เราอยู่กับครอบครัว5คน มี ยาย พ่อแม่ น้อง เรา  .น้องเราอยู่กับตา ยายมาตั้งเเต่เด็ก พ่อแม่ทำงานโรงงาน ไม่ค่อยกลับบ้านหรือไม่กลับเลย ตั้งเเต่เล็กจนถึง ม.3 เราใช้ชีวิตเเบบไม่ต้องมีพ่อแม่เข้ามา พอมา ม.3 ตาเสียเราเริ่มคิดเเละดูเเลยายมากขึ้นความรับผิดชอบหนักขึ้นทั้งบริหารเงินเเละเรื่องต่างๆภายในบ้าน พ่อแม่เริ่มมีบทบาทเข้ามาด้วยการส่งเงิน ช่วงเเรกเริ่มบริหารเงินไม่เป็นอาจเพราะจะยังอยู่ม.3 เเม่เริ่มต่อว่าเรื่องใช้เงินเยอะเกินทั้งที่เงินเเต่ละบาทที่ใช้เราจดเเละบอกทุกครั้ง ตอนนั้นเราเลยเสียใจมากเราต่อว่าเเม่ว่าทำไหมไม่มาทำเองทำไมไม่มาอยู่บ้านเเล้วจัดเเจ้งเองอย่างงี้เเหละเราถึงไม่ต้องการเเม่ถึงได้รักตากับยายมาก เเต่เเม่กับทำให้เรื่องนี้เป็นเรื่องตลกในหมู่ญาติพี่น้องซึ่งตอนนั้นเรามีแอบน้อยใจเเละรู้ว่าเเกไม่ได้เขาใจความรู้สึกเราเลย เราเริ่มปรับตัวในหลายๆอย่างได้ทำทุกอย่างเหมือนปกติ เริ่มเกิดอีกทีตอนมาฝึกงาน เรามาฝึกงานในจังหวัดที่ใกล้พ่อแม่ เรารู้เริ่มรู้ว่าพ่อแแม่วุ่นวายกับเราเกิดไปเราฝึกงานจัน-ศุกบ้างครั้งมีotวันเสา เเต่พ่อแม่ต้องการให้เราไปหาหรือต้องการมาหา เเต่เราตั้งการที่จะพักผ่อนวันหยุดบ้างครั้งเราต้องทำความสะอาดห้องเพราะเราอยู่หอในเราต้องอยู่ทำความสะอาด เเต่ต้องการให้เราไปหาหรือมาหา ทั้งที่เราไม่ต้องการ ความรู้สึกเราคืออยากเป็นเหมือนเดิมที่อยู่กับยายวันหยุดนอนพักผ่อนอยู่ห้องไม่อยากออกไปไหนด้วยความที่เราโลกส่วนตังสูงงมากยังอยากให้เราออกไปทั้งที่เเถวที่เราอยู่มีเเต่ป่าร้านอาหารไม่ค่อยมีไม่ใช่ว่าไม่เคยให้มาหานะเคยมาเเล้วเเต่มันไม่มีที่ไปได้เเต่ขี่รถหาน้านอาหารเป็นชั่วโมงเเล้วพ่อกับเเม่ก็เถียงกันตลอดทางตั้งเเต่นั้นเราก็ไม่อยากออกไป เเล้วเรามาทำงานเราให้น้องอยู่กับยายสองคนหวังให้มันดูเเลยายเเต่ไม่เลยเหมือนเราไม่อยู่มันอยากไปไหนก็ไปติดเพื่อนยายเราเป็นคนนิสัยที่ไม่ชอบตีชอบด่มีเเต่บนอย่างเดี่ยวเเต่มันไม่เคยฟังติดเพื่อนกับบ้านค่ำทำให้ยายเป็นห่วง