นิทานเด็ก ตอนที่2 "ดาวที่นับตัวเองไม่ได้"

ตอนที่ 2)

"​ดาวที่นับตัวเองไม่ได้"

หลังจากการเอียงเล็กกว่าลมหายใจ
โลกก็ยังอยู่

ไม่มีใครรู้ว่าอยู่นานแค่ไหน
ไม่มีใครรู้ว่ามันเริ่มตรงไหน

ดาวดวงหนึ่งลอยอยู่
ไม่ใหญ่ ไม่เล็ก
แค่พอดีจะเป็นโลก

ดาวดวงนั้นลองนับตัวเอง

หนึ่ง…
แล้วก็หยุด

ไม่ใช่เพราะลืม
แต่เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน

ถ้านับจากด้านหน้า
ด้านหลังก็หายไป

ถ้านับจากข้างใน
ก็ไม่มีที่ให้ยืน

ดาวลองใหม่อีกครั้ง

หนึ่ง…

เงียบ

ไม่มีใครหัวเราะ
ไม่มีใครช่วย
เพราะในตอนนั้น
ยังไม่มีใครอยู่นอกดาว


เด็กคนหนึ่งอยู่บนดาว

แต่ยังไม่รู้ว่าตัวเอง “อยู่”

เขาเดิน
ล้ม
ลุก
โดยไม่คิดว่ามันเรียกว่าอะไร


ปีศาจไร้ชื่อก็อยู่ที่นั่น
มันยังไม่รู้ว่า ​ตัวเองไม่มีชื่อ

และยังไม่รู้ว่า
การไม่รู้ชื่อเรียกว่าอะไร

ทุกสิ่งเป็นอยู่
ก่อนที่จะรู้ว่า ​มันเป็นอะไร

ดาวดวงนั้นหยุดพยายามนับ

ไม่ใช่เพราะยอมแพ้
แต่เพราะรู้สึกว่า

การมีอยู่  ​อาจไม่ต้องเริ่มด้วยเลขหนึ่ง


คืนนั้น
ดาวยังไม่รู้ว่าตัวเองชื่ออะไร
ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นดวงเดียวหรือหลายดวง

แต่มันรู้สึกอย่างหนึ่ง

ถ้าวันหนึ่ง
มีใครสักคน
ยืนอยู่นอกมันได้

การนับอาจเริ่มขึ้นเอง

และโลกก็หมุนต่อ
อย่างไม่รีบเข้าใจตัวเอง 🌌

......

หลับฝันดีราตรีสวัสดิ์