ตอนที่ 11

"วันที่ชื่อ ​เริ่มหนักเกินไป"

วันหนึ่ง

เด็ก ​เริ่มสังเกตว่า
บางชื่อ

ไม่ได้เบาเหมือนเดิม

ที่โรงเรียน

เขาได้ยินคำว่า
“เก่ง”
“ไม่เก่ง”

“ดี”
“ไม่ดี”

คำเหล่านั้น
เหมือน ​กล่องเล็ก ๆ

ที่ถูกวางไว้บนหัว ​ของเด็กหลายคน

บางคนยืนตัวตรง
เหมือนกล่องนั้นทำให้เขา ​สูงขึ้น

บางคน ​ก้มหน้า
เหมือนกล่องนั้น ​หนักเกินไป


เด็กลองมองมือของตัวเอง
เขาสงสัยว่า

มือคู่นี้

ต้องอยู่ในกล่องไหน


ปีศาจไร้ชื่อนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง

มันมองเด็กทุกคน
โดยไม่เห็นกล่องใดเลย

สำหรับมัน
ทุกคน ​ยังคงเป็น

การเคลื่อนไหวของชีวิต

ที่ไม่มีป้ายติด


ปีศาจกินชื่อเดินช้า ๆ

ผ่านห้องเรียน
มันไม่ได้กินทุกชื่อ

แต่มันลองแตะ ​คำว่า

“ล้มเหลว”

คำคำนั้น

เบาลงนิดหนึ่ง

เหมือนฝุ่นที่ปลิวหาย


เด็กคนหนึ่ง เ​งยหน้าขึ้น
โดยไม่รู้ว่า ​เพราะอะไร


หลังเลิกเรียน


เด็กถามต้นไม้หน้าบ้าน

“ต้นไม้ ​รู้ไหม
ว่าตัวเอง สูงหรือเตี้ย”

ต้นไม้ ​ไม่ตอบ

แต่มัน ​ยังโตต่อไป


เด็กเริ่มคิดว่า

บางชื่อ
อาจ ​ถูกสร้างขึ้น

เพื่อช่วยให้เรา ​มองโลกง่ายขึ้น

แต่บางชื่อ
อาจ ​ทำให้เรา"​ลืม"​​มองลึกลงไป


คืนนั้น

เด็กเขียนชื่อตัวเองลงบนกระดาษ

แล้ววางกระดาษไว้ ​ข้างหมอน

ก่อนนอน
เขากระซิบเบา ๆ

“ถ้าพรุ่งนี้

ฉันลืมชื่อ ​ของตัวเอง

ฉัน ยังจะเป็นฉันไหม”

ลมพัดผ่านหน้าต่าง
กระดาษขยับเล็กน้อย

แต่ ​ชื่อยังอยู่


และโลก ​ก็เรียนรู้ว่า

ชื่อ ​สามารถช่วยให้เรามองเห็นกัน

แต่ถ้า ​แบกมันไว้ตลอดเวลา


มันอาจหนัก ​เกินกว่า ​ที่หัวใจ ​จะเดินไหว


......


หลับฝันดีราตรีสวัสดิ์