สวัสดีครับ
(ไม่รู้ว่าต้องเขียนยังไง เพิ่งตัดสินใจเขียนกระทู้ครั้งแรกครับ)
ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี
รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างดูเป็นปัญหา ไปหมด
แนะนำตัวหน่อยนึง ปัจจุบัน อายุ 29 ปี แล้ว เป็นคนใต้ จบ ม.ชื่อดังแห่งทางใต้แหละ
เรียนจบ ทางด้าน คอมพิวเตอร์
เนื่องจากจบด้านนี้ ถ้าทำงานให้ตรงสาย จริง ๆคือ ต้องมาหางานทำที่ กทม.
และใช่ครับ ปัจจุบันผมทำงานอยู่ กทม ครับ
เล่าเนื้องานนิดนนึง ปัจจุบันทำงาน บริษัท tech ระดับ global แห่งหนึ่งใน กทม
เริ่มมาทำงาน ใน กทม ที่แรกเมื่อประมาณ 6 ปีที่แล้ว บริษัท มหาชนแห่งหนึ่ง เป็น Contract เงินเดือน 21k ไม่มีโบนัส ให้
และ เปลี่ยนมางาน 1 ที่ (ก็คือที่ปัจจุบัน) เงินเดือน ก็ขึ้นมาระดับ หนึ่ง
ตอนนี้ รู้สึกเหนื่อยมากเลย
- เหนื่อย กับงาน
- เหนื่อยกับผู้คน
- เหนื่อยกับความวุ่นวาย
- เหนื่อยกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ที่เป็นเงินไปหมด (ค่าใช้จ่าย)
- เหนื่อยกับการเดินทาง
และใช่ ครับรู้สึกอยากกลับ ไปอยู่ ต่างจังหวัดมาก ๆ
ไม่จำเป็นต้องอยู่จังหวัดบ้านเกิด ตัวเองก็ได้
แต่ให้ได้อยู่ในพื้นที่ ความเป็นต่างจังหวัด ก็น่าจะดีขึ้น
ทุกครั้ง เมื่อกลับบ้าน มักจะชอบพยายาม มองไป รอบ ๆว่าเรากลับมาทำอะไรได้บ้าง
แต่ ไม่เคยมีคำตอบให้ตัวเองเลย รู้สึกเหนื่อย ขึ้นไปอีก
เลยที่มา ของความรู้สึกที่ว่า เหมือนตัดสินใจ ผิดพลาด
ในเรื่องการเรียน ทางด้านนี้
เพราะทางเลือกในการทำงาน น้อย มากจริง ๆ
ย้อนกลับไปเล่าเรื่อง backgroud ของครอบครัวตัวเองนิดนึง
โตมาในครอบครัว ที่พ่อแม่ ไม่ได้เรียนจบสูง ทำอาชีพ ทำไร่ทำสวน
มีปัญหาครอบครัวกันบ่อย ๆสามารถมาจากเรื่องเงิน
ว่ากัน ง่าย ๆคือพ่อแม่ ทะเลาะ กันบ่อยแหละ ลงไม้ลงมือ
จนปัจจุบันนี้ พวกเขา ก็แยกทางกันแล้วแหละ
และ พ่อแม่ ก็ไม่มีอะไรที่จะส่งต่อให้รุ่นลูกได้เลย
แม่ไม่มีอะไรเลย ส่วนพ่อ ก็มีที่ดิน ที่สืบทอดมาจาก รุ่นปู่ย่า และระหว่างมีครอบครัว ก็ไม่ได้สร้างอะไร เพิ่มเติม เช่นกัน
มีเพียงแค่ปลูกบ้าน บนที่ดินที่ได้จากปู่ย่า นั้นแหละ
