เรื่องของเรื่องคือ แม่เป็นแม่เลีเยงเดี่ยวพ่อเสียตั้งแต่เด็กๆ เราก็อยู่กับแม่นอนกับแม่มาตลอด
มีช่วงมหาลัยที่เราไปอยู่คอนโด เลยมีพื้นที่ส่วนตัวจริงจัง ซึ่งเรา introvert อยากได้พื้นที่ส่วนตัว
เราเคยพูดอ้อมๆ พูดตรงๆ ถึงขั้นทะเลาะแล้วก็ระบายเรื่องนี้ก็มี เพราะเวลาเราอยู่บ้าน คุยโทรศัพท์กับเพื่อนในห้อง
แม่เราก็จะอยู่ด้วย ซึ่งเราอยากมีความเป็นส่วนตัวคุยกับเพื่อนบ้าง แต่ทุกทีที่เราทำท่าทีบอกเขาว่าคุยโทรศัพท์อยู่
เขาก็จะปิดกลับออกไป (กรณีที่เขาไม่ได้อยู่ในห้องอยู่แล้ว) แต่ก็จะหงุดหงิดเรา โกรธ ไม่สบอารมณ์ ที่เราเหมือนไล่เขาออกไป
ส่วนถ้าเขาอยู่ในห้อง เราเคยขอให้เขาออกเพื่อเราจะคุย ก็เป็นเหมือนเดิม หลังๆเราเลยต้องไปคุยหลังบ้าน
ไปคุยในรถ คือเรื่องที่เราคุยมันไม่ได้ลับอะไรหรอก แต่เราแค่ต้องการความเป็นส่วนตัว

เราเข้าใจว่าเขาก็ไม่มีใคร แต่เราแค่รู้สึกว่ามันเกินไปหน่อยที่อายุเท่านี้แล้วเรายังไม่มีพื้นที่ของตัวเองเลย
ล่าสุดเขามีพูดว่าจะไปนอนอีกห้อง ผ่านไปเป็นอาทิตย์แล้วเขาก็ยังนอนห้องเรา และที่เรารู้สึกแย่คือบางทีเราตื่น 9 โมง อันนี้คือสายมากสำหรับแม่
เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ช่วงปิดเทอมมหาลัย ช่วงนั้น 8:30 คือสายมากแล้ว โดนด่าสารพัด นอนเที่ยงคืนคือผิดมาก 10:30 ต้องนอนแล้ว
สารภาพเลยว่า จะนอนต่อก็ไม่สบายใจ บางทีฝันว่าโดนด่า ว่าตื่นสาย ตอนมหาลัยช่วงโควิดเพื่อนนัดทำงานดึกๆ เราก็ต้องอยู่ดึกหรือบางทีลากจนดึกเพราะงานมันเยอะ นอนตื่นสาย ก็โดนด่า ทั้งๆที่ยุคนี้ถามเพื่อนร้อยทั้งร้อยไม่เห็นมีใครมีปัญหาเรื่องนี้ เพื่อนนอนตื่นเที่ยงแม่ยังไม่เข้าไปปลุกถึงห้อง
ส่วนของเราเข้าห้องตอนไหนก็ได้ มีเรื่องทาครีมอีกเรื่อง ผญ ก๋มีทาโลชั่นอะไรบ้าง เราก็โตแล้วจะมาให้ทาต่อหน้ามันก็มีเขินๆ
แต่เขากลับบอกว่า ไม่เห็นเป็นไร

เราหมดทางจะออกแล้ว เรารู้นะว่าบอกไปตรงๆมันง่าย แต่เราว่ามันจะจบที่เราเป็นลูกที่แย่
เวลายังมีแม่อยู่ไม่อยากอยู่ด้วย แต่อันนี้มันก็เกินไปอะ ทั้งชีวืตเราไม่เคยมีที่ส่วนตัวเลย

มีใครเจอปัญหาเดียวกันบ้างมั้ยคะ ระบายได้นะ หรือมีทางไหนพอจะเป็นทางออกได้บ้างคะ