(กระทู้นี้เป็นกระทู้แรก อาจจะอ่านแล้ววกไปวนมาบ้าง ขอโทษด้วยนะคะTT) เราคบกับแฟนได้ประมาณ 4 ปีแล้วค่ะ คบตั้งแต่เรียนมหาลัย จนตอนนี้ใกล้จบกันทั้งคู่ (เพิ่งอายุประมาณ20ต้นๆค่ะ) คบกันราบรื่นดีไม่มีปัญหาอะไรเลย พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายก็โอเค พึ่งพากันได้และเอ็นดูทั้งสองฝ่ายค่ะ ใกล้จบแล้วก็เลยเริ่มวางแผนกับแฟนว่าจะแต่งงานหลังจากทำงานไปสัก 2-3 ปีค่ะ งานที่จะทำทั้งคู่จบที่เดียวกัน เป็นการแพทย์แต่ไม่ใช่สำหรับคนค่ะ
ผช (ลูกคนเล็ก มีพี่ชาย 2 คน) - บ้านภาคใต้(เมืองใหญ่) มัธยมเรียนในจังหวัด(ตัวเมือง) 6 ปี มหาลัยเรียนที่กรุงเทพ 6 ปี
ผญ (ลูกคนโต มีน้องสาว 1 คน) - บ้านภาคกลาง(เมืองเล็กๆ) มัธยมเรียนตจว.เมืองใหญ่ 6 ปี มหาลัยเรียนที่กรุงเทพ 6 ปี
ทีนี้ปัญหาคือเราก็ไม่อยากแต่งเข้าฝั่งเขาและเขาก็ไม่อยากแต่งเข้ามาฝั่งเราค่ะ (ไม่แต่งเข้าบ้านแน่นอนค่ะ จะเช่า/ซื้อบ้านแยกออกมาจากครอบครัวเดิม) ทั้งคู่คือเรียนและโตมาในเมืองใหญ่ แล้วมาเรียนต่อในกรุงเทพ ซึ่งก็นับว่าคุ้นชินและชอบความเป็นเมืองใหญ่พอสมควร แต่ทางบ้านเรายื่นเสนอว่าไม่อยากให้ลูกสาวลงไปอยู่ใต้ เราเองก็ไม่อยากไปไกลบ้านเท่าไหร่ ตรงๆคืออยากกลับบ้านบ้างค่ะ อยู่ต่างถิ่นมาเป็น 10 ปีแล้ว ห่วงพ่อแม่ที่อายุมากขึ้นด้วย แต่ที่บ้านมันเป็นเมืองเล็กมาก และดูไปแล้วยังไงก็ไม่โตไม่พัฒนาแน่ๆ ติดตรงที่เรามีสัญญาทำงานกับที่หนึ่งไว้ซึ่งที่ทำงานก็รู้จักกับทางบ้านแล้วก็คอยอุ้มชูฝึกงานแนะแนวมาให้ตลอดการเรียนในคณะ 6 ปี นับเป็นผู้มีพระคุณของเราเลยค่ะ จะไม่มาก็ไม่ได้ต้องมาช่วยจริงๆเขามีแพลนส่วนตัว(จำเป็นจริงๆ)ต่อหลังจากเราจบ ประมาณว่าจองตัวไว้เลย (แต่เรื่องเงินเดือนไม่ใช่ปัญหาค่ะได้เยอะกว่าที่อื่นมากๆแน่นอนอยู่แล้ว) เราเลยไปไหนไม่ได้ ยังไงก็ต้องกลับมาทำงานที่นี่อย่างน้อย 2 ปี แต่ด้วยความเมืองที่ยังไม่เจริญ มันไม่มีอะไรเลย แฟนมาก็เลยค่อนข้างอึดอัดค่ะ แม้แต่โรงหนังก็ไม่มี ห้างเล็กๆก็ไม่มี หรือร้านอาหารทั่วไปก็ปิดกันตั้งแต่ 2-3ทุ่ม จะเที่ยวห้างต้องขับไปต่างจังหวัด 60 โล++ แฟนเลยไม่ค่อยโอเคค่ะ ส่วนเราก็ไม่อยากไปไกลถึงต่างถิ่น ซึ่งทางใต้เป็นเมืองกว่าจริงๆ มีโอกาสโตมากกว่าจริงๆ แต่เราติดห่วงทางนี้ด้วย เลยทำใจไม่ค่อยได้ค่ะ พ่อแม่ก็ดูทำใจไม่ค่อยได้เพราะเขารู้สึกว่ามันไกลเกินไปมาก