เราทำงานมาครบปีเราไม่เคยทักด่าทักว่าคนวันหนึ่งยายรอให้หลานกับบ้านมากินข้าวตัวเองไม่ยอมกินจะรอหลานเราเลยทักไปตามมันตอบกับมาว่าถ้าอยากรู้ว่าไปไหนมาไหนให้ทักหาเเม่เพื่อนมันเราเลยโมโหเลยบอกว่ากูไม่ได้อยากรู่ว่าไปไหนมาไหนเเต่กูบอกให้กลับบ้านเป็นห่วงยายบ้าง กูห่วงยายไม่ได้ห่วง เราเลยเเคปเเชทให้พ่อกับเเม่ดูพ่กับเเม่เเต่ไม่ได้ว่าอะไร มันสร้างปัญหาเเต่ละอย่างเราบอกพ่อกับเเม่หมดเเต่เเกได้เเค่บนมันไม่ได้จำกัดในหลายเรื่องน้องเรามันเป็นคนอยากได้อะไรเเคปเเล้วส่งรูปให้พ่อ พ่อก็สั่งให้ไปสั่งบ้านอยากได้อะไรได้เราไม่เคยห้ามหรือว่าพ่อกับเเม่เรื่องซื้อของหรืออะไร เเต่มเป็นช่วงหลังๆเราตั้งใจจะซื้อไอโฟนมื่อ2ให้น้องตอนที่เราฝึกจบเเต่เราซื้อปีใหม่พอดีเลยเอาไว้กับพ่อเพราะจะให้ตอนกลับรวมถึงมันยังทำตัวเเย่ขึ้นเลยยังไม่ส่งให้เราบอกพ่อกับเเม่ไว้เเล้วย่ำเเล้ว ใกล้วันเกิดเราพ่อกับเเม่บอกจะพาไปเที่ยวเราก็เตรียมตัวหลายๆพอถึงวันเราคิดว่าไปเเค่ครอบครัวเเม่ไปกับเพื่อนๆของพ่อเเม่เราก็ไม่ได้อะไรเราก็อยู่ของเราก่อนวันเกิดเราพ่อเเม่มีพิรุจเราเลยรู้ว่าจะจัดวันเกิดเราเห็นเราเลยขึ้นห้องเเม่มาตามเราก็บอกว่าไม่ต้องการเเต่เหมือนไม่ได้ยินเราก็ทำตัวปกติเเต่เราไม่ได้ต้องการเพราะในทุกปีเราก็ไม่ได้ทำหลังจากนั้นก็ไม่ได้อะไรเเต่พอเรากลับมาทำงานเราโทรหายาย ยายบอกว่าพ่อส่งของไปให้น้องในนั้นมีไอโฟน เราเลยทักถาเเล้วโมโหเพราะน้อวไปสร้างเรื่องมา เราโกรธมากเเล้วเราทักถามพ่อบอกว่าพ่อว่าำไมถึงส่งให้ทั้งที่บอกไปแล้วว่ารอกลับเดีคิ่ยวมันได้ใจ พ่อบอกว่าจะให้อยู่เเล้วไม่ใช่หรอ เลยว่าเอ้าก็จะให้ตอนกลับตอนนี้มันทำตัวเเย่ยัวไม่อยากให้ พ่อเลยบอกว่าเดี่ยวก็ดีขึ้นเอง เราเลยบอกว่างั้นก็จัดการมันเองเราไม่ยุ่งเเล้ว พ่อบอกว่ามันจะดีเองเดี่ยวเราก็กลับไปจักการอยู่ดี เราเลยบอกไม่เราจะดูเเละเเค่ยายจัดการมันเองเราจำกัดมาขนาดนี้มันยังไม่ฟังเพราะพ่อยังให้ท้ายมัน ขนาดพ่อกับเเม่ยังสอนมันไม่ได้ยังจะให้คนอื่นจัดการ เราไม่ขอยุ่งเเล้วจัดการมันเอง พ่อก็ไม่ตอบ เราเลยมาคิดกับตัวเองว่าที่ทำทุกวันนี้คือเราทำเพราะคำว่าลูกที่มาพร้อมกับหน้าที่หรือยังไง