พอ พ่อแม่แยกทาง กัน ก็กลาย เป็นแม่ คนเดียว ที่ไม่มีอะไรเลย และลูก ๆทั้งสอง คนเหมือนชีวิต Start เริ่มต้น จาก 0 เพราะ ไม่มีอะไรเหมือนกัน
ผม ได้เรียน จากโรงเรียนวัดใกล้บ้าน
และตั้งใจเรียนต่อมาเรื่อย ๆ
จนได้จบ ปริญญาตรี
ตอนนั้น คิดว่า อย่างเดียว ว่าต้องเรียนหนังสือ
และ แน่นอนว่า ตั้งใจเรียนหนังสือ
เพราะ ว่าถ้าไม่เรียนหนังสือ คิดภาพ ตัวเอง ไม่ออกว่าจะออกมาทำอะไร ชีวิตจะไปในทิศทางไหน
แน่นอนว่า ในระหว่างการเรียน ก็คือ ผมไม่มีเพื่อนสนิท คุยกับเพื่อนได้ปกติ แหละในห้อง
ถ้ามอง ตอนนี้ ถามว่ามีเพื่อนสนิท ที่ติดต่ออะไรกันมั้ย ก็ไม่มีเลย
อาจเพราะว่า สมัยตั้งแต่ เรียน คือ ไม่ค่อยเอาใคร เพราะ เราไม่มีอะไรเหมือนเพื่อนเลย (โดยเฉพาะเรื่องเงินแหละที่เรามีข้อจำกัด)
โดดเดี่ยว ชอบอยู่คนเดียว
ส่วนแฟน ยิ่งไม่เลย ไม่มีเลย ไม่เคยมีเลย
เคย มีโอกาส ได้คุย ๆอยู่ 1-2 คน แต่ไม่ได้ไปต่อ เพราะเราคิดแค่ว่า เราต้องเรียน เท่านั้น
เรากลัวว่า จะดูแลใครไม่ได้ กลัวว่าจะทำให้ได้ เหมือนคู่อื่น ๆไม่ได้ เลยไม่ได้สนใจเรื่องนี้
กลับมา ถึงความรู้สึกปัจจุบัน ที่ไม่อยากอยู่ กทม เลยจจริง ๆ
หาทางออก ไม่เจอเลย
เวลากลับบ้าน ได้แต่ สงสัยว่า คนต่างจังหวัดเขาทำงานอะไรกัน
บ้านหลัง ใหญ่ ๆเยอะนะ ทุกบ้าน ก็มีรถยนต์ ประจำบ้าน กันทั้งนั้น
แสดงว่า มันก็ต้องช่องทางที่ ทำมาหากิน พอที่จะสร้างบ้านและ สร้างรถได้สิ
คำถาม คือทำงานอะไรกันละ ???
อิจฉา อาชีพที่เขาทำงานประจำได้ รับจ๊อบได้ รับราชการและไปรับงานเอกชน ได้น่าอิจฉา
ตัดภาพมาที่ตัวเอง เนื้องาน คือต้องเป็นการทำงานผ่านระบบองค์กรทำนั้น ไม่ได้ สามารถออกไปทำอะไรเองได้
ย้อนไปดู อาชีพ พวกหมอ พยาบาล ทำราชการ รับเงินจากส่วนงานราชการ แล้วยังไปรับ รพ เอกชน ได้ด้วย (เสาร์ - อาทิตย์)
เรียน กฎหมาย อย่างทนาย ก็รับเงินเป็นคดี ๆไป ดูเงินไหล่ลื่นดี
วิศกรโยธา รับเหมา ก่อสร้าง รายได้ฉ่ำ
เนี่ย ทำไม่ ไม่เรียนอะไร ที่เป็นความต้องการของคนทั่วไป ไม่ว่าจะอยู่ส่วนไหน ของประเทศ สิ่งเหล่านั้น ล้วนเป็นที่ต้องการ
แต่ตอนนั้น ก็คิดเองไม่ได้อะ ไม่มีใครมาแนะแนว อะไรให้ทั้งนั้น (ช่วงตัดสินใจ ม.6 ไป มหาวิทยาลัย)
ตอนนี้ รู้สึก ไม่มีใคร ไม่มีเพื่อน ไม่มีแฟน ไม่มีใครให้คุยด้วยได้เลย
