อาการเก็บกด คือภาวะที่เราพยายามผลักไสความรู้สึก ความคิด หรือความทรงจำที่เจ็บปวด ไม่พึงประสงค์ หรือยอมรับไม่ได้ ให้ลงไปอยู่ใต้จิตสำนึก บางครั้งเราทำไปโดยไม่รู้ตัวเพื่อหลีกเลี่ยงความทุกข์ระทม ณ ขณะนั้น

การเก็บกดไม่ได้แปลว่าความรู้สึกนั้นหายไป แต่มันมักจะ "รั่ว" ออกมาในรูปแบบอื่นๆ เช่น:

อารมณ์ระเบิดแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย: เรื่องเล็กน้อยกลับทำให้คุณโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเกินกว่าเหตุ

อาการทางกายที่หาสาเหตุไม่ได้: ปวดหัวตื้อๆ ปวดบ่าไหล่เรื้อรัง หรือนอนไม่หลับโดยไม่มีโรคทางกาย

ความรู้สึกเฉยชา : รู้สึกเหมือนใจมันว่างเปล่า ไม่ยินดียินร้ายกับอะไรเลย เพราะเมื่อคุณกดความเศร้าไว้ ความสุขก็ถูกกดทับไปด้วย

พฤติกรรมหลีกเลี่ยง: มักจะทำตัวยุ่งตลอดเวลา หรือเสพติดบางอย่าง (โซเชียลมีเดีย, งาน, แอลกอฮอล์) เพื่อไม่ให้มีเวลาอยู่กับความคิดตัวเอง

ส่วนใหญ่มีรากฐานมาจาก ความกลัว ครับ

กลัวการปฏิเสธ (ถ้าฉันแสดงความโกรธออกไป เขาจะไม่รักฉัน)

กลัวความอ่อนแอ (การเสียน้ำตาคือความพ่ายแพ้)

การเลี้ยงดูในวัยเด็กที่ถูกสอนว่า "ห้ามร้องไห้" หรือ "ต้องอดทน"

การเก็บกดเปรียบเหมือนการพยายามกดลูกบอลยางลงไปในน้ำ ยิ่งกดลึกเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องใช้พลังงานมหาศาล และเมื่อมันดีดกลับ มันจะพุ่งขึ้นมาแรงจนเราควบคุมไม่ได้ ซึ่งอาจนำไปสู่ภาวะซึมเศร้า วิตกกังวล หรือโรคทางใจอื่นๆ

การเลิกเก็บกดไม่ได้หมายความว่าต้องตะโกนด่าใคร แต่คือการ "ยอมรับ" สิ่งที่เกิดขึ้นในใจตัวเอง:

ตั้งชื่อให้อารมณ์ : เมื่อรู้สึกอึดอัด ให้ลองถามตัวเองว่า "ตอนนี้ฉันรู้สึกอะไร?" (โกรธ, น้อยใจ, ผิดหวัง, หรือเหนื่อย) การระบุชื่ออารมณ์ได้จะช่วยลดความรุนแรงของมันลง

อนุญาตให้ตัวเอง "รู้สึก ": บอกตัวเองว่า "ไม่เป็นไรเลยที่จะรู้สึกแย่" อารมณ์ไม่ใช่ศัตรู แต่มันคือแมสเซนเจอร์ที่มาบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ระบายออกในพื้นที่ปลอดภัย: การเขียนไดอารี่ (Journaling), การออกกำลังกาย หรือการคุยกับคนที่ไว้ใจได้

ปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ: นักจิตวิทยาหรือจิตแพทย์ไม่ใช่เรื่องน่ากลัว แต่คือทางลัดที่จะช่วยให้เราเห็น "ปม" ที่เราผูกไว้เองจนแก้ไม่ออก

ข้อคิดทิ้งท้าย : ความเข้มแข็งที่แท้จริง ไม่ใช่การไม่รู้สึกอะไรเลย แต่คือการกล้าเผชิญหน้ากับทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจเราครับ