Ep. 3 - 🐺 Operation El Lobo - Arrival

เวลา :  2007 – 18 years ago (2550) ฤดูร้อน Barcelona Spain

แสงแดดฤดูร้อนของบาร์เซโลน่าสาดกระทบอาคารหินสีอ่อนจนเมืองทั้งเมืองดูระยิบระยับ อากาศร้อนแห้งอบอวลไปด้วยกลิ่นเกลือทะเล เสียงผู้คน และลมอุ่นจากเมดิเตอร์เรเนียน
ท่ามกลางความมีชีวิตชีวานั้น เงาของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังก้าวเข้าสู่วันทำงานธรรมดา—วันที่จะไม่ธรรมดาอีกต่อไปในชีวิตของเขา 
ราฟาเอล เดินเข้าสำนักงาน Interpole ตามปกติ มุ่งตรงไปยังออฟฟิศของหัวหน้าด้วยความเร่งรีบ ผสมความตื่นเต้น ความอยากรู้ที่เก็บไว้เป็นปี ได้เริ่มต้นทำงานแล้ว
เมื่อถึงห้องหัวหน้า ก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู เขาได้สูดลมหายใจ เพื่อให้คลายความตื่นเต้นลงซักหน่อย เขาได้เปิดประตูอย่างมั่นใจเหมือนทุกครั้ง  

“Sir. This is Inspector Rafael reporting.”
“Operation complete. Mission objectives achieved.”

หัวหน้า : อื้มม ภารกิจต่อไป เป็นอาชญากรข้ามชาติ ละมากบดานที่ประเทศไทย หน่วยงานที่ประเทศไทยประสานขอกำลังผู้เชี่ยวชาญ Interpole ให้ไปสืบเฉพาะกิจให้หน่อยนะ ละกลุ่มอาชญากรค้ามนุษย์ กลุ่มนี้แอบลักพาตัวคนไทยไปขายที่ต่างแดนด้วย พร้อมเริ่มภารกิจที่ประเทศไทยในอีก 2 วัน ข้อมูลอยู่ในแฟ้มแล้ว ไปเตรียมตัวได้ 

เวลา :  2007 – 18 years ago (2550) ฤดูฝน Bangkok Thailand

2 วันต่อมา เมืองกรุงเทพฯวันแดดออกจ้าในหน้าฝน เหมือนต้อนรับนักล่าหนุ่มให้เตรียมพร้อมสำหรับภารกิจในอีกไม่กี่วันข้างหน้า 

สนามบินสุวรรณภูมิในเช้าวันนั้นเต็มไปด้วยแสงแดดอ่อนที่ส่องลอดผ่านม่านเมฆหนาทึบของฤดูฝน
อากาศชื้นจนสัมผัสได้ตั้งแต่ก้าวแรกที่ประตูเครื่องบินเปิดออก
กลิ่นฝน กลิ่นคอนกรีตร้อน และกลิ่นน้ำมันเครื่องปะปนกันในอากาศ
เป็นกลิ่นของ “เมืองที่มีชีวิต” …และไม่เคยหลับใหล



ราฟาเอลก้าวลงจากเครื่องด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
สูทสีเข้มแนบกายตัดกับผิวแทนจากแสงแดดเมดิเตอร์เรเนียน
ดวงตาคมเข้มกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็วและเฉียบขาด
ทุกการเคลื่อนไหวของเขาไม่ใช่ความเคยชินของนักท่องเที่ยว
แต่เป็นสัญชาตญาณของนักล่า

ก่อนที่เขาจะมองเห็นป้ายชื่อของตัวเอง
ชายร่างสูงในชุดเครื่องแบบสีกากีรีดเรียบก็ยกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นสัญญาณ

“Agent Rafael Del Sol?”

สำเนียงอังกฤษชัดเจน เรียบ และมั่นคง
แทบไม่มีเค้าสำเนียงเอเชีย

ราฟาเอลหยุดก้าว
สายตามองตรงไปยังชายตรงหน้า ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย

“That’s me.”

