สวัสดีค่ะทุกคน
ตามที่เราตั้งหัวข้อกระทู้เลยว่าเราควรอยู่กับคนเดิม หรือเริ่มต้นใหม่ดี
เรื่องมันมีอยู่ว่าเรากับแฟนคบกันมา 4-5 ปีแล้วแต่ระหว่างทางมีการคบเลิกกันบ่อยมาก ด้วยหลายสาเหตุเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาแต่ตอนนี้เราเริ่มอยากออกมาจริงๆ แล้วค่ะ ไม่ใช่ว่าเราไม่รักเขานะคะแต่ว่าถ้าคบกันต่อเราว่ามันดูไม่มีอนาคตร่วมกันเท่าไหร่ เพราะตลอด 4-5 ปีที่ผ่านมาเราพยายามหนักมากกับเขา เราให้โอกาสเขามองข้ามสิ่งที่ไม่ดีมาเยอะมาก เริ่มจาก เขาติดกัญชา บุหรี่ ชอบเที่ยวกับเพื่อน โดยให้เหตุผลว่าเขายังอยู่ในช่วงมหาลัย อยากใช้ชีวิตอิสระให้มากกว่านี้มาก ซึ่งเราก็โอเคยอมไม่อยากว่าอะไร ต้องบอกก่อนว่ากว่าจะยอมก็ทะเลาะกันบ่อยมาก มันเสียทั้งเงิน เสียทั้งเวลาไปมากตอนนั้น แถมแฟนเราชอบเอาแต่ใจสุดค่ะ ทะเลาะกันแต่ละทีเราต้องยอม ***แต่ชีวิตเรากับแฟนต่างกันค่ะ เพราะ ตัวเราต้องไปทำงานพาร์ทไทม์หาเงินมาใช้จ่ายเองทุกอย่าง***
เรียกได้ว่าช่วง 1-3 ปีแรกคือทรหดสุดๆ แต่เราก็ยังคบกับเขาอยู่กับเขามา จนมาถึงปีที่ 4 เข้า 5 ปีนี้ เขาเรียนจบแล้ว(เขาเรียนจบช้ากว้าเรานะคะ เพราะทำวิจัยไม่เสร็จ) เราจบมาทำงานก่อนเขาได้ประมาณ 1 ปีแต่พอเขาเรียนจบกลับไปช่วยงานที่บ้าน เขาก็ชอบมาบ่นว่าไม่มีความสุข ไม่ชอบแบบนั้นแบบนี้ เราเลยหางานข้างนอกให้เขาทำแต่ก็ทำได้ประมาณ 3 เดือนแล้วออก เพราะ เกิดเหตุไม่คาดฝฝันขึ้นคือ พ่อเขาเสียค่ะ เราลางานมาช่วยงานที่บ้านเขาทุกอย่างแต่สุดท้ายเขาเหมือนปล่อยเราลอยแพมาก
จนกระทั่งมาช่วงเดือน ธ.ค. 68 เราบอกเขาว่าความรู้สึกเราไม่เหมือนเดิมแล้วจริงๆ ยากที่จะฟื้นฟู และบอกเขาว่าถ้าช่วงหลังจากนี้ 3-6 เดือนไม่มีอะไรดีขึ้น หรือเป็นชิ้นเป็นอันเราก็จะขอบายจากเขาแล้วจริงๆ ไม่เอาแล้ว
ทุกคนคิดว่ามันดีขึ้นไหมหลังจากนั้น.....บอกเลยว่าก็ดีขึ้นค่ะแต่ไม่ขนาดนั้น เพราะ เหมือนสิ่งที่เขาทำให้เรามันเป็นสิ่งที่เราเคยลองขอไม่แล้วไม่เคยได้มาเลย ถ้าหากพูดได้เรื่องคงยาวมากกว่านี้มาก เขาเป็นผู้ชายที่นิสัยดี วางตัวเก่ง แต่เรื่องความรักเราว่าเขาสอบตกสุดๆ ช่วงที่คบกันมาเรารู้สึกเป็นช้างเท้าหน้ามากที่ต้องการนำ ชี้ทาง แก้ปัญหาให้เขา ทั้งที่ตัวเราเองก็มีเรื่องในชีวิตเยอะ แต่มันทำไงได้เรารักเขา และคบกับเขาเราก็ต้องรับผิดชอบ และประคองมัน
เราพึ่งถามเขาว่าวางแผนอนาคตยังไงบ้างช่วงนี้ คำตอบที่ได้ทำเราช็อคมาก คือ "จะผ่อนบ้านช่วยแม่ให้หมดก่อน(เกือบล้าน) ละค่อยออกไปหางานประจำทำข้างนอกเอา" เราแบบกว่าจะหมดก็เกือบอายุ 30 ปีพอดีมั้งนั้น หรือมากกว่านั้น มันแบบทุกครั้งที่เราก้าวไปข้างหน้าเขามักจะอยู่กับที่
เราอยากพาเขาไปเปิดโลกกว้าง วางแผนทำนู้นนี่ด้วยกันให้เป็นชิ้นเป็นอัน แต่เขาบอกเราว่า "เอาไว้ก่อน . ค่อยว่ากัน . เก็บเงินก่อน" หลายๆ ครั้งเข้าจนเราเริ่มหมดไฟที่จะพูดแล้ว
คิดว่าเราควรไปต่อหรือพอแค่นี้ สำหรับความสัมพันธ์นี้
