TITLE: โคตรตำนาน! The Godfather Part II ไม่ใช่แค่ภาคต่อ แต่คือบทสรุปที่สะเทือนอารมณ์โคตรๆ ครับ
สวัสดีครับชาวพันทิปทุกคน วันนี้ผมอยากจะมาคุยถึงหนังเรื่องนึงที่ผมดูวนไปวนมาหลายรอบแล้วก็ยังรู้สึกประทับใจไม่หาย นั่นก็คือ "The Godfather Part II" ครับ หลายคนอาจจะคุ้นเคยกับภาคแรกที่โคตรจะดีงามอยู่แล้ว แต่บอกเลยว่าภาคสองนี่แหละครับ คือที่สุดของที่สุดจริงๆ ไม่ใช่แค่ภาคต่อที่พยายามสานเรื่องราวให้จบ แต่มันยกระดับการเล่าเรื่องและตัวละครไปอีกขั้นจนแทบจะกลายเป็นหนังคนละเรื่องแต่เชื่อมโยงกันอย่างลงตัว
ถ้าภาคแรกคือการปูพื้นเรื่องราวของตระกูลคอร์เลโอเน ผ่านสายตาของไมเคิลที่กำลังก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ผู้นำ ในภาคสองนี่แหละครับที่เราจะได้เห็นภาพที่ซับซ้อนและมืดหม่นกว่าเดิมมาก หนังมันไม่ได้เล่าแค่เรื่องของไมเคิลในยุคปัจจุบันเท่านั้น แต่มันสลับไปเล่าเรื่องราวในอดีตของวิโต คอร์เลโอเน ตอนที่ยังหนุ่มแน่น อพยพจากซิซิลีมาตั้งรกรากที่นิวยอร์ก การเปรียบเทียบสองช่วงเวลาที่แตกต่างกันนี้แหละครับ คือไม้เด็ดที่ทำให้หนังเรื่องนี้มันเหนือชั้นจริงๆ
เราจะได้เห็นวิโตในวัยหนุ่ม ที่ค่อยๆ สร้างเนื้อสร้างตัวจากศูนย์ จากคนแปลกหน้าที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ กลายเป็นเจ้าพ่อที่ทรงอิทธิพลในวงการ มันเป็นภาพที่น่าทึ่งมากครับ เราได้เห็นความเด็ดเดี่ยว ความเฉลียวฉลาด และวิธีการต่อสู้เพื่อเอาตัวรอดในโลกที่โหดร้ายของวิโต ซึ่งมันตรงข้ามกับไมเคิลในยุคหลังอย่างสิ้นเชิง
ในขณะเดียวกัน เราก็จะได้เห็นไมเคิลที่แบกรับภาระอันหนักอึ้งของการเป็นหัวหน้าครอบครัว เขาต้องเผชิญหน้ากับศัตรูรอบด้าน ทั้งจากแก๊งคู่แข่งที่พยายามจะโค่นล้มอำนาจ หรือแม้กระทั่งจากคนในครอบครัวเองที่เริ่มจะไว้ใจไม่ได้ การตัดสินใจที่ต้องทำแต่ละครั้งมันส่งผลกระทบใหญ่หลวงจริงๆ ครับ เราจะได้เห็นแววตาที่ว่างเปล่าลงเรื่อยๆ ความเย็นชาที่เข้ามาแทนที่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี
สิ่งที่ผมชอบมากที่สุดในภาคนี้คือการที่มันแสดงให้เห็นถึง "ราคา" ของอำนาจครับ ไมเคิลได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ เขาได้อำนาจ เบ็ดเสร็จเด็ดขาด แต่เขากลับต้องแลกมาด้วยการสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว ความสัมพันธ์ หรือแม้กระทั่งจิตวิญญาณของตัวเอง ฉากที่ไมเคิลนั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางหิมะขาวโพลน มันสะท้อนความโดดเดี่ยวและความอ้างว้างของเขาได้อย่างเจ็บปวดจริงๆ ครับ
