ผู้ชายบางคนไม่ได้อยากเที่ยวหรู แค่อยากออกไปเห็นโลกนอกบ้านบ้าง

ผมไม่ใช่คนที่เที่ยวเก่ง ไม่ได้เป็นสายแบ็กแพ็ก ไม่ได้วางแผนเป็นตาราง และไม่ได้รู้สึกว่าการเที่ยวต้องไปให้ครบทุกจุดถึงจะคุ้ม ส่วนใหญ่เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาที่ทำงานไปวันๆ แล้วบางช่วงก็รู้สึกว่าชีวิตมันเริ่มวนซ้ำ ตื่น ทำงาน กลับบ้าน นอน แล้วก็เริ่มใหม่แบบเดิม

พอถึงจุดหนึ่งเลยเริ่มรู้ตัวว่า ถ้าไม่ขยับตัวออกไปบ้าง โลกมันจะเล็กลงเรื่อยๆ เลยเริ่มออกไปเที่ยวเป็นครั้งคราว ไม่ต้องไกล บางทีก็แค่ขับรถออกนอกเมือง ไปนั่งกินข้าวร้านที่ไม่คุ้น นั่งดูวิว ดูผู้คน เดินช้าๆ แบบไม่ต้องรีบ การได้เปลี่ยนที่ ทำให้หัวมันโล่งขึ้นอย่างแปลก ทั้งที่ปัญหาเดิมก็ยังอยู่ แต่ความรู้สึกหนักมันเบาลง

หลายทริปเป็นการเที่ยวคนเดียว ไม่ต้องคุย ไม่ต้องอธิบาย ไม่ต้องตามใจใคร อยากแวะก็แวะ อยากกลับก็กลับ บางวันก็แค่นั่งมองท้องฟ้า ฟังเสียงลม แล้วปล่อยให้ความคิดมันไหลไปเรื่อยๆ พอกลับมาทำงานอีกครั้ง กลับรู้สึกว่ามีพลังมากขึ้น ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรยิ่งใหญ่
ทุกวันนี้เลยไม่ได้มองว่าการเที่ยวคือการหนีชีวิต แต่เป็นการออกไปเติมพื้นที่ให้ตัวเอง ได้เห็นว่าโลกมันยังมีอะไรอีกเยอะ และปัญหาบางอย่างที่เราคิดว่าหนัก พอมองจากมุมไกลๆ มันก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น การออกไปเที่ยวบ้าง เลยกลายเป็นวิธีดูแลใจของผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ที่ยังต้องกลับมาใช้ชีวิตเดิม
แต่มีแรงจะเดินต่อมากขึ้นครับ