คุณแม่เสียไปได้ปีกว่าๆแล้วค่ะ ยังมีวันที่ร้องไห้คิดถึงแบบทรมานมากๆ คิดถึงแต่ทำอะไรไม่ได้
ยิ่งเป็นลูกคนเดียว พ่อก็ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน เลยต้องดูแลตัวเองเอง หันไปบางทีก็ไม่เจอใคร
เพราะแม่เป็นเซฟโซนเดียวของเรา รู้สึกโดดเดี่ยวบ่อยเลยค่ะ ทั้งๆที่คนรอบตัวก็เยอะ
เป็นความรู้สึกที่อยากกลับบ้านแต่ก็อยู่บ้าน..
ควรทำยังไงดีคะ หรือมันไม่มีทางแก้นอกจากจะใช้ชีวิตต่อไปหรอคะ
ทำใจกับคนที่จากไปยังไง?
ยิ่งเป็นลูกคนเดียว พ่อก็ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน เลยต้องดูแลตัวเองเอง หันไปบางทีก็ไม่เจอใคร
เพราะแม่เป็นเซฟโซนเดียวของเรา รู้สึกโดดเดี่ยวบ่อยเลยค่ะ ทั้งๆที่คนรอบตัวก็เยอะ
เป็นความรู้สึกที่อยากกลับบ้านแต่ก็อยู่บ้าน..
ควรทำยังไงดีคะ หรือมันไม่มีทางแก้นอกจากจะใช้ชีวิตต่อไปหรอคะ