สิบทศวรรษ ความหวัดไหว

จะกล่าวถึงครูกวีสุนทรภู่ นำความรู้คู่วิชามามอบให้ ทั้งมีกลอนนานาฟังชื่นใจ ฉันอาศัยเรียนรู้ทุกคืนวัน กลอนสุนทรโวหารรื่นเริงจิต นำไปใช้ในชีวิตให้สุขสันต์ ทั้งนิราศอีกผีเสื้อนานาพรรณ กลอนท่านนั้นอยู่ในใ

อดทนจนยากไร้ ทรมาน มานะตรำสังขาร บ่เว้น สองมือหยาบทำงาน เหน็ดเหนื่อย หวังช่วยรอเขม้น กลับคว้างลอยลม มินึกจะเป็นดั่งนี้ เสียขวัญ หลงเชื่อคำจำนรรจ์ ปากเจ้า หนีเสือปะนวลพรรณ นะแม่ ตาชุ่มคลอสองเบ้า สุดเศ

แหงนมองเงาขุนเขาละมุนซ้อนระหว่างเมฆอรชรร่อนเรียงอยู่มองอุษาอ่าแสงแจ้งดำรูฉาบผาภูผ่องผาดดารดาษทอง"ก้มมองคลื่นรื่นเร่เห่หาฝั่งอึงฝากฝังภักดีรักสนองสกุณาว่อนบินคุ้นชินมองตาจับจ้องชลาลัยใสสะอาง"

เรื่อง “ลุงหวีด ฆราวาสผู้บรรลุธรรมขั้นสูง” (คุณลุงหวีด บัวเผื่อน “จิตที่พ้นทุกข์”) ตอนหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน แข็งแรงอยู่ หลังฉันแล้วท่านมักจะเทศน์อบรมฆราวาสและตอบปัญหาธรร