ชายคนนั้นยิ้มบาง ๆ ยื่นมือออกมาอย่างเป็นมิตร แต่แฝงความระมัดระวังตามสไตล์ตำรวจภาคสนาม

“สารวัตรภัทรครับ กองบังคับการปราบปราม
ยินดีต้อนรับสู่กรุงเทพฯ”

มือทั้งสองจับกันแน่นพอเหมาะ
เป็นการจับมือของคนที่เข้าใจงานอันตรายโดยไม่ต้องอธิบายมาก

“ผมได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ประสานงานหลักของคุณที่นี่
เพราะ…หัวหน้าคิดว่าการสื่อสารที่ไม่คลาดเคลื่อน สำคัญกว่าทุกอย่าง”

ราฟาเอลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
สายตาประเมินอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

“อังกฤษของคุณดีมาก”

สารวัตรภัทรหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“ผมเรียนปริญญาตรีที่ลอนดอนครับ
อยู่จนเริ่มฝันเป็นภาษาอังกฤษเลยล่ะ”

บทสนทนาสั้น ๆ จบลง
ทั้งสองเดินออกจากอาคารผู้โดยสารมุ่งหน้าไปยังรถยนต์สีดำที่จอดรออยู่

เสียงฟ้าร้องแผ่ว ๆ ดังมาจากที่ไกล
เมฆฝนเริ่มเคลื่อนตัวช้า ๆ เหนือท้องฟ้ากรุงเทพฯ
เหมือนสัญญาณเตือนว่า…ภารกิจนี้จะไม่ราบรื่น

สารวัตรภัทรเปิดประตูรถให้ราฟาเอล ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น

“ผมต้องเตือนไว้ก่อนนะครับ
กลุ่มนี้…ไม่ได้เป็นแค่ค้ามนุษย์ธรรมดา”

ราฟาเอลหันมามองทันที

“ยังไง?”

สารวัตรภัทรมองไปข้างหน้าผ่านกระจกหน้ารถ
แสงแดดสะท้อนบนถนนที่ยังชื้นจากฝนเมื่อคืน
แสงนั้นสั่นไหวราวกับภาพลวงตา

“พวกมันมีเครือข่ายดิจิทัลที่ซับซ้อนมาก
เงินไหลผ่านระบบเงา
ข้อมูลถูกลบก่อนตำรวจจะเข้าถึงเสมอ”

เขาหยุดไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนพูดต่อ

“และมีข่าวลือว่า…
เบื้องหลังพวกมัน อาจไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา”

ราฟาเอลไม่แสดงสีหน้าประหลาดใจ
เพียงยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นอย่างชัดเจน

“Sounds like my kind of hunt.”

รถเคลื่อนตัวออกจากสนามบิน
ฝนหยดแรกเริ่มตกลงบนกระจกหน้าเบา ๆ
แต่ในดวงตาของนักล่าจากสเปน
ไฟแห่งการไล่ล่าได้เริ่มลุกโชนขึ้นแล้ว

และกรุงเทพฯ — เมืองแห่งฝน เงา และความลับ
กำลังจะกลายเป็นสนามล่าที่ไม่มีใครถอยได้ง่าย ๆ
————————————————————-
กองบังคับการตำรวจสืบสวนอาชญากรรมข้ามชาติ (TCSD)


ริมแม่น้ำเจ้าพระยา — กรุงเทพฯ

แสงไฟยามค่ำคืนสะท้อนผิวน้ำเจ้าพระยาเป็นเส้นริ้วยาว
เหมือนเงาของความลับที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง

อาคารกระจกสูงสามชั้นตั้งตระหง่านริมฝั่งน้ำ
สัญลักษณ์ TCSD เรืองแสงสีขาวเย็น
นิ่ง… แข็ง… และเฝ้ามองทุกการเคลื่อนไหวของมหานครไม่ต่างจากผู้พิทักษ์เงามืด



