ค่ำแล้วมาเล่าอะไรให้อ่านกัน เรื่องนี้เป้นความเชื่อส่วนรวมครับ

สิบห้าปีที่แล้ว นานจัง
ปกติที่บ้านจะอยู่กันมีแม่และน้องรวมสามคน
ตอนนั้นแม่และน้อง ไปเยี่ยมลุงที่ป่วยอยู่ต่างจังหวัด
ไปสองคืนสามวัน ผมเองก็ยินดี ขอเฝ้าบ้านเอง

พออยู่บ้านคนเดียวก็สนุกสนานเบิกบานใจ
ชวนแฟนมานอนค้างที่บ้าน
และขึ้นไปนอนชั้นสอง ตอนนั้นจำได้ว่าสี่ทุ่มกว่าๆ
ผมนั่งดูทีวีอยู่ แฟนหลับไปแล้ว

ขณะกำลังนั่งดูทีวีเพลินๆ ก็ได้ยินเสียงแฟนพูดพร่ำอะไร จับใจความไม่ได้
ผมมองหน้า อ้าววว หลับอยู่นี่ แล้วหน้าเธอก็แบบหลับตา แต่หน้าตาแบบตื่นกลัว
ผมก็ เออ อะไรว่ะ เลยนั่งมองเธอสักห้าวินาที เธอเริ่มดิ้นแล้ว
ผมเลยปลุกเธอ เขย่าตัว ตีที่แขนเบาๆ เธอก็ลืมตา สีหน้าเธอหวาดกลัวเลย

(นี่ๆพิมพ์อยู่ผมขนลุกเฉยเลย)
ผมเลยถามเธอว่าเป็นอะไร ฝันร้ายเหรอ
เธอหันหน้าไปมอง ตรงนั้นมีหิ้งพระ ข้างหิ้งพระมีกุมารทององค์เล็กๆ
เป็นของพ่อ ซึ่งอยู่บ้านนี้มาหลายสิบปีแล้ว  

ผมถามเธอเป็นไร
"เค้าๆ(เธอชี้ไปที่หิ้งพระ) เค้ามองมาแล้วถามว่าเป็นใคร? มาทำอะไร? เค้าดุมาก หน้าตาน่ากลัวมาก..."
ผมก็โอเค เก็ทแล้ว เลยบอกว่าไม่เป็นไรๆ ยกมือไหว้ แล้วบอกเค้าว่าเป็นใคร มาขอนอนคืนหนึ่ง
เธอก็ทำตาม แต่เธอตัวสั่นเลย ผมจึงบอกไม่เป็นไรแล้วนะ

คนไม่เชื่อก็จะบอกว่า เธอก็แค่ฝันร้าย เปลี่ยนที่นอนใหม่ มีความกลัวในใจ จึงเป็นแบบนี้
ส่วนผม ไม่พูดอะไร และในใจรู้ว่า เจ้าที่บ้านผมแหละ ผมเองก็เคยเจอ เจอด้วยตาเนื้อ ผมจึงไม่สงสัยในเรื่องนี้
นับตั้งแต่วันนั้น เธอไม่เคยมาบ้านผมอีกเลย ชวนมาเธอส่ายหน้า ผมก็โอเค จบกัน

เรื่องเล่าเป็นนิทานก่อนนอนครับ