หมายเหตุ นี่เป็นกระทู้ใน reddit ที่ผมได้ไปหยิบมาแปลซึ่งเป็นประสบการณ์ของผู้ใช้เรทดิด u/Frodo_Drogoson ซึ่งเสียใจที่ถูกขลิบอวัยวะเพศโดยไม่ยินยอม ซึ่งผมได้ขออณุญาติเจ้าของกระทู้ต้นฉบับแล้ว https://www.reddit.com/r/CircumcisionGrief/comments/1p2fii2/what_was_taken_can_never_be_recovered/?share_id=pVC_91CUpoFa8PCLtbL48&utm_content=1&utm_medium=android_app&utm_name=androidcss&utm_source=share&utm_term=1 และนี่คือแหล่งอ้างอิง
หมายเหตุ 2 คำว่า "ฟื้นฟูหนังหุ่มปลายอวัยวะเพศ" ในที่นั้หมายถึง foreskin restoration ซึ่งเป็นการใช้น้ำหนักถ่วงให้ส่วนที่ติดกับหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศที่ถูกขลิปไปแล้วนั้นพอจะสามารถที่จะทำหน้าที่บางส่วนของหนังหุ้มปลายจริงได้

ชื่อกระทู้ : สิ่งที่เสียไปแล้วนั้นนำกลับมาไม่ได้

ผมจะเกริ่นก่อนว่าผมกำลังฟื้นฟูหนังหุ่มปลายอยู่ และหวังว่าเมื่อผมฟื้นฟูได้มากพอ ผมจะรู้สึกแย่น้อยพอที่จะก้าวข้ามผ่านมันไปได้
ผมไม่รู้สึกดีกับเซ็ก ไม่เคยเสียวเลย ซึ่งก็มาจากความจริงที่ว่าส่วนที่ไวต่อความรู้สึกที่สุดถูกตัดออกไปจากร่างกายของผมในตอนที่ผมเป็นเด็กโดยที่ไม่มีความจำเป็นในทางการแพทย์เลย
แล้วผมถูกพรากอะไรไปหน่ะเหรอ? ก็แค่ศักยภาพที่จะรับรู้ความรู้สึกที่ดีที่สุดที่มนุษย์สามารถรับรู้ได้(ความรู้สึกทางเพศ) ซึ่งมันเลวร้ายมาก ซ้ำร้ายยังทำให้ความสามารถของผมในการมีเพศสัมพันธ์กับมนุษย์คนอื่น ในระดับที่ใกล้ชิดลึกซึ้งที่สุด(เซ็ก) ถูกบั่นทอนลงอย่างรุนแรง
แล้วมันแย่เท่ากับอะไรหน่ะเหรอ? ถ้าผมตัดแขนหรือขาทิ้งผมมันก็ไม่ค่อยส่งผลกระทบต่อความสามารถในใช้ชีวิตมากเท่าไหร่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าผมใช้ขาหรือแขนเทียม แต่ว่าผมจะไม่จะไม่มีวันรู้สึกว่าการจับสิ่งของได้มันรู้สึกอย่างไร อวัยวะเพศผมก็เหมือนกัน
อีกสิ่งที่ผมคิดว่าเทียบเท่าที่สุด คือการควักดวงตาทั้งสองของทารกทุกคนเป็นเรื่องปกติ เพราะมันคือการพรากความสามารถในการเห็นความงามของโลก การเห็นพระอาทิตย์ขึ้น ทิวทัศน์อันสมบูรณ์แบบ หรือความงามของมนุษย์ ซึ่งผมมองว่านั่นแย่พอๆกัน