รถยนต์สีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดอย่างเงียบงัน
ประตูเปิดออก
ชายหนุ่มร่างสูงก้าวลงมาในชุดสูทเข้ม
ดวงตาสีเข้มทอดมองสายน้ำเพียงครู่เดียว ก่อนจะหันกลับสู่ตัวอาคาร

ราฟาเอล เดล โซล

ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเขา
ไม่ใช่สเปน
ไม่ใช่ยุโรป

แต่ทันทีที่ยืนอยู่ตรงนี้ เขารู้สึกได้ทันที—
สนามล่ากำลังเริ่มขึ้น

ภายในอาคาร แสงไฟสีขาวสะอาดตัดกับความมืดภายนอก
ผนังกระจกเผยให้เห็นกรุงเทพฯ ที่ไม่เคยหลับ
เมืองที่เต็มไปด้วยชีวิต… และอาชญากรรมที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้ม

เสียงรองเท้าหนังของเขากระทบพื้นอย่างหนักแน่น
ประตูกระจกเลื่อนเปิดออก

“Welcome to Bangkok, Agent Rafael Del Sol.”

สารวัตรภัทร — ชายไทยรูปร่างสมส่วน
ท่าทางสงบ ภาษาอังกฤษลื่นไหลราวเจ้าของภาษา
สายตาที่มองราฟาเอลไม่ใช่แค่การต้อนรับ…
แต่เป็นสายตาของคนที่รู้ว่า งานครั้งนี้ไม่ธรรมดา

“Looks like the city never sleeps,”
ราฟาเอลพูดเบา ๆ กับสารวัตรภัทร พร้อมเหลือบมองไปยังแผนที่เอเชียที่ส่องแสงอยู่ปลายห้องประชุม

สารวัตรภัทรยิ้มบาง
“Not when someone is hunting people across borders.”

แฟ้มเอกสารถูกวางลงบนโต๊ะกระจก
ชื่อคดีถูกพิมพ์ด้วยตัวอักษรสีแดง
เครือข่ายค้ามนุษย์ข้ามชาติ
เส้นทาง: ไทย – เอเชียตะวันออก และยุโรป
ราฟาเอลไม่พูดอะไร
เพียงแต่วางมือบนแฟ้ม
ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นอย่างนักล่าเมื่อได้กลิ่นเหยื่อ
แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า—
เรื่องนี้จะพาเขาไปไกลกว่าที่คิด

—————————————————-

ห้องประชุมปฏิบัติการ – กองบังคับการ TCSD

ค่ำคืนเดียวกัน

บานกระจกใสรอบห้องประชุมสะท้อนแสงเมืองที่ยังไม่หลับ
ฝนบาง ๆ เริ่มโปรยลงเหนือผิวน้ำเจ้าพระยา
เสียงหยดฝนกระทบกระจกเบา ๆ คล้ายจังหวะนับถอยหลังของภารกิจ

หน้าจอ LED ขนาดใหญ่สว่างขึ้น
แผนที่ประเทศไทยถูกฉายเต็มผนัง
เส้นสีแดงลากเชื่อมจากกรุงเทพฯ ไปยังจุดหมายปลายทางหลายประเทศในเอเชียตะวันออกและยุโรป

สารวัตรภัทรยืนอยู่หน้าห้อง
รีโมตในมือกดเปลี่ยนสไลด์อย่างมั่นคง

“เครือข่ายนี้ทำงานเป็นชั้นครับ”
เสียงเขานิ่ง แต่หนักแน่น
“ชั้นแรกคือการคัดเลือกเหยื่อ — ส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่นและแรงงานผิดกฎหมาย
ชั้นที่สองคือการพักตัวในประเทศ
ชั้นที่สามคือการลำเลียงออกนอกอาณาเขต”

