ขอเล่าเป็นเรื่องเป็นราวเพื่อขอความคิดเห็นจากทุกท่านค่ะ
เราเคยคบกับคนคนหนึ่ง
ตอนคบกัน เรารู้สึกถึงความแตกต่างค่อนข้างชัด
เขาเป็นคนเก่ง ฉลาด หน้าที่การงานดี
ส่วนเราเป็นครูบ้านนอก ชีวิตเรียบง่าย ฐานะธรรมดา
ตอนนั้นเราไม่ได้คิดว่าเป็นปัญหา
แต่พอเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ก็จบลง
เขาเงียบหายไปเลย
ไม่มีการอธิบาย ไม่มีการคุยต่อ
เราพยายามเข้าใจว่าเขาคงเลือกทางที่ดีกว่าสำหรับตัวเอง
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา
เราไม่เคยทัก ไม่เคยรบกวน
พยายามกลับมาอยู่กับงาน อยู่กับชีวิตของตัวเอง
ไปเรียนต่อ ทำงานให้ยุ่ง
บอกตัวเองว่าควรพอแล้ว
จนช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา
เราอาศัยโอกาสนี้ส่งข้อความสวัสดีปีใหม่ไป
ไม่ได้คาดหวังอะไร แค่อยากทักในฐานะคนเคยรู้จัก
จากนั้น…เขาเงียบไปอีก
ผ่านไปเกือบ 20 วัน
ถึงมีข้อความตอบกลับมาเพียงประโยคเดียวว่า
“มีอะไรให้ช่วยบอกนะ”
ยอมรับว่าตอนอ่าน
เรารู้สึกจุกมากกว่าดีใจ
เพราะในช่วงนั้น เราได้ยินข่าวว่าเขาก้าวหน้าในหน้าที่การงานมาก
ประโยคนี้เลยทำให้เราสับสนในความรู้สึก
ไม่แน่ใจว่า
เขาพูดด้วยความหวังดีจริง ๆ
หรือเป็นเพียงคำพูดสุภาพ
เพื่อปิดบทสนทนาโดยไม่อยากสานต่ออะไรอีก
เราไม่เคยคิดจะขอความช่วยเหลือ
และไม่อยากให้ใครมองว่าเราเข้าหาเพราะผลประโยชน์
ยิ่งเขาไปได้ไกลเท่าไหร่
เรายิ่งรู้สึกว่าควรถอยออกมาเงียบ ๆ
หลังจากข้อความนั้น
เรากับเขาก็ยังคุยกันได้เรื่อย ๆ
ไม่ได้หวือหวา ไม่ได้หวังอะไร
เพราะยังไม่อยากรับรู้ความจริง
จนกระทั่งวันหนึ่ง
เขาเป็นฝ่ายวิดีโอคอลมาหาเรา
ในการคุยครั้งนั้น
เขาบอกว่า ตอนที่เลิกกันไป
เขาเสียใจมาก
เขาร้องไห้
และบอกเราว่า
เราคือคนที่ดีที่สุดสำหรับเขา
เขายังบอกอีกว่า
ช่วงที่เราส่งสวัสดีปีใหม่ไป
จริง ๆ แล้วเขา “ส่งข้อความหาเราอยู่”
แต่ LINE ของเรา
ไม่ได้รับข้อความเหล่านั้นเลย
ภายหลัง เขาส่งภาพข้อความที่เขาเคยพิมพ์มาให้เราดู
เป็นข้อความที่พูดถึงความรู้สึก
การขอโทษ
และการยืนยันว่าเขาไม่เคยดูถูก
ไม่เคยรังเกียจชีวิตหรือฐานะของเรา
พอได้เห็นข้อความเหล่านั้น
เรายอมรับว่าความรู้สึกมันสับสนมาก
จากที่เคยคิดว่า
เขาเลือกจะเงียบ
เลือกจะถอย
หรือเลือกทางที่สูงกว่า
กลับกลายเป็นว่า
เรื่องราวอาจไม่เป็นแบบที่เราคิดทั้งหมด
แต่ในขณะเดียวกัน
สิ่งที่เกิดขึ้นก็ยังเป็นข้อเท็จจริงว่า
เราสองคนหายไปจากกันเป็นปี
ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง
และเขาก็อยู่ในจุดที่ก้าวหน้าไกลมากแล้ว
เรายังไม่แน่ใจว่า
สิ่งที่เขาพูดในวันนี้
คือความรู้สึกที่ยังคงอยู่
หรือเป็นเพียงความรู้สึกผิด
หรือความคิดถึงในอดีต
และเราก็ยังไม่แน่ใจว่า
การกลับมาคุยกันครั้งนี้
ควรตีความว่าเป็น “โอกาส”
หรือเป็นแค่ “บทสรุป” ที่ควรจบอย่างสงบ
เลยอยากขอความคิดเห็นจากทุกท่านค่ะ
ควรให้โอกาสคนที่หายไปนานแค่ไหน ถึงจะไม่ทำร้ายตัวเอง และมีใครเคยเจอสถานการณ์แบบนี้บ้างคะ แล้วจุดจบมันเป็นยังไง
ขอบคุณทุกความคิดเห็นล่วงหน้าค่ะ