ที่ทำงาน พนักงานไม่เยอะ ทุกคน อยู่ในวัย มีครอบครัวกันหมด แล้วทั้งนั้น
เรื่องที่เป็นปัญหา เรื่องที่พัก ครับ
ตั้งแต่ มาอยู่ กทม
เช่าห้องพัก อยู่หลังมหาลัยแห่งหนึ่ง
ย้าย มา 3 รอบละ
เหนื่อยเหมือนกันกับเรื่องนี้
เช่าห้องเดือนละ 3,500
รวมน้ำ-ไฟ 4-5,000
สังคมแย่มาก ขึ้นเรื่อย ๆ
ที่แรก อยู่นาน มาก ก็ดีนะ
จนเปลี่ยนผู้ดูแล มาเป็นพม่า
และ มีเสียงน่ารำคาญ จากห้องข้างบน
เลยย้าย ออก
ย้ายมาที่ ๆ 2
ห้องร้อนมาก ๆ
แอร์เก่าสุด ๆกินไฟ แถมไม่เย็น
จ่ายไปเดือน 6-7,000
ไม่เปิดเลยก็อยู่ไม่ได้ เปิดก็ไม่ได้ฉ่ำ ๆอะไรขนาดนั้น
ย้ายมาที่ ๆ 3
ที่ปัจจุบัน เจ้าของรู้จุดที่เราที่ต้องการ
ห้องเป็น ห้องไม่มีแอร์ เลยติดแอร์ให้ใหม่
แรก ๆดี หลัง ๆคือ ห้องใกล้ ๆวุ่นวาย มาก
เป็นเหล่า นศ. มหาลัยแถวนี้ แหละะ สายเขียว สายควัน
เหนื่อย มาก ครับ
คือเราต้องทำงานหนัก ขึ้น เพื่อ มาจ่าย อะไรที่แพงขึ้นเรื่อย ๆหรอครับ
แล้ว มาทำงาน ไกลบ้าน เพื่อมาหาใช้ เองคนเดียว หามาเพื่อใช้ ประหยัดอะไรก็แทบไม่ได้
จะมีเงินเหลือเก็บ บ้างมั้ย
ทั้ง ๆที่มาอยู่ในในที่ ๆไม่อยากจะอยู่
ทำไม คนต่างจังหวัด เขาหาอยู่ได้กัน ได้สร้างบ้าน สร้างรถ กัน
แล้วไหน จะมีครอบครัวอีก มีลูกอีก
ใจก็อยากมีครอบครัวนะ มีลูกน้อย
แต่ดูสภาพตัวเอง แล้วไม่น่าไหว
ไหน จะบ้าน รถ ค่ากิน เลี้ยงลูก
เห้อ ชีวิต ไม่มีอะไรสักอย่างเลยอะ ต้องสร้าง เองใหม่เลย
กลัวพ่อแม่ จะมอง มาอยู่ในเมืองหลวง มาอยู่ไกล
แล้วชีวิต ไม่ได้ดีขึ้นกว่าเดิมเลย
ผมควรทำยังไงดี ครับ ควรจัดการ กับความรู้สึกตัวเองยังไงดี
พิมพ์ผิด พิมพ์ถูกบ้าง ลำดับเหตุการณ์ถูกบ้างหรือป่าว ไม่แน่ใจ
ในใจ มีเป็นหมื่น ล้านคำ ที่จะระบาย แต่พอเท่านี้ก่อน ละกันครับ
เหมือนชีวิตไม่ประสบความสำเร็จ เหมือนชิวิตตัดสินใจผิดพลาด ???
(ไม่รู้ว่าต้องเขียนยังไง เพิ่งตัดสินใจเขียนกระทู้ครั้งแรกครับ)
ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี
รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างดูเป็นปัญหา ไปหมด
แนะนำตัวหน่อยนึง ปัจจุบัน อายุ 29 ปี แล้ว เป็นคนใต้ จบ ม.ชื่อดังแห่งทางใต้แหละ
เรียนจบ ทางด้าน คอมพิวเตอร์
เนื่องจากจบด้านนี้ ถ้าทำงานให้ตรงสาย จริง ๆคือ ต้องมาหางานทำที่ กทม.
