นิทาน ตอนที่10 "ชื่อแรกที่โลก ตั้งให้ตัวเอง"

ตอนที่ 10

"ชื่อแรกที่โลกตั้งให้ตัวเอง"

หลังจากวันที่เด็กได้ยินเสียง
ที่เกิดก่อนภาษา

เขาเริ่มสังเกตว่า

หลายสิ่งรอบตัว

เริ่มมีชื่อ

ผู้ใหญ่เรียกน้ำว่า “น้ำ”
เรียกต้นไม้ว่า “ต้นไม้”
เรียกท้องฟ้าว่า “ฟ้า”


เด็กลองพูดตาม

เสียงคำเหล่านั้น

เหมือนก้อนหินเล็ก ๆ
ที่โยนลงในบ่อน้ำของความเงียบ

คลื่นเล็ก ๆ เกิดขึ้น
แล้วค่อย ๆ กระจายออก


ปีศาจไร้ชื่อนั่งฟัง

มันรู้สึกว่า

เมื่อมีชื่อ
สิ่งต่าง ๆ ดูชัดขึ้น

แต่บางอย่าง

ก็ดูเล็กลงนิดหนึ่ง


ปีศาจกินชื่อเดินผ่านมา

มันมองคำว่า “ฟ้า”
ลอยอยู่เหนือศีรษะเด็ก

แต่มันไม่กิน

เพราะมันรู้ว่า

บางชื่อ​
ไม่ได้ทำให้โลกหายไป

แต่ทำให้โลก
เริ่มเล่าเรื่องตัวเองได้


เด็กเงยหน้ามองดาว

แล้วถามเบา ๆ

“ดาวรู้ไหม
ว่าตัวเองชื่ออะไร”

ดาวไม่ตอบ

แต่ยังส่องแสงเหมือนเดิม


เด็กยิ้ม

เขาเริ่มเข้าใจว่า
บางครั้ง

"​ชื่อ"​ไม่ได้เกิดจากสิ่งนั้น

แต่เกิดจากคนที่มองมัน


คืนนั้น

เด็กลองตั้งชื่อให้เงาของตัวเอง
แล้วหัวเราะ

เพราะเงาไม่ได้หันมาตอบ


และโลกก็เรียนรู้ว่า

ชื่อแรก
ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เราเป็นใคร

แต่เป็นสะพาน

ให้เราเริ่มรู้จักกัน


......


หลับฝันดีราตรีสวัสดิ์