รู้สึกเกลียดตัวเองที่เกลียดแม่มากเลยค่ะ

ตั้งแต่เราเรียนจบมา เราทำงานหาเลี้ยงตัวเองมาโดยตลอดไม่เคยขอความช่วยเหลือจากที่บ้านอีกเลย และช่วยเหลือเขาตามจำเป็นเพราะเราเองก็มีรายได้แค่ทางเดียว จนกระทั่งเมื่อ 3 เดือนก่อน เราตัดสินใจซื้อบ้านตามคำขอของแม่ เพราะว่าเรากู้ได้เกินยอดบ้านที่มีส่วนต่างกลับมาประมาณ 5xx,xxx บาท เขารับปากว่าจะเป็นคนผ่อนเอง เราบอกว่าหาคนมาเช่าไหม แบ่งภาระออกไปบ้าง เขาก็ไม่ทำบอกจะส่งเอง

จนเดือนที่แล้วค่ะ เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้เดินไม่ได้ไปอีกพักนึง เราตกใจมากรีบลางานกลับไปดูแลเขา ก่อนกลับเราพูดกับเขาเรื่องบ้านว่าจะเอายังไง ให้ส่งเองทั้งหมดเราก็ตายนะ เพราะมันมีหนี้บัตรเครดิตที่เขาทิ้งไว้ให้เราด้วย (เราหางานสองเพื่อมาโคฟเวอร์ค่าบัตรตรงนี้แล้วค่ะ) เราปวดหัวมาก เขาไม่ให้ความร่วมมืออะไรเลย เราหาคนมาเช่าบ้านจะได้เบาค่าผ่อนไปได้บ้าง แค่ขอให้ไปเปิดบ้านถ่ายรูปส่งให้คนขอเช่า เขายังไม่ยอมบอกให้ลูกคนอื่นๆ เขาไปทำเลย จากที่เรารักเขามากๆ และสงสารเขาที่ต้องมาบาดเจ็บ กลายเป็นว่าตอนนี้เราเกลียดที่เขาผลักภาระทุกอย่างมาให้เราหมดเลยค่ะ ทั้งๆ ที่อะไรเล็กๆ น้อยน่าจะช่วยกันได้บ้าง มันพาลน้อยใจไปหมด ตอนดีๆ ก็ไม่เคยโทรหา ถามว่าเหนื่อยไหมสักคำยังไม่มี มีแค่โทรมาขอเงิน เราเกลียดตัวเองเหมือนกันที่เกลียดแม่ได้ขนาดนี้ มันหนักมากจนไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะ