คือ ผมยังเป็นวัยรุ่นอยู่นะครับ ก็มีแฟน แล้วนานๆทีจะไปหาแฟนครับ อยู่คนละจังหวัด แรกๆผมก็ไม่ค่อยคิดอะไร ไปอยู่บ้านเขาก็นานเหมือนกัน แฟนผมเขาก้จะเป็นผู้หญิงคนเดียวในบ้านครับ พอผมไปครั้งล่าสุด ผมกลับรู้สึกว่า มันมีอะไรแปลกไป ผมเป็นคนไม่ค่อยพูดกับครอบครัวเขาอยู่แล้วครับ จะทำอะไรเงียบๆ เพราะเกรงใจ เพราะผมเคยเจอเหตุการณ์สะเทือนใจครั้งนึงแล้วมันฝังใจค่อนข้างมาก พอทีนี้ ผมไปอยู่บ้านเขา ผมก็กังวลสุดๆ ว่าพ่อแฟนคนนี้อ่ะ จะเป็นเหมือนคนที่เคยเจอมามั้ย แฟนผมเขาก็บอกว่า ไม่เป็นอะไรหรอก แต่ผมซีเรียสเรื่องนี้มากๆจนร้องไห้แล้วพูดกับเขาไปตรงๆ ผมรู้สึกเหมือนคนนอกเวลาอยู่บ้านเขามากครับ ทั้งๆที่ผมดีกับลูกเขาทุกอย่าง ให้เงินไม่ขาดมือ ทำนู้นทำนี่แทนแฟนตลอด แต่พ่อเขากลับพูดกับแฟนผมว่า ตัวผมให้แฟนผมเลี้ยงอย่างเดียวเลยหรอ พูดเหมือนผมไม่เคยจ่ายค่าอาหารอะไรเวลาออกไปกับลูกเขาสองคนเลย ทั้งๆที่ผมจ่ายคนเดียวมาตลอด มันก็อาจจะมีบางครั้งที่หารกันคนละครึ่งเพราะผมยังเด็ก อายุ17-18 แล้วพ่อเขาก้พุดอีกว่า ต้องหาข้าวให้ผมกินตลอดเลย ตามจริงผมก็บอกแฟนไปแล้วนะครับ ว่าถ้าที่บ้านไม่โอเค ก้จะไม่ไปอีก หรือไม่ต้องหาข้าวไว้ให้ก็ได้ เพราะเดี๋ยวผมสั่งกินเอง แต่แฟนผมก้บอกว่าไม่เป็นไร มาเถอะ เพราะเขาอยากเจอ เขาก็บอกว่าพ่อเขาไม่ได้อะไร แต่พอผมมาเจอคำพูดแบบนี้ผมก้ไม่ค่อยโอเคน่ะครับ พอผมกลับตจว. พ่อเขาก็พาเขาไปกินข้าวนอกบ้านตลอด แต่ตอนที่ผมไปอยู่ด้วยเขาไม่เคยไปกับพ่อเขาเลยด้วยซ้ำ ผมอาจจะคิดมากไปเอง แต่มันทำให้ผมรู้สึกแย่จริงๆนะครับ ผมเลยอยากมาปรึกษาครับ ผมควรทำยังไงดี จะบอกกับแฟนก้ไม่กล้า เวลาผมกับแฟนไปข้างนอก ผมก็ถามแฟนตลอด ว่าพ่อเขากินอันนี้มั้ย จะได้ซื้อไปฝาก แฟนผมก็ปฏิเสธตลอดมา ขอความคิดเห็นด้วยนะครับ ขอบคุณครับ
รู้สึกเหมือนเป็นคนนอกในครอบครัวแฟน