สำหรับเราเองคิดว่าการกลับมาอยู่บ้านจริงๆ เป็นแผนสร้างครอบครัว-เกษียณที่ดีเลยค่ะ ไม่ต้องทำให้เว่อวัง หรูหราเต็มขั้นมากมาย แค่ทำให้เต็มที่ ดีที่สุดในกำลังที่ช่วยได้และผู้คนแฮปปี้พอใจกับสิ่งนี้ เราว่าก็มากพอแล้วสำหรับชีวิตช่วงวัยสร้างครอบครัว แล้วไปทุ่มเวลาสำหรับการมีลูกหรือเลี้ยงดูพ่อแม่ เลี้ยงหมา ปูสนามหญ้าอะไรแบบนั้นดีกว่า แค่รู้สึกว่าที่นี่เหมาะจะเป็นแบบนั้น เหมาะสำหรับชีวิตที่มั่นคงและอิ่มตัว มันดีมากเลยค่ะ แต่สำหรับช่วงวัย 20 ที่กำลังมีไฟ ร่างกายพร้อม กำลังพร้อม มันน้อยเกินไปที่จะไขว่คว้า เรียนรู้ เติมโต ให้เก่งขึ้นมีความรู้และความสามารถมากขึ้น รู้สึกมันน้อยเกินไปในสภาพแวดล้อมที่ยังไม่เอื้ออำนวยมากเท่าเมืองใหญ่ ทั้งเครื่องมือ กำลังคนและกำลังจ่าย ยังรู้สึกว่าสิ่งพวกนี้การไปคลุกคลีในเมืองใหญ่มันน่าจะได้อะไรมากกว่า ซึ่งอาจจะต้องไปไกลบ้านอีกสัก 5-6 ปี แลกกับสิ่งพวกนี้ไม่เป็นปัญหาเท่าไหร่ค่ะ
ฝั่งแฟนก็มีเสนอมาให้อีกที่สองที่ค่ะ มีหาดใหญ่ กับ เชียงใหม่ และกรุงเทพ (เราโอเคแต่แฟนออกแนวไม่ชอบค่ะบอกว่าวุ่นวายไปหน่อย) ยังคงคิดๆกันอยู่ พ่อแม่ทั้งสองฝั่งก็พูดเหมือนกันว่า “สุดท้ายแล้วก็แล้วแต่พวกเราจะตัดสินใจ จะที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น“
ใจเขาใจเรา เขาย้ายมาบ้านเรา ต่างถิ่น ไม่รู้จักสถานที่ ไม่คุ้นเคยกับผู้คน ไม่ชินกับวัฒนธรรม ทั้งเราทั้งเค้าก็คงทำใจยากไม่ต่างกัน คงต้องปรับตัวกันไม่น้อยเลย รักกันมาก ต่างคนก็ต่างไม่อยากให้ฝืน แต่รักอย่างเดียวมันไม่พอจริงๆนั่นแหละค่ะ พอเติบโตขึ้นบางทีการพยายามหาจุดหมายเดียวกันมันยากกว่าที่คิดจังเลยค่ะ
เพียงแค่สงสัยว่าการแต่งงาน เราต้องลงอยู่เป็นหลักเป็นแหล่งแบบ ซื้อบ้านย้ายข้ามภูมิภาคมาอยู่ด้วยกันเลยมั้ย ถ้าใช่เราต้องตัดสินใจเลือกสักจังหวัดจริงๆใช่ไหม หรือแยกกันอยู่ดี (อาจจะยากหน่อยเพราะไม่เคยห่างกันนานเลยตลอด 4 ปี) หรือการเช่าบ้านจะเป็นทางออก แต่ถ้าเรา/แฟนไม่โอเคกับจังหวัดนั้นๆจะจัดการยังไงดีคะ เพิ่มเติม เรื่องนี้พอมีตรงกลางเป็นแนวทางแบบไหนบ้างไหมคะ รบกวนพี่ๆผู้มีประสบการณ์ช่วยแนะนำชี้แนะทีค่ะ
