ตอนที่ 3)
"​วันที่เวลาเอียงนิดหนึ่ง"

วันนั้น

ไม่มีใครตื่นสาย
แต่ทุกคนรู้สึกว่าเช้า…มาไม่พร้อมกัน

นกตัวหนึ่งร้องก่อน
แต่ดวงอาทิตย์ยังไม่รีบขึ้น

ลมพัดเบา ๆ
เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

เด็กคนนั้นลืมตา
เขารู้สึกว่าลมหายใจวันนี้

ช้ากว่าเมื่อวานนิดหนึ่ง
ไม่ช้า
ไม่เร็ว
แค่นิดเดียว

ปีศาจไร้ชื่อนั่งอยู่ใกล้ ๆ
มันเอียงหัว
เหมือนฟังเสียงที่มองไม่เห็น

“วันนี้เวลาเดินแปลก ๆ”
เด็กพูด

ทั้งที่ไม่รู้ว่าคำว่าเวลา
คืออะไร

ปีศาจกินชื่อเดินผ่าน
มันไม่ได้กินอะไร

แต่หยุดเดินนานกว่าปกติ

เงาของต้นไม้
ยาวกว่าที่ควรจะเป็น
แต่ไม่มีใครบอกว่าผิด

เด็กก้าวเท้า

แล้วหยุด

เหมือนโลกขอให้เขาคิดก่อนเดิน

ไม่มีเสียงดัง
ไม่มีอะไรพัง

แค่ทุกอย่าง
ไม่ตรงกับเมื่อวาน
นิดเดียว

เด็กถามเบา ๆ
เหมือนถามตัวเอง

“ถ้าเวลาขยับนิดหนึ่ง
เรายังเป็นเราอยู่ไหม”

ปีศาจไร้ชื่อไม่ตอบ
มันแค่นั่งอยู่ข้าง ๆ


เพราะบางคำถาม
ไม่ต้องการคำตอบ
แค่ต้องการ
ใครสักคน
อยู่ตรงนั้น


คืนนั้น
ดาวยังคงนับตัวเองไม่ได้

เวลาไม่ได้หยุด
แค่เอียง

และโลกก็เรียนรู้ว่า
การเปลี่ยนแปลง

ไม่จำเป็นต้องดัง

ก็มีผลได้
......

หลับฝันดีราตรีสวัสดิ์