อยู่กับคนเดิม หรือเริ่มต้นใหม่ดี
ตามที่เราตั้งหัวข้อกระทู้เลยว่าเราควรอยู่กับคนเดิม หรือเริ่มต้นใหม่ดี
เรื่องมันมีอยู่ว่าเรากับแฟนคบกันมา 4-5 ปีแล้วแต่ระหว่างทางมีการคบเลิกกันบ่อยมาก ด้วยหลายสาเหตุเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาแต่ตอนนี้เราเริ่มอยากออกมาจริงๆ แล้วค่ะ ไม่ใช่ว่าเราไม่รักเขานะคะแต่ว่าถ้าคบกันต่อเราว่ามันดูไม่มีอนาคตร่วมกันเท่าไหร่ เพราะตลอด 4-5 ปีที่ผ่านมาเราพยายามหนักมากกับเขา เราให้โอกาสเขามองข้ามสิ่งที่ไม่ดีมาเยอะมาก เริ่มจาก เขาติดกัญชา บุหรี่ ชอบเที่ยวกับเพื่อน โดยให้เหตุผลว่าเขายังอยู่ในช่วงมหาลัย อยากใช้ชีวิตอิสระให้มากกว่านี้มาก ซึ่งเราก็โอเคยอมไม่อยากว่าอะไร ต้องบอกก่อนว่ากว่าจะยอมก็ทะเลาะกันบ่อยมาก มันเสียทั้งเงิน เสียทั้งเวลาไปมากตอนนั้น แถมแฟนเราชอบเอาแต่ใจสุดค่ะ ทะเลาะกันแต่ละทีเราต้องยอม ***แต่ชีวิตเรากับแฟนต่างกันค่ะ เพราะ ตัวเราต้องไปทำงานพาร์ทไทม์หาเงินมาใช้จ่ายเองทุกอย่าง***
เรียกได้ว่าช่วง 1-3 ปีแรกคือทรหดสุดๆ แต่เราก็ยังคบกับเขาอยู่กับเขามา จนมาถึงปีที่ 4 เข้า 5 ปีนี้ เขาเรียนจบแล้ว(เขาเรียนจบช้ากว้าเรานะคะ เพราะทำวิจัยไม่เสร็จ) เราจบมาทำงานก่อนเขาได้ประมาณ 1 ปีแต่พอเขาเรียนจบกลับไปช่วยงานที่บ้าน เขาก็ชอบมาบ่นว่าไม่มีความสุข ไม่ชอบแบบนั้นแบบนี้ เราเลยหางานข้างนอกให้เขาทำแต่ก็ทำได้ประมาณ 3 เดือนแล้วออก เพราะ เกิดเหตุไม่คาดฝฝันขึ้นคือ พ่อเขาเสียค่ะ เราลางานมาช่วยงานที่บ้านเขาทุกอย่างแต่สุดท้ายเขาเหมือนปล่อยเราลอยแพมาก
จนกระทั่งมาช่วงเดือน ธ.ค. 68 เราบอกเขาว่าความรู้สึกเราไม่เหมือนเดิมแล้วจริงๆ ยากที่จะฟื้นฟู และบอกเขาว่าถ้าช่วงหลังจากนี้ 3-6 เดือนไม่มีอะไรดีขึ้น หรือเป็นชิ้นเป็นอันเราก็จะขอบายจากเขาแล้วจริงๆ ไม่เอาแล้ว
ทุกคนคิดว่ามันดีขึ้นไหมหลังจากนั้น.....บอกเลยว่าก็ดีขึ้นค่ะแต่ไม่ขนาดนั้น เพราะ เหมือนสิ่งที่เขาทำให้เรามันเป็นสิ่งที่เราเคยลองขอไม่แล้วไม่เคยได้มาเลย ถ้าหากพูดได้เรื่องคงยาวมากกว่านี้มาก เขาเป็นผู้ชายที่นิสัยดี วางตัวเก่ง แต่เรื่องความรักเราว่าเขาสอบตกสุดๆ ช่วงที่คบกันมาเรารู้สึกเป็นช้างเท้าหน้ามากที่ต้องการนำ ชี้ทาง แก้ปัญหาให้เขา ทั้งที่ตัวเราเองก็มีเรื่องในชีวิตเยอะ แต่มันทำไงได้เรารักเขา และคบกับเขาเราก็ต้องรับผิดชอบ และประคองมัน
เราพึ่งถามเขาว่าวางแผนอนาคตยังไงบ้างช่วงนี้ คำตอบที่ได้ทำเราช็อคมาก คือ "จะผ่อนบ้านช่วยแม่ให้หมดก่อน(เกือบล้าน) ละค่อยออกไปหางานประจำทำข้างนอกเอา" เราแบบกว่าจะหมดก็เกือบอายุ 30 ปีพอดีมั้งนั้น หรือมากกว่านั้น มันแบบทุกครั้งที่เราก้าวไปข้างหน้าเขามักจะอยู่กับที่
เราอยากพาเขาไปเปิดโลกกว้าง วางแผนทำนู้นนี่ด้วยกันให้เป็นชิ้นเป็นอัน แต่เขาบอกเราว่า "เอาไว้ก่อน . ค่อยว่ากัน . เก็บเงินก่อน" หลายๆ ครั้งเข้าจนเราเริ่มหมดไฟที่จะพูดแล้ว
คิดว่าเราควรไปต่อหรือพอแค่นี้ สำหรับความสัมพันธ์นี้