สวัสดีค่ะพี่ๆน้องๆ คือเรื่องราวของหนูคือ หนูเป็นผู้ป่วยจิตเวชที่ต้องพึ่งยาค่ะ ตอนแรกหนูไม่ได้เป็นแบบนี้นะค่ะหนูเป็นเด็กผู้หญิงคนนึงที่ยิ้มแย้มเหมือนเด็กทั่วไปปกติเลยค่ะ แต่พอหนูมาอยู่ที่กรุงเทพกับพ่อ หนูเจอโลกใบใหม่สังคมใหม่เราที่เป็นเด็กต่างจังหวัดไม่ค่อยรู้อะไร และไม่ค่อยเรียนเก่ง

หนูโดนพ่อบังคับให้เรียนพิเศษต่างๆ ปกติหนูเป็นคนเก่ง ภาษาไทย แต่งกลอน อ่านกลอนได้ คัดลายมือได้ที่หนึ่งตลอด แต่พอมาอยู่กับพ่อสิ่งที่ชอบของหนูก็ได้หายไป พ่อหนูอยากให้หนูเก่งวิทคณิตหนูพยายามมาเยอะ และไปสอบโรงเรียนดังโรงเรียนนึงมาแต่ได้ที่เกือบสุดท้ายตอนนั้นดีใจมากเลยค่ะ แต่พอพ่อรู้คะแนนสอบเค้าไม่พอใจเอาขลุ่ยตีหนูซ้ำตอนนั้นหนูรู้สึกเจ็บปวดไปหมดเลยค่ะ เหมือนจะขาดใจตรงนั้นเลย หนูพยายามทำให้ดีขึ้นแต่ไม่เคยโดนชมเลยสักครั้ง

ตอนที่เข้าโรงเรียนใหม่หนูไม่มีเพื่อนเลยค่ะแถมโดนเพื่อนเกลียดทั้งห้องด้วยตอนนั้นเครียดมากไม่กล้าบอกใแต่ตอนนั้นก็เครียดสะสมมาเรื่อยๆ โดนพ่อตบตีทำร้ายมากมาย ครอบครัวหนูก็ไม่รู้และเหมือนจะไม่มีใครสนใจด้วย พ่อก็ปิดบังไม่บอกคนในครอบครัวว่าทำร้ายหนู

วันนึง

ซึ่งเป็นวันพ่อ หนูมีเพื่อนสนิทอยู่1คน ตอนนั้นไปตีกอล์ฟกัน หนูตีลูกพลาดไปโดนตรงระหว่างคิ้วเพื่อนตอนนั้นหนูสติแตกและอยู่ๆแพนิค หัวใจเต้นเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนหนูสลบไป สักพักอยู่ที่โรงบาลตอนนั้นหนูเสียใจมากจนร้องไห้5ชม.กว่าๆเพราะทำเพื่อนสนิทที่สุดและรักที่สุดเจ็บ ตอนนั้นหนูเสียใจมากพอพ่อมารับที่โรงบาล พ่อกลับด่าหนูแถมโดนลุงซ้ำเติมด่าแรงมากจนหนูคิดสั้น ความเครียดทุกอย่างตลอด3ปีก็ได้ระเบิดออกมา พอหนูกำลังจะคิดสั้นก็โดนพ่อช่วยทันและพ่อพาไปที่โรงบาลแผนกจิตเวชค่ะ จนต้องได้ยามาและคุยกับนักจิต ตอนแรกคิดว่าเรื่องทุกอย่างจะดีขึ้นแต่สรุปร้ายแรงขึ้นกว่าเดิม พ่อเริ่มทะเลาะกับเมียใหม่มากขึ้นหนูก็เหมือนเป็นเครื่องมือเลยอะค่ะ หนูรักพ่อของหนูมากๆเลยนะค่ะ เค้าทำร้ายหนูบ่อยแต่หนูไม่เคยว่าเลย หนูโดนทำร้ายบ่อยขึ้นจนตอนนี้แทบจะไม่ไหวคิดสั้นบ่อยขึ้น คิดจะฆตต.ผูกคอแต่ก็ไม่ได้ผล อยากกระโดดตึกให้ตายไปจบๆแต่คนก็อยู่เยอะ

ทำไมชีวิตถึงโหดร้ายจังคะ มีความสุขมันยากขนาดนั้นเลยหรอคะ🥲