การแสดงของอัล ปาชิโน ในบทไมเคิล มันคือการแสดงระดับมาสเตอร์พีซครับ เขาถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกที่ซับซ้อนของตัวละครออกมาได้อย่างหมดจด จากคนที่เคยมีความฝัน มีความหวัง กลายเป็นคนที่เย็นชา เด็ดขาด และโดดเดี่ยวจนน่าสงสาร ส่วนโรเบิร์ต เดอ นีโร ในบทวิโตวัยหนุ่ม ก็ทำได้ไม่แพ้กันครับ เขาทำให้เราเชื่อว่านี่คือวิโตในอีกเวอร์ชั่นหนึ่งที่มีเสน่ห์และน่าเกรงขามในแบบของตัวเอง
ผมประทับใจกับบทภาพ การกำกับ และดนตรีประกอบมากๆ ครับ การตัดต่อสลับฉากระหว่างอดีตกับปัจจุบันทำได้อย่างแนบเนียนและมีชั้นเชิง ทำให้เราเห็นความเชื่อมโยงของเหตุการณ์และพัฒนาการของตัวละครได้อย่างชัดเจน ดนตรีประกอบของนิโน โรตา ก็ยังคงความคลาสสิกและทรงพลัง ช่วยเสริมบรรยากาศของหนังให้เข้มข้นขึ้นไปอีก
"The Godfather Part II" ไม่ใช่หนังที่ดูง่ายๆ หรือให้ความบันเทิงแบบผิวเผิน แต่มันเป็นหนังที่ชวนให้เราคิดตาม ชวนให้เราตั้งคำถามเกี่ยวกับอำนาจ ครอบครัว ความภักดี และการตัดสินใจที่ส่งผลต่อชีวิต มันคือภาพยนตร์ที่สมบูรณ์แบบในทุกมิติ ทั้งในแง่ของบท การแสดง การกำกับ และการเล่าเรื่อง
ถ้าใครยังไม่เคยดูภาคนี้ ผมอยากจะแนะนำจริงๆ ครับว่าต้องหามาดูให้ได้ มันคือตำนานที่ไม่ควรพลาดจริงๆ ครับ เป็นหนังที่ผมยกให้เป็นหนึ่งในหนังที่ดีที่สุดตลอดกาลเลยครับผม
โคตรตำนาน! The Godfather Part II ไม่ใช่แค่ภาคต่อ แต่คือบทสรุปที่สะเทือนอารมณ์โคตรๆ ครับ
TITLE: โคตรตำนาน! The Godfather Part II ไม่ใช่แค่ภาคต่อ แต่คือบทสรุปที่สะเทือนอารมณ์โคตรๆ ครับ
สวัสดีครับชาวพันทิปทุกคน วันนี้ผมอยากจะมาคุยถึงหนังเรื่องนึงที่ผมดูวนไปวนมาหลายรอบแล้วก็ยังรู้สึกประทับใจไม่หาย นั่นก็คือ "The Godfather Part II" ครับ หลายคนอาจจะคุ้นเคยกับภาคแรกที่โคตรจะดีงามอยู่แล้ว แต่บอกเลยว่าภาคสองนี่แหละครับ คือที่สุดของที่สุดจริงๆ ไม่ใช่แค่ภาคต่อที่พยายามสานเรื่องราวให้จบ แต่มันยกระดับการเล่าเรื่องและตัวละครไปอีกขั้นจนแทบจะกลายเป็นหนังคนละเรื่องแต่เชื่อมโยงกันอย่างลงตัว
ถ้าภาคแรกคือการปูพื้นเรื่องราวของตระกูลคอร์เลโอเน ผ่านสายตาของไมเคิลที่กำลังก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ผู้นำ ในภาคสองนี่แหละครับที่เราจะได้เห็นภาพที่ซับซ้อนและมืดหม่นกว่าเดิมมาก หนังมันไม่ได้เล่าแค่เรื่องของไมเคิลในยุคปัจจุบันเท่านั้น แต่มันสลับไปเล่าเรื่องราวในอดีตของวิโต คอร์เลโอเน ตอนที่ยังหนุ่มแน่น อพยพจากซิซิลีมาตั้งรกรากที่นิวยอร์ก การเปรียบเทียบสองช่วงเวลาที่แตกต่างกันนี้แหละครับ คือไม้เด็ดที่ทำให้หนังเรื่องนี้มันเหนือชั้นจริงๆ
