สวัสดีค่ะ
เราเป็นลูกคนกลาง มีพี่สาวอายุห่างกัน 3 ปี และน้องสาวห่างกัน 1 ปี เราเติบโตมาโดยไม่ได้สนิทกับพี่น้องทั้งสองคน เราย้ายออาจากบ้านครั้งแรกไปอยู่โรงเรียนปช่วงอายุตอนอายุ 15-17 ปี กลับมาอยู่บ้าน 1 ปี แล้วไปเรียนมหาลัยในกรุงเทพ 4 ปี พอเรียนจบ เราก็กลับมาอยู่บ้านน่าจะเกือบ 3 เดือนได้ แล้วก็ออกไปทำงานที่เกาะใน จ.ตราด 1 ปี แล้วกลับมาอยู่บ้านอีก 1 ปี และไปต่างประเทศ(วีนักเรียนต่อบัตรทำงาน) อีก 4 ปี ชีวิตเราค่อนข้างโลดโพน และเจอคนมามากมาย หลากหลายในช่วงที่ออกจากบ้าน โดยเฉพาะช่วงที่ไปอยู่ต่างประเทศ เราต้องทำทุกอย่างเองหมด ในอายุ 26 ปี ทั้งเอกสาร การใช้ชีวิต การหางานที่นู้น ตอนนั้นเราใช้เงินเก็บและเงินที่ขอยืมพ่อกับแม่ พอเข้าเดือนที่ 3 เราได้งานก็ไม่เคยขอเงินเขาพ่อแม่อีกเลย จนเมื่อปลายปี 2567 แม่เราไปกู้เงินธนาคารเพื่อะไปซื้อที่ดิน เราก็ยอมโอนเงินที่เราทำงานได้มาให้แม่ยืมไปใช้หนี้ รวมๆ ก็ 150k พอเรากลับมาอยู่บ้านเมื่อกลางปีที่แล้ว เราก็เอาเงินที่ยืมพ่อแม่คืนให้เขาทั้งหมด ซึ่งระหว่างที่เราใช้ชีวิตอยู่ เราก็จะได้ยินข่าวจากพี่สาวและน้องสาวเรื่อยๆ ซึ่งทั้งสองคนไม่เคยได้ออกจากบ้านไปใช้ชีวิตวัยทำงานข้างนอกบ้านเป็นปีเหมือนเราทั้งคู่ เราจึงได้ยินเสียงบ่อยากพ่อแม่ตลอดเรื่องพวกเขา เช่น ไม่เอาการเอางาน ไม่อดทน ชีวิตสุขสบาย ดีแต่กินแต่เที่ยว ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ซึ่งเราก็ไม่แปลกใจนะ เพราะทุกเสียงบ่นพ่อกับแม่ก็ค่อยดูแลพี่น้องอย่างดีมาตลอด คอยทำทุกอย่างให้เพราะกลัวลูกจะลำบาก จนหลังๆ เราเหนื่อยมากๆ ที่จะรับฟังสิ่งเดิม เราจึงถามกลับว่า “แล้วเลี้ยงลูกมายังไงล่ะ??” พ่อกับแม่โกรธเรามากๆ เขาบอกว่าประโยคนี้มันเจ็บปวด และเชือดเฉือนหัวใจเขามากๆ มันทำให้เขาผิดหวังในตัวเราที่สุด เราเลยมาตั้งกระทู้ถามความเห็นของทุกคนว่าคำถามนี้มันเจ็บปวดยังไง
ซึ่งเราก็พยายามถามย้ำว่าเขาต้องการอะไรจากลูก ต้องการเลี้ยงลูกให้เป็นแบบไหน และคำตอบของแม่ คือ อยากเลี้ยงพวกเราให้ได้รับข้าราชการ เพื่อจะได้มีหน้ามีตา จะได้แต่งตัวดีๆ ที่สำคัญคือรักษาฟรีตอนเจ็บป่วย มันก็ไม่ได้เป็นอย่างหวัง และเขาไม่เคยเสียใจเลย ซึ่งเราคิดว่าเขาตอบไม่ตรงคำถาม ถ้าพ่อแม่ใครสักคนผ่านมาเจอ วอนชี้ทางลูกคนนี้ด้วยนะคะ 🙏🏽
คิดอย่างไรกับคำถาม เรื่องลูกมายังไงล่ะ?
