เด็ก กับ ผู้ใหญ่

วันนึง เด็กหญิง สารพี นั่งอยู่กับคุณตาวัย  70  

หนูน้อยสารพี มองแขนคุณตา แล้ว ค่อยๆรูดแขนของตา ที่เริ่มมีหนังย่นๆ แล้วถามว่า ทำไมคุณตา แขนเป็นแบบนี้คะ

คุณตา มองหลานสาววัย  6 ขวบ อนาคตอีกยาวไกล แล้วก็ยิ้ม ก่อนตาจะตอบแบบง่ายๆว่า คนแก่ก็อย่างงี้แหล่ะ หลานเอ๊ย ซึ่งหนูน้อยสารพี ก็เข้าใจตามนั้น

ส่วนตัวคุณตาเอง ที่มีหลานนั่งพิงข้างๆ ก็หวนนึกถึง อดีตสมัยยังเด็ก อยู่กับยายก็ถามยายแบบนี้ละ

ตอนนี้ ตาเอง ก็ เจ็ดสิบปีแล้ว เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน คุณยาย ของ ตา ก็ ตายไปตั้งแต่ตาอายุ  20 ปี คือ 50 ปีก่อน มันฟังดูช่างนานเหลือเกิน แต่สำหรับ ตัวคุณตาเอง มันไม่นานเลย

ยิ่งพอเข้าวัยเกษียณ ชีวิตมันไม่ได้เหมือนวัยทำงาน แต่ละวันมันเหมือนกัน ไม่ต้องรบรากับคนที่ทำงาน โชคดีเลี้ยงลูกหลานมาได้ พอจะมีความรักต่อกัน ก็ดูแลกันต่อมา ตาช่วยเลี้ยงหลาน ลูกชาย กับ สะใภ้ ก็ดูแลตา เรียกว่า บุญโข แล้ว สำหรับ ยุคปัจจุบัน ของ ชนชั้นกลาง อย่างคุณตา

คำถามของเด็ก ความคิดของเด็ก ตาเองก็ผ่านร้อน หนาวมาเยอะ เยอะจนรู้แก่ตัวเองว่า คนแก่ ก็แค่ร่างกาย แต่ใจไม่ต่างจากเด็กๆ สักเท่าไหร่ ยังชอบคุยสนุก ยังมีความฮา แต่นอกจากร่างกายที่ถดถอยตามธรรมชาติแล้ว ประสบการณ์ ก็คือเรื่องสำคัญ ที่ทำให้ คนแก่ หรือ ผู้ใหญ่ จะไม่เหมือนกับเด็กๆ ทั้งความรับผิดชอบ การรับรู้ว่า โลกจริงๆ ที่ต้องหาเงินมาใช้ กับ สังคมรอบตัวที่เปลี่ยนไป จากวัยทำงาน วัยเรียน ทำให้ ผู้ใหญ่ จะร่าเริงได้ก็ต่อเมื่อ อยู่กับคนสนิทเท่านั้น

ยามอยู่นอกบ้าน ตาก็ต้องระวังตัว ทั้งโจร ทั้งคนพาล ในสังคมคนเดินถนน หาใช่ โลกสวยๆเหมือนยามวัยหนุ่มได้ไม่  ยิ่งอายุมากขึ้น ก็เจออะไรมากขึ้น
ระวังตัวมากขึ้น รู้ทันมากขึ้น และ จะประสาทกินเอาเร็วขึ้น 555 ตานึกถึงตรงนี้ ตาก็ขำ หึหึ ชีวิตนี้มันเดินทาง มาไกลมากแล้ว แม้ พ่อของ ตาจะอยู่ถึง  90 แต่ ตา ไม่หวังแบบนั้น กับ ยุค 2026 ตา มองแค่ ใกล้ๆ  2029 ให้เจอ คนเหล็กก่อน พอ ตาหวังทีละ step