ชีวิตของคนเราเปรียบเสมือนการเดินทางไกลที่เต็มไปด้วยอุปสรรค สำหรับฉัน จุดเริ่มต้นของชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ฉันเติบโตมาในต่างจังหวัดด้วยความยากลำบาก ในวัยประถมฉันยังไม่สามารถอ่านออกเขียนได้ แม้แต่ตัวเลขพื้นฐานก็ยังไม่เป็นที่รู้จักสำหรับฉัน แต่ด้วยวิสัยทัศน์และความรักของแม่ที่มองเห็นว่าหากปล่อยให้ฉันเรียนอยู่ที่เดิมคงไม่มีความก้าวหน้า ท่านจึงตัดสินใจส่งฉันเข้ามาเผชิญโลกกว้างในกรุงเทพมหานคร
​กรุงเทพฯ ในสายตาของเด็กต่างจังหวัดอย่างฉันคือโลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยความอัศจรรย์ ฉันได้เห็นตึกสูงระฟ้า บ้านเรือนที่สร้างด้วยปูน และนวัตกรรมที่น่าทึ่งอย่างคอมพิวเตอร์ ฉันใช้ชีวิตและเล่าเรียนเรื่อยมาจนกระทั่งถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญคือชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในขณะที่อนาคตกำลังจะเริ่มต้นขึ้น พายุก้อนใหญ่ก็ซัดเข้าหาครอบครัว เมื่อพ่อของฉันล้มป่วยด้วยเส้นเลือดในสมองแตก
​วิกฤตครั้งนั้นทำให้ทุกอย่างในบ้านพังทลายลง หนี้สินมากมายถาโถมเข้ามา เพื่อนฝูงที่เคยสนิทสนมกลับค่อยๆ หายหน้าไป เราต้องแบกรับค่ารักษาพยาบาลมหาศาล และค่าจ้างพยาบาลดูแลพิเศษเดือนละกว่า 20,000 บาท แม้จะมีเงินช่วยเหลือจากที่ทำงานเก่าของพ่อ แต่ลำพังรายได้จากแม่ที่ประกอบอาชีพค้าขายและรับจ้างทั่วไปก็แทบไม่พอกับค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้น
​เคราะห์ซ้ำกรรมซัดเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อฉันเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย พร้อมกับการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ที่ทำให้กิจการของแม่ต้องล้มละลาย ฉันต้องสู้ชีวิตด้วยการเรียนไปพร้อมกับการทำงาน ซึ่งเป็นความเหนื่อยยากที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อนจนเกือบจะถอดใจหลายครั้ง แต่ใบหน้าของแม่คือแรงผลักดันเดียวที่ทำให้ฉันต้องลุกขึ้นสู้ต่อ จนกระทั่งในชั้นปีที่ 3 เมื่อสถานการณ์ทางการเงินถึงทางตัน ฉันจึงตัดสินใจพักการเรียนเพื่อออกมาทำงานที่ร้านสะดวกซื้อเซเว่น อีเลฟเว่น เพื่อประคับประคองครอบครัว
​ความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตเกิดขึ้นในช่วงปลายปี พ.ศ. 2566 เมื่อแม่ผู้เป็นที่รักต้องจากไปอย่างสงบด้วยโรคไต วินาทีนั้นฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับสลายลง ภาระหน้าที่และความห่วงใยที่เคยมีได้สิ้นสุดลงพร้อมกับการจากไปของผู้มีพระคุณ ฉันตัดสินใจหันหน้าเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์เพื่อทดแทนพระคุณและค้นหาความสงบในจิตใจ
​ในวันนี้ หลังจากครองตนในสมณเพศมาครบ 1 ปี ความคิดที่จะลาสิกขาเริ่มปรากฏขึ้นในใจ แม้จะยังมีความกังวลถึงหนทางข้างหน้าว่าจะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไรในโลกภายนอก แต่บทเรียนจากความยากลำบากที่ผ่านมาได้สอนให้ฉันรู้ว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไป​

ปล. ผมใช้ ​Ai ช่วยเขียนคร่าวๆนะครับ เป็นประวัติย่อของผมจริงๆ ไม่ได้เติมแต่ง แค่มันดูซอฟลงมาก ​ความจริงมันมีอะไรมากกว่านี้มากๆ อย่างเช่น ผมกับพ่อไม่ถูกกันทำให้ผมไม่ได้ดูแลท่านอย่างที่ควร ก่อนแม่จะจากไปผมทะเลาะกับแม่ วันถัดมาท่านก็จากผมไปตลอดการ ฝากไว้ด้วยความรู้สึกผิดบาปในใจผม ความเกียจคร้านที่ทำให้ผมพลาดอะไรหลายอย่าง ความไม่กล้าที่ทำให้ผมเสียโอกาสมากมาย ความเห็นแก่ตัวที่ฉันไม่เคยคิดถึงพวกท่าน ยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณ  ตอนนี้ ผมบวชได้1ปี ได้บทเรียนจากพระอาจารย์มากมายที่ผมได้ไปเจอก็ดีกรือผ่านทางก็ดี ผมอย◌ากไปเผชิญโลกภายนอกอีกครั้ง อยากกลับไปสู้พร้อมบทเรียนเหล่านี้น