ปัจจุบันในบ้านหลังนี้เราอายุมีกันอยู่4คน มีแม่ เราอายุ16กับน้องสาวอีก2คน14,8 น้องสาวคนเล็กเป็นลูกของพ่อเลี้ยง ก่อนหน้านี้เรามีพ่อเลี้ยงค่ะ แต่เค้าก็ไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่
บ้านเรามีรายรับ2ที่ จากการขายของชำกับตัดปาล์มน้ำมันขาย แต่เนื่องจากไปได้บำรุงดีๆทำให้ไม่ค่อยออกผล รายได้ส่วนนี้ก็น้อยไปด้วย
เรื่องเกิดที่น้องคนเล็กเราชวนคนในบ้านชวนคนนี้นู้นคนนี้เล่นเกมเด็กเจน alpha เกมตัวอาร์ แล้วแม่ก็ไปเล่นเกมนั้นกับน้องแล้วได้ไปเจอคนนึงในเกม เค้าก็คุยๆกันฟิวเพื่อนมาเรื่อยๆค่ะ แล้วเหมือนสักพักเค้าก็มาเป็นคนคุยกัน ตอนนั้นเราก็รู้นะว่าแกคุยกับคนนี้ฟิวแฟน หลังจากนั้นไม่นานเราก็ถามแม่ตรงๆว่าคนนี้ยังไง จะถึงไหน แล้วพ่อเลี้ยงหละ(ช่วงนั้น มันมีปัญหาในครอบครัว เพราะมันเกิดเหตุการณ์รุนแรงระหว่างเรากับพ่อเลี้ยง รวมกับเหตุการณ์อื่นๆที่มันสะสมมาเรื่อยๆค่ะ) เค้าก็บอกกับคนในเกมนี้ไม่อะไรคุยเล่นๆ แล้วทีนี้พ่อเลี้ยงจับได้ทะเลาะกันหนักแล้วก็แยกกันอยู่ค่ะ พ่อเลี้ยงแกก็กลับบ้านเกิดแก แต่ยังคงติดต่อน้องสาวคนเล็กเราอยู่เรื่อยๆ
แม่เราก็ยังคุยกับคนนั้นต่อมาเรื่อยๆจนปีใหม่ แม่ก็ชวนคนนั้นมาบ้าน เค้าเป็นคน กทม. แม่บอกว่าที่เค้ามาเพราะไม่เคยลงใต้สักครั้งเลยในชีวิต ปีใหม่เลยเป็นโอกาสดี เค้าก็มาพักในบ้านเราค่ะ แล้วก็ไปเที่ยวปีใหม่เราก็ไปเพราะไม่อยากทำตัวมีปัญหา เค้ามาอยู่ประมาณ5-6วันมั้งเราไม่แน่ใจเรื่องเวลาเลย หลังจากนั้นเค้าก็คุยกันมาเรื่อยๆ แม่ก็ติดเกมบ้าไปเลยค่ะ
ที่บ้านเป็นร้านขายของชำ+กับเป็นที่พักอาศัย เป็นธุรกิจส่วนตัว(เรียกแบบนี้ได้มั้ย) ต้องบริหารร้านเองหมดเลย เมื่อก่อนมันก็โอเคค่ะ(รายรับรายจ่าย)อยู่ประมาณกลางๆ พอจะซื้อของฟุ่มเฟือยได้อยู่บ้าง แต่ตอนนี้ต่างกันเลยค่ะ
เรารู้ค่ะว่าที่บ้านมีหนี้เลยอะ มีหนี้รถมอเตอร์ไซค์ รถยนต์ไว้บรรทุกของบรรทุกปาล์มน้ำมัน มอไซค์ก็ซื้อมาให้เราขี่ไปรร.กับน้องๆอีก2คน ค่าน้ำค่าไฟค่าเน็ตค่าอื่นๆรวมเรากับน้องๆต่อวันก็เยอะ
รวมทั้งเงินที่แม่เอาเงินไปเติมเกมอาร์ ถ้าเติมน้อยๆเราคงไม่อะไรเลย แต่แม่เราเลือกที่จะเติมเยอะมากๆไม่รู้เหมือนกันทำไมต้องเติมเยอะขนาดนั้น
พอรายจ่ายมากกว่ารายรับ ร้านก็ไม่มีทุนไปซื้อของ ของหมด พอลูกค้ามาถามหาของที่เค้าต้องการหลายๆครั้งแล้วไม่มีเค้าก็ไม่เข้าร้าน จนตอนนี้ลูกค้าเข้าน้อยมากจนเรารู้สึกถ้าเป็นแบบนี้คงไกล้เจ๊ง เพราะร้านตอนนี้พวกชั้นของกินของใช้เริ่มจะว่างเปล่าแล้ว ส่วนขนมนี้ ว่างเลย เหลือแต่ชั้นเปล่า