ขอบพระคุณมากๆค่ะ
วางแผนจะแต่งงาน แต่แฟนไม่อยากแต่งเข้าvsเราไม่อยากแต่งออก ไปต่อยังไงดีคะ
ผช (ลูกคนเล็ก มีพี่ชาย 2 คน) - บ้านภาคใต้(เมืองใหญ่) มัธยมเรียนในจังหวัด(ตัวเมือง) 6 ปี มหาลัยเรียนที่กรุงเทพ 6 ปี
ผญ (ลูกคนโต มีน้องสาว 1 คน) - บ้านภาคกลาง(เมืองเล็กๆ) มัธยมเรียนตจว.เมืองใหญ่ 6 ปี มหาลัยเรียนที่กรุงเทพ 6 ปี
ทีนี้ปัญหาคือเราก็ไม่อยากแต่งเข้าฝั่งเขาและเขาก็ไม่อยากแต่งเข้ามาฝั่งเราค่ะ (ไม่แต่งเข้าบ้านแน่นอนค่ะ จะเช่า/ซื้อบ้านแยกออกมาจากครอบครัวเดิม) ทั้งคู่คือเรียนและโตมาในเมืองใหญ่ แล้วมาเรียนต่อในกรุงเทพ ซึ่งก็นับว่าคุ้นชินและชอบความเป็นเมืองใหญ่พอสมควร แต่ทางบ้านเรายื่นเสนอว่าไม่อยากให้ลูกสาวลงไปอยู่ใต้ เราเองก็ไม่อยากไปไกลบ้านเท่าไหร่ ตรงๆคืออยากกลับบ้านบ้างค่ะ อยู่ต่างถิ่นมาเป็น 10 ปีแล้ว ห่วงพ่อแม่ที่อายุมากขึ้นด้วย แต่ที่บ้านมันเป็นเมืองเล็กมาก และดูไปแล้วยังไงก็ไม่โตไม่พัฒนาแน่ๆ ติดตรงที่เรามีสัญญาทำงานกับที่หนึ่งไว้ซึ่งที่ทำงานก็รู้จักกับทางบ้านแล้วก็คอยอุ้มชูฝึกงานแนะแนวมาให้ตลอดการเรียนในคณะ 6 ปี นับเป็นผู้มีพระคุณของเราเลยค่ะ จะไม่มาก็ไม่ได้ต้องมาช่วยจริงๆเขามีแพลนส่วนตัว(จำเป็นจริงๆ)ต่อหลังจากเราจบ ประมาณว่าจองตัวไว้เลย (แต่เรื่องเงินเดือนไม่ใช่ปัญหาค่ะได้เยอะกว่าที่อื่นมากๆแน่นอนอยู่แล้ว) เราเลยไปไหนไม่ได้ ยังไงก็ต้องกลับมาทำงานที่นี่อย่างน้อย 2 ปี แต่ด้วยความเมืองที่ยังไม่เจริญ มันไม่มีอะไรเลย แฟนมาก็เลยค่อนข้างอึดอัดค่ะ แม้แต่โรงหนังก็ไม่มี ห้างเล็กๆก็ไม่มี หรือร้านอาหารทั่วไปก็ปิดกันตั้งแต่ 2-3ทุ่ม จะเที่ยวห้างต้องขับไปต่างจังหวัด 60 โล++ แฟนเลยไม่ค่อยโอเคค่ะ ส่วนเราก็ไม่อยากไปไกลถึงต่างถิ่น ซึ่งทางใต้เป็นเมืองกว่าจริงๆ มีโอกาสโตมากกว่าจริงๆ แต่เราติดห่วงทางนี้ด้วย เลยทำใจไม่ค่อยได้ค่ะ พ่อแม่ก็ดูทำใจไม่ค่อยได้เพราะเขารู้สึกว่ามันไกลเกินไปมาก
