่ยวลงด้วยน้ำมือตัวเอง
ช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมา การได้กลับมาคุยกันอีกครั้งผ่านแชทสั้นๆ แค่ 2-3 เดือน มันเหมือนได้เติมพลังชีวิตให้คนอมทุกข์อย่างผมกลับมาหายใจได้ทั่วท้องอีกครั้ง ผมกลับไปเป็นคนสดใสเพียงเพราะเห็นชื่อเธอเด้งขึ้นมาบนหน้าจอแจ้งเตือน มันคือความสุขที่สุดที่หาอะไรมาเทียบไม่ได้ แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้นๆ ก็ตาม
แต่ความสุขนั้นก็เหมือนแบตเตอรี่ที่ใกล้หมด... ในขณะที่ผมยังรอเธออยู่ทุกวัน คิดถึงเธอจนใจจะขาด เธอกลับมีคนใหม่ที่คอยชาร์จพลังใจให้เธอใน "กระถางใบใหม่" ไปเสียแล้ว
ทุกวันนี้ผมยังติดอยู่ในลูปเดิมๆ นอนหลับเพื่อจะฝันถึงวันเก่าๆ วันที่เรายังแชทกันจนดึกดื่น วันที่เรายังสู้ไปด้วยกันในเกม ในฝันนั้นมันช่างอบอุ่นและมีความสุข... แต่พอตื่นมาเจอหน้าจอมือถือที่ว่างเปล่า ความทรมานมันก็ถาโถมเข้าใส่จนแทบทนไม่ไหว
"เก่งมากนะที่ปลูกดอกไม้ให้โตได้ขนาดนี้..." ผมพึมพำกับเงาตัวเองในจอมือถือที่ดับสนิท "เสียดายที่รักษาไว้ไม่ได้เอง"
ผมมองดูเธอจากที่ไกลๆ ยอมรับความจริงด้วยความปวดร้าวที่งดงามว่า ดอกไม้ที่ผมเคยเป็นเจ้าของ ตอนนี้ได้ไปเติบโตและเบ่งบานในพื้นที่ที่คู่ควรและสวยงามกว่าเดิมแล้ว
ส่วนผม... ก็คงยังเป็นเพียงผู้เล่นคนเดิม ที่วนเวียนอยู่ในแผนที่เดิมๆ เพื่อรอคอยใครบางคนที่ไม่กลับมาอีกต่อไป
เขียนโดย nxntakxxn._