ร้านนี้เป็นร้านเป็นบ้านที่ใหญ่อยู่ค่ะถ้าเทียบกับเพื่อนบ้านแถมๆนั้น เป็นบ้านและร้านที่ยายกับตาเราสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง โดยที่เริ่มจากเล็กๆมาใหญ่ขึ้นจนถึงทุกวันนี้ แม่เราเอาตรงๆค่อนข้างไม่เอาดีในด้านการเรียนทำให้เรียนไม่จบและท้องเราในตอนที่อายุยังน้อยพอเราเริ่มโตหน่อย ยายก็ยกบ้านยกร้านที่แกสร้างมาเองให้กับแม่เราแลกกับผ่อนค่าอะไรสักอย่างไม่รู้เดือนละพันให้ แล้วยายเราอายุ50กว่าไปทำประมงแทน ยายเราขยันมากค่ะ ไม่เคยเกี่ยงงานเลย แกสอนเราตั้งแต่เด็กๆเลยว่าอย่าเกี่ยงงานและอื่นๆ
เราเคยพูดกับแม่ค่ะเรื่องร้านเรื่องนู้เรื่องนี้แต่แม่แกรั้นค่ะ ใครพูดไม่เคยฟังเอย ยายพูดแล้วก็ไม่ฟัง แกรั้นมากไม่เชื่อคำใครไม่ฟังคำแนะนำเลย บางครั้งก็แกตอบกลับก็แอบทำเราเพลียเลย เรารู้สึกเหนื่อยค่ะ อยากให้แม่มีความรับผิดชอบ ก่อนหน้านี้เรากับน้องคนกลางเคยตั้งโต๊ะเคลียใจกันแล้ว มันก็ดีได้ไม่นาน ก็กลับมาเป็นแบบเดิมอีก ปจบ.แม่ก็ยังคึยกับผช.คนนั้นอยู่ โทรคุยกันเกือบตลอด แล้วใส่หูฟังด้วยพอลูกค้าเรียกก็ไม่ได้ยิน เราเรียกน้องเรียก็ไม่ได้ยื่นบ้าง จนตอนนี้เหมือนอยู่คนละบ้านในบ้านหลังเดียวกันเลย
เราก็เคยพูดกับยายเรื่องนี้นะคะฟิวปรึกษา แกก็เป็นห่วงเรื่องนี้เป็นห่วงร้าน เป็นห่วงเรากับน้อง เป็นห่วงแม่ แต่ก็เท่านั้นแหละค่ะ
เราอยากให้แม่กลับมาเป็นแบบเดิม ไม่ติดเกม ใส่ใจลูกๆ สนใจลูกค้าที่มาซื้อของ
แม่ติดเกมไม่ฟังใคร
บ้านเรามีรายรับ2ที่ จากการขายของชำกับตัดปาล์มน้ำมันขาย แต่เนื่องจากไปได้บำรุงดีๆทำให้ไม่ค่อยออกผล รายได้ส่วนนี้ก็น้อยไปด้วย
เรื่องเกิดที่น้องคนเล็กเราชวนคนในบ้านชวนคนนี้นู้นคนนี้เล่นเกมเด็กเจน alpha เกมตัวอาร์ แล้วแม่ก็ไปเล่นเกมนั้นกับน้องแล้วได้ไปเจอคนนึงในเกม เค้าก็คุยๆกันฟิวเพื่อนมาเรื่อยๆค่ะ แล้วเหมือนสักพักเค้าก็มาเป็นคนคุยกัน ตอนนั้นเราก็รู้นะว่าแกคุยกับคนนี้ฟิวแฟน หลังจากนั้นไม่นานเราก็ถามแม่ตรงๆว่าคนนี้ยังไง จะถึงไหน แล้วพ่อเลี้ยงหละ(ช่วงนั้น มันมีปัญหาในครอบครัว เพราะมันเกิดเหตุการณ์รุนแรงระหว่างเรากับพ่อเลี้ยง รวมกับเหตุการณ์อื่นๆที่มันสะสมมาเรื่อยๆค่ะ) เค้าก็บอกกับคนในเกมนี้ไม่อะไรคุยเล่นๆ แล้วทีนี้พ่อเลี้ยงจับได้ทะเลาะกันหนักแล้วก็แยกกันอยู่ค่ะ พ่อเลี้ยงแกก็กลับบ้านเกิดแก แต่ยังคงติดต่อน้องสาวคนเล็กเราอยู่เรื่อยๆ
แม่เราก็ยังคุยกับคนนั้นต่อมาเรื่อยๆจนปีใหม่ แม่ก็ชวนคนนั้นมาบ้าน เค้าเป็นคน กทม. แม่บอกว่าที่เค้ามาเพราะไม่เคยลงใต้สักครั้งเลยในชีวิต ปีใหม่เลยเป็นโอกาสดี เค้าก็มาพักในบ้านเราค่ะ แล้วก็ไปเที่ยวปีใหม่เราก็ไปเพราะไม่อยากทำตัวมีปัญหา เค้ามาอยู่ประมาณ5-6วันมั้งเราไม่แน่ใจเรื่องเวลาเลย หลังจากนั้นเค้าก็คุยกันมาเรื่อยๆ แม่ก็ติดเกมบ้าไปเลยค่ะ
