ผู้หญิงที่ไม่เคยคิดจะเข้าครัว แต่วันหนึ่งกลับเริ่มฝึกทำอาหารให้ตัวเอง

ถ้าย้อนกลับไปถามตัวเองเมื่อก่อนว่า “ชอบทำอาหารไหม” คำตอบคือไม่เลย ไม่ใช่ไม่เก่งนะคะ
แต่คือไม่ชอบจริงๆ รู้สึกว่ามันยุ่งยาก เสียเวลา และต้องล้างจานเยอะเกินไป
อาหารอร่อยสำหรับเราคืออาหารที่มีคนอื่นทำให้ หรือไม่ก็อาหารกล่องจากร้านใกล้บ้าน

เราเคยเป็นผู้หญิงที่อยู่ได้ด้วยเมนูเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา กินง่าย อยู่ง่าย ขอแค่อิ่ม ไม่ต้องสวย ไม่ต้องจัดจาน
ชีวิตตอนนั้นก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร จนวันหนึ่งเริ่มรู้สึกว่า ตัวเองพึ่งพาคนอื่นมากเกินไป โดยเฉพาะเรื่องเล็กๆ อย่างการกิน

จุดเริ่มต้นของการเข้าครัวไม่ได้ยิ่งใหญ่ ไม่ได้มีแรงบันดาลใจสวยหรู แค่วันนั้นขี้เกียจออกจากบ้าน
ขี้เกียจสั่งเดลิเวอรี่ แล้วเปิดตู้เย็นเจอของไม่กี่อย่าง เลยลองหยิบมาทำแบบงงๆ ผลลัพธ์คือกินได้ แต่ไม่อยากจำอีก 555
จากวันนั้นเราค่อยๆ ลองใหม่ ลองผิด ลองถูก ทำอาหารแบบไม่คาดหวัง ไม่ได้ตั้งใจจะเก่ง แค่ตั้งใจจะไม่อด
บางเมนูออกมาหน้าตาดี แต่รสชาติสวนทาง บางวันไหม้ บางวันเค็ม บางวันจืดจนน่าสงสารตัวเอง แต่ก็ยังนั่งกินจนหมด เพราะเสียดาย

สิ่งที่เปลี่ยนไปแบบไม่รู้ตัวคือ เราเริ่มใจเย็นขึ้น การทำอาหารบังคับให้เราช้าลง ต้องรอ ต้องเตรียม ต้องอยู่กับขั้นตอน
ไม่สามารถเร่งทุกอย่างเหมือนชีวิตข้างนอกได้ บางวันที่เหนื่อย พอได้ยืนอยู่ในครัวเงียบๆ กลับรู้สึกว่าใจมันนิ่งขึ้น

ทุกวันนี้เรายังไม่ได้เป็นคนที่ “ชอบทำอาหาร” แบบเต็มปาก แต่ไม่เกลียดมันแล้ว
และเริ่มภูมิใจเล็กๆ เวลาทำอะไรสำเร็จด้วยมือตัวเอง การได้ดูแลตัวเองผ่านอาหารจานธรรมดา
ทำให้รู้สึกว่า เรากำลังโตขึ้นในแบบเงียบๆ

จากผู้หญิงที่ไม่เคยคิดจะเข้าครัว วันนี้อาจยังไม่เก่ง ยังพลาดบ่อย
แต่ก็เริ่มเข้าใจว่า การทำอาหารไม่ใช่แค่เรื่องกิน มันคือการดูแลตัวเองในวันที่ไม่มีใคร
และเป็นบทเรียนเล็กๆ ที่สอนให้เราใจดีกับตัวเองมากขึ้นค่ะ