เราจะได้เห็นวิโตในวัยหนุ่ม ที่ค่อยๆ สร้างเนื้อสร้างตัวจากศูนย์ จากคนแปลกหน้าที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ กลายเป็นเจ้าพ่อที่ทรงอิทธิพลในวงการ มันเป็นภาพที่น่าทึ่งมากครับ เราได้เห็นความเด็ดเดี่ยว ความเฉลียวฉลาด และวิธีการต่อสู้เพื่อเอาตัวรอดในโลกที่โหดร้ายของวิโต ซึ่งมันตรงข้ามกับไมเคิลในยุคหลังอย่างสิ้นเชิง
ในขณะเดียวกัน เราก็จะได้เห็นไมเคิลที่แบกรับภาระอันหนักอึ้งของการเป็นหัวหน้าครอบครัว เขาต้องเผชิญหน้ากับศัตรูรอบด้าน ทั้งจากแก๊งคู่แข่งที่พยายามจะโค่นล้มอำนาจ หรือแม้กระทั่งจากคนในครอบครัวเองที่เริ่มจะไว้ใจไม่ได้ การตัดสินใจที่ต้องทำแต่ละครั้งมันส่งผลกระทบใหญ่หลวงจริงๆ ครับ เราจะได้เห็นแววตาที่ว่างเปล่าลงเรื่อยๆ ความเย็นชาที่เข้ามาแทนที่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี
สิ่งที่ผมชอบมากที่สุดในภาคนี้คือการที่มันแสดงให้เห็นถึง "ราคา" ของอำนาจครับ ไมเคิลได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ เขาได้อำนาจ เบ็ดเสร็จเด็ดขาด แต่เขากลับต้องแลกมาด้วยการสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว ความสัมพันธ์ หรือแม้กระทั่งจิตวิญญาณของตัวเอง ฉากที่ไมเคิลนั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางหิมะขาวโพลน มันสะท้อนความโดดเดี่ยวและความอ้างว้างของเขาได้อย่างเจ็บปวดจริงๆ ครับ
การแสดงของอัล ปาชิโน ในบทไมเคิล มันคือการแสดงระดับมาสเตอร์พีซครับ เขาถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกที่ซับซ้อนของตัวละครออกมาได้อย่างหมดจด จากคนที่เคยมีความฝัน มีความหวัง กลายเป็นคนที่เย็นชา เด็ดขาด และโดดเดี่ยวจนน่าสงสาร ส่วนโรเบิร์ต เดอ นีโร ในบทวิโตวัยหนุ่ม ก็ทำได้ไม่แพ้กันครับ เขาทำให้เราเชื่อว่านี่คือวิโตในอีกเวอร์ชั่นหนึ่งที่มีเสน่ห์และน่าเกรงขามในแบบของตัวเอง
ผมประทับใจกับบทภาพ การกำกับ และดนตรีประกอบมากๆ ครับ การตัดต่อสลับฉากระหว่างอดีตกับปัจจุบันทำได้อย่างแนบเนียนและมีชั้นเชิง ทำให้เราเห็นความเชื่อมโยงของเหตุการณ์และพัฒนาการของตัวละครได้อย่างชัดเจน ดนตรีประกอบของนิโน โรตา ก็ยังคงความคลาสสิกและทรงพลัง ช่วยเสริมบรรยากาศของหนังให้เข้มข้นขึ้นไปอีก
"The Godfather Part II" ไม่ใช่หนังที่ดูง่ายๆ หรือให้ความบันเทิงแบบผิวเผิน แต่มันเป็นหนังที่ชวนให้เราคิดตาม ชวนให้เราตั้งคำถามเกี่ยวกับอำนาจ ครอบครัว ความภักดี และการตัดสินใจที่ส่งผลต่อชีวิต มันคือภาพยนตร์ที่สมบูรณ์แบบในทุกมิติ ทั้งในแง่ของบท การแสดง การกำกับ และการเล่าเรื่อง
ถ้าใครยังไม่เคยดูภาคนี้ ผมอยากจะแนะนำจริงๆ ครับว่าต้องหามาดูให้ได้ มันคือตำนานที่ไม่ควรพลาดจริงๆ ครับ เป็นหนังที่ผมยกให้เป็นหนึ่งในหนังที่ดีที่สุดตลอดกาลเลยครับผม