ที่บ้านเป็นร้านขายของชำ+กับเป็นที่พักอาศัย เป็นธุรกิจส่วนตัว(เรียกแบบนี้ได้มั้ย) ต้องบริหารร้านเองหมดเลย เมื่อก่อนมันก็โอเคค่ะ(รายรับรายจ่าย)อยู่ประมาณกลางๆ พอจะซื้อของฟุ่มเฟือยได้อยู่บ้าง แต่ตอนนี้ต่างกันเลยค่ะ
เรารู้ค่ะว่าที่บ้านมีหนี้เลยอะ มีหนี้รถมอเตอร์ไซค์ รถยนต์ไว้บรรทุกของบรรทุกปาล์มน้ำมัน มอไซค์ก็ซื้อมาให้เราขี่ไปรร.กับน้องๆอีก2คน ค่าน้ำค่าไฟค่าเน็ตค่าอื่นๆรวมเรากับน้องๆต่อวันก็เยอะ
รวมทั้งเงินที่แม่เอาเงินไปเติมเกมอาร์ ถ้าเติมน้อยๆเราคงไม่อะไรเลย แต่แม่เราเลือกที่จะเติมเยอะมากๆไม่รู้เหมือนกันทำไมต้องเติมเยอะขนาดนั้น
พอรายจ่ายมากกว่ารายรับ ร้านก็ไม่มีทุนไปซื้อของ ของหมด พอลูกค้ามาถามหาของที่เค้าต้องการหลายๆครั้งแล้วไม่มีเค้าก็ไม่เข้าร้าน จนตอนนี้ลูกค้าเข้าน้อยมากจนเรารู้สึกถ้าเป็นแบบนี้คงไกล้เจ๊ง เพราะร้านตอนนี้พวกชั้นของกินของใช้เริ่มจะว่างเปล่าแล้ว ส่วนขนมนี้ ว่างเลย เหลือแต่ชั้นเปล่า
ร้านนี้เป็นร้านเป็นบ้านที่ใหญ่อยู่ค่ะถ้าเทียบกับเพื่อนบ้านแถมๆนั้น เป็นบ้านและร้านที่ยายกับตาเราสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง โดยที่เริ่มจากเล็กๆมาใหญ่ขึ้นจนถึงทุกวันนี้ แม่เราเอาตรงๆค่อนข้างไม่เอาดีในด้านการเรียนทำให้เรียนไม่จบและท้องเราในตอนที่อายุยังน้อยพอเราเริ่มโตหน่อย ยายก็ยกบ้านยกร้านที่แกสร้างมาเองให้กับแม่เราแลกกับผ่อนค่าอะไรสักอย่างไม่รู้เดือนละพันให้ แล้วยายเราอายุ50กว่าไปทำประมงแทน ยายเราขยันมากค่ะ ไม่เคยเกี่ยงงานเลย แกสอนเราตั้งแต่เด็กๆเลยว่าอย่าเกี่ยงงานและอื่นๆ
เราเคยพูดกับแม่ค่ะเรื่องร้านเรื่องนู้เรื่องนี้แต่แม่แกรั้นค่ะ ใครพูดไม่เคยฟังเอย ยายพูดแล้วก็ไม่ฟัง แกรั้นมากไม่เชื่อคำใครไม่ฟังคำแนะนำเลย บางครั้งก็แกตอบกลับก็แอบทำเราเพลียเลย เรารู้สึกเหนื่อยค่ะ อยากให้แม่มีความรับผิดชอบ ก่อนหน้านี้เรากับน้องคนกลางเคยตั้งโต๊ะเคลียใจกันแล้ว มันก็ดีได้ไม่นาน ก็กลับมาเป็นแบบเดิมอีก ปจบ.แม่ก็ยังคึยกับผช.คนนั้นอยู่ โทรคุยกันเกือบตลอด แล้วใส่หูฟังด้วยพอลูกค้าเรียกก็ไม่ได้ยิน เราเรียกน้องเรียก็ไม่ได้ยื่นบ้าง จนตอนนี้เหมือนอยู่คนละบ้านในบ้านหลังเดียวกันเลย
เราก็เคยพูดกับยายเรื่องนี้นะคะฟิวปรึกษา แกก็เป็นห่วงเรื่องนี้เป็นห่วงร้าน เป็นห่วงเรากับน้อง เป็นห่วงแม่ แต่ก็เท่านั้นแหละค่ะ
เราอยากให้แม่กลับมาเป็นแบบเดิม ไม่ติดเกม ใส่ใจลูกๆ สนใจลูกค้าที่มาซื้อของ