สำหรับเราเองคิดว่าการกลับมาอยู่บ้านจริงๆ เป็นแผนสร้างครอบครัว-เกษียณที่ดีเลยค่ะ ไม่ต้องทำให้เว่อวัง หรูหราเต็มขั้นมากมาย แค่ทำให้เต็มที่ ดีที่สุดในกำลังที่ช่วยได้และผู้คนแฮปปี้พอใจกับสิ่งนี้ เราว่าก็มากพอแล้วสำหรับชีวิตช่วงวัยสร้างครอบครัว แล้วไปทุ่มเวลาสำหรับการมีลูกหรือเลี้ยงดูพ่อแม่ เลี้ยงหมา ปูสนามหญ้าอะไรแบบนั้นดีกว่า แค่รู้สึกว่าที่นี่เหมาะจะเป็นแบบนั้น เหมาะสำหรับชีวิตที่มั่นคงและอิ่มตัว มันดีมากเลยค่ะ แต่สำหรับช่วงวัย 20 ที่กำลังมีไฟ ร่างกายพร้อม กำลังพร้อม มันน้อยเกินไปที่จะไขว่คว้า เรียนรู้ เติมโต ให้เก่งขึ้นมีความรู้และความสามารถมากขึ้น รู้สึกมันน้อยเกินไปในสภาพแวดล้อมที่ยังไม่เอื้ออำนวยมากเท่าเมืองใหญ่ ทั้งเครื่องมือ กำลังคนและกำลังจ่าย ยังรู้สึกว่าสิ่งพวกนี้การไปคลุกคลีในเมืองใหญ่มันน่าจะได้อะไรมากกว่า ซึ่งอาจจะต้องไปไกลบ้านอีกสัก 5-6 ปี แลกกับสิ่งพวกนี้ไม่เป็นปัญหาเท่าไหร่ค่ะ
ฝั่งแฟนก็มีเสนอมาให้อีกที่สองที่ค่ะ มีหาดใหญ่ กับ เชียงใหม่ และกรุงเทพ (เราโอเคแต่แฟนออกแนวไม่ชอบค่ะบอกว่าวุ่นวายไปหน่อย) ยังคงคิดๆกันอยู่ พ่อแม่ทั้งสองฝั่งก็พูดเหมือนกันว่า “สุดท้ายแล้วก็แล้วแต่พวกเราจะตัดสินใจ จะที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น“
ใจเขาใจเรา เขาย้ายมาบ้านเรา ต่างถิ่น ไม่รู้จักสถานที่ ไม่คุ้นเคยกับผู้คน ไม่ชินกับวัฒนธรรม ทั้งเราทั้งเค้าก็คงทำใจยากไม่ต่างกัน คงต้องปรับตัวกันไม่น้อยเลย รักกันมาก ต่างคนก็ต่างไม่อยากให้ฝืน แต่รักอย่างเดียวมันไม่พอจริงๆนั่นแหละค่ะ พอเติบโตขึ้นบางทีการพยายามหาจุดหมายเดียวกันมันยากกว่าที่คิดจังเลยค่ะ
เพียงแค่สงสัยว่าการแต่งงาน เราต้องลงอยู่เป็นหลักเป็นแหล่งแบบ ซื้อบ้านย้ายข้ามภูมิภาคมาอยู่ด้วยกันเลยมั้ย ถ้าใช่เราต้องตัดสินใจเลือกสักจังหวัดจริงๆใช่ไหม หรือแยกกันอยู่ดี (อาจจะยากหน่อยเพราะไม่เคยห่างกันนานเลยตลอด 4 ปี) หรือการเช่าบ้านจะเป็นทางออก แต่ถ้าเรา/แฟนไม่โอเคกับจังหวัดนั้นๆจะจัดการยังไงดีคะ เพิ่มเติม เรื่องนี้พอมีตรงกลางเป็นแนวทางแบบไหนบ้างไหมคะ รบกวนพี่ๆผู้มีประสบการณ์ช่วยแนะนำชี้แนะทีค่ะ
ขอบพระคุณมากๆค่ะ