ถ้าคนที่เคยจากไป กลับมาบอกว่าเรา “ดีที่สุด” สำหรับเขา ควรไปต่อไหม
เราเคยคบกับคนคนหนึ่ง
ตอนคบกัน เรารู้สึกถึงความแตกต่างค่อนข้างชัด
เขาเป็นคนเก่ง ฉลาด หน้าที่การงานดี
ส่วนเราเป็นครูบ้านนอก ชีวิตเรียบง่าย ฐานะธรรมดา
ตอนนั้นเราไม่ได้คิดว่าเป็นปัญหา
แต่พอเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ก็จบลง
เขาเงียบหายไปเลย
ไม่มีการอธิบาย ไม่มีการคุยต่อ
เราพยายามเข้าใจว่าเขาคงเลือกทางที่ดีกว่าสำหรับตัวเอง
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา
เราไม่เคยทัก ไม่เคยรบกวน
พยายามกลับมาอยู่กับงาน อยู่กับชีวิตของตัวเอง
ไปเรียนต่อ ทำงานให้ยุ่ง
บอกตัวเองว่าควรพอแล้ว
จนช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา
เราอาศัยโอกาสนี้ส่งข้อความสวัสดีปีใหม่ไป
ไม่ได้คาดหวังอะไร แค่อยากทักในฐานะคนเคยรู้จัก
จากนั้น…เขาเงียบไปอีก
ผ่านไปเกือบ 20 วัน
ถึงมีข้อความตอบกลับมาเพียงประโยคเดียวว่า
“มีอะไรให้ช่วยบอกนะ”
ยอมรับว่าตอนอ่าน
เรารู้สึกจุกมากกว่าดีใจ
เพราะในช่วงนั้น เราได้ยินข่าวว่าเขาก้าวหน้าในหน้าที่การงานมาก
ประโยคนี้เลยทำให้เราสับสนในความรู้สึก
ไม่แน่ใจว่า
เขาพูดด้วยความหวังดีจริง ๆ
หรือเป็นเพียงคำพูดสุภาพ
เพื่อปิดบทสนทนาโดยไม่อยากสานต่ออะไรอีก
เราไม่เคยคิดจะขอความช่วยเหลือ
และไม่อยากให้ใครมองว่าเราเข้าหาเพราะผลประโยชน์
ยิ่งเขาไปได้ไกลเท่าไหร่
เรายิ่งรู้สึกว่าควรถอยออกมาเงียบ ๆ
หลังจากข้อความนั้น
เรากับเขาก็ยังคุยกันได้เรื่อย ๆ
ไม่ได้หวือหวา ไม่ได้หวังอะไร
เพราะยังไม่อยากรับรู้ความจริง
จนกระทั่งวันหนึ่ง
เขาเป็นฝ่ายวิดีโอคอลมาหาเรา
ในการคุยครั้งนั้น
เขาบอกว่า ตอนที่เลิกกันไป
เขาเสียใจมาก
เขาร้องไห้
และบอกเราว่า
เราคือคนที่ดีที่สุดสำหรับเขา
เขายังบอกอีกว่า
ช่วงที่เราส่งสวัสดีปีใหม่ไป
จริง ๆ แล้วเขา “ส่งข้อความหาเราอยู่”
แต่ LINE ของเรา
ไม่ได้รับข้อความเหล่านั้นเลย
ภายหลัง เขาส่งภาพข้อความที่เขาเคยพิมพ์มาให้เราดู
เป็นข้อความที่พูดถึงความรู้สึก
การขอโทษ
และการยืนยันว่าเขาไม่เคยดูถูก
ไม่เคยรังเกียจชีวิตหรือฐานะของเรา
พอได้เห็นข้อความเหล่านั้น
เรายอมรับว่าความรู้สึกมันสับสนมาก
จากที่เคยคิดว่า
เขาเลือกจะเงียบ
เลือกจะถอย
หรือเลือกทางที่สูงกว่า
กลับกลายเป็นว่า
เรื่องราวอาจไม่เป็นแบบที่เราคิดทั้งหมด
แต่ในขณะเดียวกัน
สิ่งที่เกิดขึ้นก็ยังเป็นข้อเท็จจริงว่า
เราสองคนหายไปจากกันเป็นปี
ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง
และเขาก็อยู่ในจุดที่ก้าวหน้าไกลมากแล้ว
เรายังไม่แน่ใจว่า
สิ่งที่เขาพูดในวันนี้
คือความรู้สึกที่ยังคงอยู่
หรือเป็นเพียงความรู้สึกผิด
หรือความคิดถึงในอดีต
และเราก็ยังไม่แน่ใจว่า
การกลับมาคุยกันครั้งนี้
ควรตีความว่าเป็น “โอกาส”
หรือเป็นแค่ “บทสรุป” ที่ควรจบอย่างสงบ
เลยอยากขอความคิดเห็นจากทุกท่านค่ะ
ควรให้โอกาสคนที่หายไปนานแค่ไหน ถึงจะไม่ทำร้ายตัวเอง และมีใครเคยเจอสถานการณ์แบบนี้บ้างคะ แล้วจุดจบมันเป็นยังไง
ขอบคุณทุกความคิดเห็นล่วงหน้าค่ะ