สวัสดีครับ ผมคือวัยรุ่นธรรมดาคนนึง ที่เมื่อก่อนผมเคยมีความสุขและทุกข์ปนกันไปเหมือนวัยรุ่นปกติ
แต่พอผมเริ่มโต เริ่มอายุเยอะขึ้นเวลาของแต่ละวันในตอนนี้ผมแทบไม่มีความสุขเลย ได้แต่คิดว่าทุกวันนี้อะไรคือความสุขจริงๆ
และผมจะทำให้คนข้างๆยิ้มได้นานแค่ไหน ทุกครั้งที่มีคนสนใจผมยอมรับ ว่าผมมีรอยยิ้มและอยากเดินไปข้างหน้าในทุกๆวันต่อ
แต่ทุกครั้งที่ผมอยู่คนเดียว เหมือนมีผมอีกคนในความคิด ที่คอยบอกว่า เหนื่อยจัง ไม่อยากทำอะไรต่อแล้ว พักเถอะ/พอเถอะ เลิกคิดเถอะ
ใช่ครับมันคือคำถามที่ผมเองยังไม่เข้าใจ และไม่สามารถบอกใครได้ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงมีความคิดในทางลบ และไม่บ่อยครั้งที่ไม่อยากอยู่บนโลกนี้
แต่ทุกครั้งที่ผมกำลังลงมือ ผมกลับกลัวและไม่กล้าทุกครั้ง.
วัยรุ่น
แต่พอผมเริ่มโต เริ่มอายุเยอะขึ้นเวลาของแต่ละวันในตอนนี้ผมแทบไม่มีความสุขเลย ได้แต่คิดว่าทุกวันนี้อะไรคือความสุขจริงๆ
และผมจะทำให้คนข้างๆยิ้มได้นานแค่ไหน ทุกครั้งที่มีคนสนใจผมยอมรับ ว่าผมมีรอยยิ้มและอยากเดินไปข้างหน้าในทุกๆวันต่อ
แต่ทุกครั้งที่ผมอยู่คนเดียว เหมือนมีผมอีกคนในความคิด ที่คอยบอกว่า เหนื่อยจัง ไม่อยากทำอะไรต่อแล้ว พักเถอะ/พอเถอะ เลิกคิดเถอะ
ใช่ครับมันคือคำถามที่ผมเองยังไม่เข้าใจ และไม่สามารถบอกใครได้ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงมีความคิดในทางลบ และไม่บ่อยครั้งที่ไม่อยากอยู่บนโลกนี้
แต่ทุกครั้งที่ผมกำลังลงมือ ผมกลับกลัวและไม่กล้าทุกครั้ง.