อย่างแรกเลย I Saw The Devil ไม่ได้ต้องการสอนคนดูว่า สรุปแล้วการแก้แค้นมันควรค่าแก่การทำหรือไม่ แต่แสดงให้เห็นถึงวังวนแห่งความทุกข์ ที่ตัวละครเอกของเราได้สร้างขึ้นร่วมกับตัวฆาตกร
ตัวหนังสร้างความสะเทือนอารมณ์ให้เราได้ตั้งแต่ต้นยันจบ รู้สึกทุกข์ร่วมกับตัวเอกไปด้วยอย่างแท้จริง ดูแล้วคิดตามก็รู้สึกเลยว่าต่อให้พระเอกเราทำยังไง ก็ไม่มีทางทำให้ฆาตกรมันสำนึกได้เลยแม้แต่น้อย หากพระเอกเลือกที่จะฆ่าตั้งแต่แรกก็คงจบแค่นั้นแหละ การแก้แค้นของพระเอกก็คงจะใช้ตรรกะแค่ว่าเมียตาย เอ็งตาย ซึ่งก็แค่นั้น ไม่ได้อะไรเลยนอกจากความสะใจเพียงครู่เดียว หรือจะจับฆาตกรไปทรมาณจนกว่าจะพอใจ อันนี้ได้สะใจยาวหน่อย แต่จะได้สักแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นการสนองความต้องการของตัวเองเท่านั้น ยังไงปีศาจอย่างนั้นก็คงไม่สามารถกลับตัวกลับใจหรือสำนึกผิดได้หรอก หรือจะเป็นทางแบบที่พระเอกทำในหนัง อันนี้แล้วแต่คนจะคิดเลยครับ ว่าในตอนจบพระเอกเป็นผู้ชนะหรือคนแพ้
ส่วนเรื่องที่ว่าพระเอกประมาทไหม อันนี้เข้าใจว่า 1. ตัวเอกของเราต้องการที่จะเลี้ยงไข้ ให้ตัวฆาตกรรู้สึกสิ้นหวัง(มากกว่าทางที่สิ้นหวังโดยการจับทรมาณหรือฆ่าเลยทันที) เพราะเหมือนจะให้โอกาส แต่ก็จะโผล่มาหลอกหลอนทุกครั้งอย่างกับจะบอกว่าแกอยู่ในกำมือฉันต่างหากล่ะฮ่าๆๆ ส่วนความผิดพลาดในช่วงท้ายเรื่องก็เพราะพระเอกประมาทจริงๆนั่นแหละ เป็นผมก็คงไม่คิดว่ามันจะมาฉลาดอะไรเอาตอนนี้
แล้วก็ 2. ในด้านของตัวหนังที่พยายามจะสื่อ คือให้คนดูมองเห็นถึงความเป็นจริงว่าในชีวิตของคนเราเวลาแค้นใครสักคน จะสามารถจัดการได้เด็ดขาดกว่าพระเอกไหม หรือจะยืดยื้อไปมาแบบที่ตัวหนังเป็น ผมว่ายังไงผมก็เป็นแบบนั้นแหละ สุภาษิตที่ว่าตีงูต้องตีให้ตาย บางทีงูตัวนั้นก็เป็นสิ่งที่เราตีให้ตายไม่ได้
สุดท้ายนี้ผมไม่รู้ว่าจะมีใครเข้ามาอ่านไหม แต่สำหรับใครที่ยังไม่เคยดูก็แนะนำครับ ตัวหนังอาจไม่ได้ดีเลิศเท่ากับที่ผมตั้งโม้ไว้ แต่ผมก็จัดให้อยู่ในเทียร์ที่ "ได้ดูดีกว่าไม่ได้ดู"ครับ ส่วนใครที่เคยดู จะพึ่งเคยหรือดูเมื่อนานมากแล้วก็ลองมาแลกเปลี่ยนความเห็นกันได้ครับ
I Saw The Devil หนังที่แม้จะพึ่งหยิบมาดูในตอนนี้ ก็ยังควรค่าแก่การรับชมอยู่
ตัวหนังสร้างความสะเทือนอารมณ์ให้เราได้ตั้งแต่ต้นยันจบ รู้สึกทุกข์ร่วมกับตัวเอกไปด้วยอย่างแท้จริง ดูแล้วคิดตามก็รู้สึกเลยว่าต่อให้พระเอกเราทำยังไง ก็ไม่มีทางทำให้ฆาตกรมันสำนึกได้เลยแม้แต่น้อย หากพระเอกเลือกที่จะฆ่าตั้งแต่แรกก็คงจบแค่นั้นแหละ การแก้แค้นของพระเอกก็คงจะใช้ตรรกะแค่ว่าเมียตาย เอ็งตาย ซึ่งก็แค่นั้น ไม่ได้อะไรเลยนอกจากความสะใจเพียงครู่เดียว หรือจะจับฆาตกรไปทรมาณจนกว่าจะพอใจ อันนี้ได้สะใจยาวหน่อย แต่จะได้สักแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นการสนองความต้องการของตัวเองเท่านั้น ยังไงปีศาจอย่างนั้นก็คงไม่สามารถกลับตัวกลับใจหรือสำนึกผิดได้หรอก หรือจะเป็นทางแบบที่พระเอกทำในหนัง อันนี้แล้วแต่คนจะคิดเลยครับ ว่าในตอนจบพระเอกเป็นผู้ชนะหรือคนแพ้
ส่วนเรื่องที่ว่าพระเอกประมาทไหม อันนี้เข้าใจว่า 1. ตัวเอกของเราต้องการที่จะเลี้ยงไข้ ให้ตัวฆาตกรรู้สึกสิ้นหวัง(มากกว่าทางที่สิ้นหวังโดยการจับทรมาณหรือฆ่าเลยทันที) เพราะเหมือนจะให้โอกาส แต่ก็จะโผล่มาหลอกหลอนทุกครั้งอย่างกับจะบอกว่าแกอยู่ในกำมือฉันต่างหากล่ะฮ่าๆๆ ส่วนความผิดพลาดในช่วงท้ายเรื่องก็เพราะพระเอกประมาทจริงๆนั่นแหละ เป็นผมก็คงไม่คิดว่ามันจะมาฉลาดอะไรเอาตอนนี้
แล้วก็ 2. ในด้านของตัวหนังที่พยายามจะสื่อ คือให้คนดูมองเห็นถึงความเป็นจริงว่าในชีวิตของคนเราเวลาแค้นใครสักคน จะสามารถจัดการได้เด็ดขาดกว่าพระเอกไหม หรือจะยืดยื้อไปมาแบบที่ตัวหนังเป็น ผมว่ายังไงผมก็เป็นแบบนั้นแหละ สุภาษิตที่ว่าตีงูต้องตีให้ตาย บางทีงูตัวนั้นก็เป็นสิ่งที่เราตีให้ตายไม่ได้
สุดท้ายนี้ผมไม่รู้ว่าจะมีใครเข้ามาอ่านไหม แต่สำหรับใครที่ยังไม่เคยดูก็แนะนำครับ ตัวหนังอาจไม่ได้ดีเลิศเท่ากับที่ผมตั้งโม้ไว้ แต่ผมก็จัดให้อยู่ในเทียร์ที่ "ได้ดูดีกว่าไม่ได้ดู"ครับ ส่วนใครที่เคยดู จะพึ่งเคยหรือดูเมื่อนานมากแล้วก็ลองมาแลกเปลี่ยนความเห็นกันได้ครับ