“ทำงานให้เต็มที่ แต่ต้องไม่ทำร้ายตัวเอง”

============

เมื่อ 8 ปีก่อน
ฉันเริ่มงานใหม่ งานใกล้บ้าน รายได้เหมาะสมกับพื้นที่
ทุกอย่างดู “พอไปได้”

ทำงานได้เพียง 4 เดือน
ก็เริ่มรู้ตัวว่า ไม่เหมาะกับวัฒนธรรมองค์กร
จึงตัดสินใจลาออก

แต่แล้ว…
บางคนร้องขอ พร้อมเหตุผลมากมาย
ฉันใจอ่อน และคิดว่า
“ลองช่วยดูอีกสักตั้ง”

============

จากวันนั้น ฉันให้มากกว่า 100 เสมอ
• ออกจากบ้านตีสอง ขับรถ 6 ชั่วโมง
เพื่อพบลูกค้า 30 นาที แล้วขับกลับอีก 6 ชั่วโมง
• ลูกค้าไลน์มาเวลาไหน ก็ตอบ
• ป่วยก็ไปนั่งทำงาน
• ลา…เฉพาะตอนลูกป่วย
• สิทธิพักร้อน ไม่เคยใช้ตลอด 6 ปี

============

เข้าปีที่ 7
ร่างกายยังไหว แต่ใจไม่ไหวแล้ว

Burn out ไม่ได้เกิดจากงาน
แต่เกิดจาก “คน”

ฉันเริ่มหยุด แล้วถามตัวเองว่า

เราให้อะไรกับบริษัท
และบริษัทให้อะไรกับเราบ้าง

คำตอบมันเจ็บ
เพราะสิ่งที่ได้รับกลับมา
คือความรู้สึกว่า ถูกทำร้าย
จากคนที่ไม่เคยคิดว่าจะทำ
จากคนที่เราเคยมองข้าม
จากคนที่เราเลือกช่วยในวันนั้น

สุดท้าย ฉันตกผลึกว่า
เราไม่สามารถทำงาน
เพื่อให้ “คนบางคน” ได้ผลประโยชน์
โดยแลกกับสุขภาพใจของเราอีกต่อไป

ฉันตัดสินใจลาออก
ทั้งที่ยังไม่มีงานรองรับ
แต่รู้สึกโล่ง…
เพราะไม่ต้องเจอคนแบบนั้นอีกแล้ว

============

บทเรียนจาก 8 ปีของฉัน

• การทำงานควรเริ่มจาก 0 ไป 100
เพราะถ้าคุณเริ่มที่เกิน 100
วันที่คุณเหลือแค่ 100
คนจะมองว่าคุณ “ทำได้น้อยลง”

• อย่าคาดหวังว่า
คุณช่วยเขา แล้วเขาจะจำได้และช่วยคุณกลับ
ในโลกการทำงาน ทุกอย่างคือ “สัญญาแลกเปลี่ยน”

• ประโยคนี้ใช้ได้เสมอ
“ไม่มีสัจจะในหมู่โจร”

• และจำไว้ให้ดี
คนที่หน้านิ่ง ๆ
พูดเบา ๆ
พูดเพราะ ๆ
ดูเหมือนไม่รู้อะไรเลย
…นั่นแหละ
Last Boss ตัวจริง

============

โพสต์นี้ไม่โทษใคร
แค่อยากเตือนใจตัวเองว่า
ทำงานเต็มที่ได้ แต่ต้องไม่ทำร้ายตัวเอง

#บทเรียนการทำงาน
#Burnout
#เตือนใจตัวเอง
#ทำงานให้พอดี