ภาพถัดไปปรากฏ
โกดังร้างริมคลอง
อาคารพาณิชย์เก่าหลายแห่ง
และบ้านเช่าในชุมชนแออัด

“พวกมันใช้วิธีเปลี่ยนสถานที่ทุก 48–72 ชั่วโมง”
สารวัตรภัทรหันมามองทุกคนในห้อง
“ไม่ใช้สถานที่เดิมซ้ำเกินสามครั้ง”

หนึ่งในเจ้าหน้าที่ TCSD เปิดแฟ้มเอกสารสีดำ
“ข้อมูลผู้เสียหายที่ได้รับการช่วยเหลือก่อนหน้า ระบุว่า
เหยื่อจะถูกยึดโทรศัพท์
ถูกเปลี่ยนชื่อ
และบังคับให้จำรหัสเรียกแทนตัวเอง”

ห้องประชุมเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด

ราฟาเอลนั่งอยู่ฝั่งขวาของโต๊ะ
ไม่พูด
ไม่แทรก
สายตากวาดมองจอ ภาพ และคนที่กำลังรายงาน
เหมือนนักล่าที่กำลังทำความเข้าใจพื้นที่ก่อนลงสนาม

สารวัตรภัทรเปลี่ยนสไลด์อีกครั้ง
แผนปฏิบัติการขึ้นมาแทน


Phase 1 : Surveillance

แทรกซึมพื้นที่เสี่ยง
ใช้สายข่าวท้องถิ่น
ติดตามเส้นทางการเงินและการเคลื่อนไหวของพาหนะ

Phase 2 : Identification

ยืนยันตัวตนเหยื่อ
แยกผู้ต้องสงสัยระดับกลาง
ตรวจสอบผู้ควบคุมพื้นที่ (Handler)

Phase 3 : Extraction & Arrest

บุกเข้าพร้อมกันหลายจุด
แยกหน่วยช่วยเหลือเหยื่อออกจากหน่วยจับกุม
ปิดเส้นทางหลบหนีทั้งหมด


“เป้าหมายหลักของเราคือ ช่วยชีวิตก่อนจับกุม”
สารวัตรภัทรเน้นเสียง
“ผู้เสียหายมาก่อนเสมอ”

ภาพสุดท้ายบนจอคือคำว่า

RESCUE FIRST. JUSTICE FOLLOWS.

เจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งจาก TCSD เงยหน้าขึ้น
“มีความเป็นไปได้ที่ผู้บงการจะไม่อยู่ในประเทศค่ะ
โครงสร้างคำสั่งเป็นแบบลำดับซ้อน”

ราฟาเอลขยับตัวเล็กน้อย
นี่คือครั้งแรกที่เขาเอ่ยปาก

“Then we cut the limbs first.”
น้ำเสียงเขานิ่งสนิท
“Without control nodes, the head will surface.”

ทุกสายตาหันมามองเขา

สารวัตรภัทรพยักหน้า
“Interpole จะรับหน้าที่เชื่อมต่อข้อมูลต่างประเทศ
ส่วน TCSD จะจัดการพื้นที่ภาคสนาม”

เขาปิดไฟในห้อง
เหลือเพียงแสงจากเมืองที่ลอดผ่านผนังกระจก

“พรุ่งนี้เริ่ม Phase 1 ทันที”

ราฟาเอลลุกขึ้น
หยิบแฟ้มภารกิจขึ้นมาถือ
ดวงตาคมเข้มทอดมองแผนที่กรุงเทพฯ เป็นครั้งสุดท้าย

เขายังไม่รู้ชื่อของศัตรูตัวจริง
ยังไม่รู้ว่าเงาที่ซ่อนอยู่หลังระบบนี้คือใคร

แต่เขารู้เพียงอย่างเดียว—

คืนนี้
เกมได้เริ่มขึ้นแล้ว

และใครบางคน
กำลังจะถูกดึงออกมาจากความมืด