เราเป็นลูกคนกลาง มีพี่สาวอายุห่างกัน 3 ปี และน้องสาวห่างกัน 1 ปี เราเติบโตมาโดยไม่ได้สนิทกับพี่น้องทั้งสองคน เราย้ายออาจากบ้านครั้งแรกไปอยู่โรงเรียนปช่วงอายุตอนอายุ 15-17 ปี กลับมาอยู่บ้าน 1 ปี แล้วไปเรียนมหาลัยในกรุงเทพ 4 ปี พอเรียนจบ เราก็กลับมาอยู่บ้านน่าจะเกือบ 3 เดือนได้ แล้วก็ออกไปทำงานที่เกาะใน จ.ตราด 1 ปี แล้วกลับมาอยู่บ้านอีก 1 ปี และไปต่างประเทศ(วีนักเรียนต่อบัตรทำงาน) อีก 4 ปี ชีวิตเราค่อนข้างโลดโพน และเจอคนมามากมาย หลากหลายในช่วงที่ออกจากบ้าน โดยเฉพาะช่วงที่ไปอยู่ต่างประเทศ เราต้องทำทุกอย่างเองหมด ในอายุ 26 ปี ทั้งเอกสาร การใช้ชีวิต การหางานที่นู้น ตอนนั้นเราใช้เงินเก็บและเงินที่ขอยืมพ่อกับแม่ พอเข้าเดือนที่ 3 เราได้งานก็ไม่เคยขอเงินเขาพ่อแม่อีกเลย จนเมื่อปลายปี 2567 แม่เราไปกู้เงินธนาคารเพื่อะไปซื้อที่ดิน เราก็ยอมโอนเงินที่เราทำงานได้มาให้แม่ยืมไปใช้หนี้ รวมๆ ก็ 150k พอเรากลับมาอยู่บ้านเมื่อกลางปีที่แล้ว เราก็เอาเงินที่ยืมพ่อแม่คืนให้เขาทั้งหมด ซึ่งระหว่างที่เราใช้ชีวิตอยู่ เราก็จะได้ยินข่าวจากพี่สาวและน้องสาวเรื่อยๆ ซึ่งทั้งสองคนไม่เคยได้ออกจากบ้านไปใช้ชีวิตวัยทำงานข้างนอกบ้านเป็นปีเหมือนเราทั้งคู่ เราจึงได้ยินเสียงบ่อยากพ่อแม่ตลอดเรื่องพวกเขา เช่น ไม่เอาการเอางาน ไม่อดทน ชีวิตสุขสบาย ดีแต่กินแต่เที่ยว ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ซึ่งเราก็ไม่แปลกใจนะ เพราะทุกเสียงบ่นพ่อกับแม่ก็ค่อยดูแลพี่น้องอย่างดีมาตลอด คอยทำทุกอย่างให้เพราะกลัวลูกจะลำบาก จนหลังๆ เราเหนื่อยมากๆ ที่จะรับฟังสิ่งเดิม เราจึงถามกลับว่า “แล้วเลี้ยงลูกมายังไงล่ะ??” พ่อกับแม่โกรธเรามากๆ เขาบอกว่าประโยคนี้มันเจ็บปวด และเชือดเฉือนหัวใจเขามากๆ มันทำให้เขาผิดหวังในตัวเราที่สุด เราเลยมาตั้งกระทู้ถามความเห็นของทุกคนว่าคำถามนี้มันเจ็บปวดยังไง
ซึ่งเราก็พยายามถามย้ำว่าเขาต้องการอะไรจากลูก ต้องการเลี้ยงลูกให้เป็นแบบไหน และคำตอบของแม่ คือ อยากเลี้ยงพวกเราให้ได้รับข้าราชการ เพื่อจะได้มีหน้ามีตา จะได้แต่งตัวดีๆ ที่สำคัญคือรักษาฟรีตอนเจ็บป่วย มันก็ไม่ได้เป็นอย่างหวัง และเขาไม่เคยเสียใจเลย ซึ่งเราคิดว่าเขาตอบไม่ตรงคำถาม ถ้าพ่อแม่ใครสักคนผ่านมาเจอ วอนชี้ทางลูกคนนี้ด้วยนะคะ 🙏🏽