เราไม่ใช่คนที่เที่ยวบ่อย ไม่ได้มีพลังออกไปลุยทุกอาทิตย์ และไม่ใช่สายแพลนแน่นๆ แต่ถ้าอยู่บ้านติดกันนานเกินไป
จะเริ่มมีอาการงอแบบไม่รู้ตัว งอใส่หมอน งอใส่พัดลม งอใส่ชีวิตตัวเอง พอรู้ตัวอีกทีก็ต้องหาข้ออ้างออกไปข้างนอกสักหน่อย

การเที่ยวของเราไม่ได้ยิ่งใหญ่ บางทีก็แค่ขึ้นรถไปกินข้าวร้านที่ไกลบ้านกว่าปกติ นั่งมองคนแปลกหน้า
เดินเล่นแบบไม่รีบ ไม่ต้องคิดว่าใครจะมองยังไง เพราะส่วนใหญ่เขาก็ไม่สนใจเราอยู่แล้ว การได้เปลี่ยนที่
เปลี่ยนบรรยากาศ ทำให้สมองโล่งขึ้น ทั้งที่ปัญหาเดิมก็ยังอยู่ครบ แต่ความรู้สึกอยากบ่นมันลดลง

บางทริปก็ไปคนเดียว เดินช้าๆ หลงบ้างเล็กน้อย ถ่ายรูปเบี้ยวบ้างนิดหน่อย แล้วก็หัวเราะให้กับความไม่เป๊ะของตัวเอง
พอกลับบ้านมา ยังเป็นคนเดิม ยังต้องทำงานเหมือนเดิม แต่ใจมันเบากว่าเดิมนิดหนึ่ง เหมือนชีวิตได้พักหายใจ

ทุกวันนี้เลยไม่คาดหวังว่าการเที่ยวต้องเปลี่ยนชีวิต แค่ช่วยไม่ให้เราเครียดเกินไปก็พอ
สำหรับผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง การได้ออกไปเที่ยวบ้าง คือการดูแลใจแบบที่ไม่ต้องจริงจังอะไรมาก
แค่ไม่ปล่อยให้ตัวเองงอจนเกินไปก็โอเคแล้วค่ะ 😆