และใช่ครับ ปัจจุบันผมทำงานอยู่ กทม ครับ
เล่าเนื้องานนิดนนึง ปัจจุบันทำงาน บริษัท tech ระดับ global แห่งหนึ่งใน กทม
เริ่มมาทำงาน ใน กทม ที่แรกเมื่อประมาณ 6 ปีที่แล้ว บริษัท มหาชนแห่งหนึ่ง เป็น Contract เงินเดือน 21k ไม่มีโบนัส ให้
และ เปลี่ยนมางาน 1 ที่ (ก็คือที่ปัจจุบัน) เงินเดือน ก็ขึ้นมาระดับ หนึ่ง
ตอนนี้ รู้สึกเหนื่อยมากเลย
- เหนื่อย กับงาน
- เหนื่อยกับผู้คน
- เหนื่อยกับความวุ่นวาย
- เหนื่อยกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ที่เป็นเงินไปหมด (ค่าใช้จ่าย)
- เหนื่อยกับการเดินทาง
และใช่ ครับรู้สึกอยากกลับ ไปอยู่ ต่างจังหวัดมาก ๆ
ไม่จำเป็นต้องอยู่จังหวัดบ้านเกิด ตัวเองก็ได้
แต่ให้ได้อยู่ในพื้นที่ ความเป็นต่างจังหวัด ก็น่าจะดีขึ้น
ทุกครั้ง เมื่อกลับบ้าน มักจะชอบพยายาม มองไป รอบ ๆว่าเรากลับมาทำอะไรได้บ้าง
แต่ ไม่เคยมีคำตอบให้ตัวเองเลย รู้สึกเหนื่อย ขึ้นไปอีก
เลยที่มา ของความรู้สึกที่ว่า เหมือนตัดสินใจ ผิดพลาด
ในเรื่องการเรียน ทางด้านนี้
เพราะทางเลือกในการทำงาน น้อย มากจริง ๆ
ย้อนกลับไปเล่าเรื่อง backgroud ของครอบครัวตัวเองนิดนึง
โตมาในครอบครัว ที่พ่อแม่ ไม่ได้เรียนจบสูง ทำอาชีพ ทำไร่ทำสวน
มีปัญหาครอบครัวกันบ่อย ๆสามารถมาจากเรื่องเงิน
ว่ากัน ง่าย ๆคือพ่อแม่ ทะเลาะ กันบ่อยแหละ ลงไม้ลงมือ
จนปัจจุบันนี้ พวกเขา ก็แยกทางกันแล้วแหละ
และ พ่อแม่ ก็ไม่มีอะไรที่จะส่งต่อให้รุ่นลูกได้เลย
แม่ไม่มีอะไรเลย ส่วนพ่อ ก็มีที่ดิน ที่สืบทอดมาจาก รุ่นปู่ย่า และระหว่างมีครอบครัว ก็ไม่ได้สร้างอะไร เพิ่มเติม เช่นกัน
มีเพียงแค่ปลูกบ้าน บนที่ดินที่ได้จากปู่ย่า นั้นแหละ
พอ พ่อแม่แยกทาง กัน ก็กลาย เป็นแม่ คนเดียว ที่ไม่มีอะไรเลย และลูก ๆทั้งสอง คนเหมือนชีวิต Start เริ่มต้น จาก 0 เพราะ ไม่มีอะไรเหมือนกัน
ผม ได้เรียน จากโรงเรียนวัดใกล้บ้าน
และตั้งใจเรียนต่อมาเรื่อย ๆ
จนได้จบ ปริญญาตรี
ตอนนั้น คิดว่า อย่างเดียว ว่าต้องเรียนหนังสือ
และ แน่นอนว่า ตั้งใจเรียนหนังสือ
เพราะ ว่าถ้าไม่เรียนหนังสือ คิดภาพ ตัวเอง ไม่ออกว่าจะออกมาทำอะไร ชีวิตจะไปในทิศทางไหน
แน่นอนว่า ในระหว่างการเรียน ก็คือ ผมไม่มีเพื่อนสนิท คุยกับเพื่อนได้ปกติ แหละในห้อง
ถ้ามอง ตอนนี้ ถามว่ามีเพื่อนสนิท ที่ติดต่ออะไรกันมั้ย ก็ไม่มีเลย
อาจเพราะว่า สมัยตั้งแต่ เรียน คือ ไม่ค่อยเอาใคร เพราะ เราไม่มีอะไรเหมือนเพื่อนเลย (โดยเฉพาะเรื่องเงินแหละที่เรามีข้อจำกัด)
โดดเดี่ยว ชอบอยู่คนเดียว
ส่วนแฟน ยิ่งไม่เลย ไม่มีเลย ไม่เคยมีเลย
เคย มีโอกาส ได้คุย ๆอยู่ 1-2 คน แต่ไม่ได้ไปต่อ เพราะเราคิดแค่ว่า เราต้องเรียน เท่านั้น
เรากลัวว่า จะดูแลใครไม่ได้ กลัวว่าจะทำให้ได้ เหมือนคู่อื่น ๆไม่ได้ เลยไม่ได้สนใจเรื่องนี้
กลับมา ถึงความรู้สึกปัจจุบัน ที่ไม่อยากอยู่ กทม เลยจจริง ๆ
หาทางออก ไม่เจอเลย
เวลากลับบ้าน ได้แต่ สงสัยว่า คนต่างจังหวัดเขาทำงานอะไรกัน
บ้านหลัง ใหญ่ ๆเยอะนะ ทุกบ้าน ก็มีรถยนต์ ประจำบ้าน กันทั้งนั้น
แสดงว่า มันก็ต้องช่องทางที่ ทำมาหากิน พอที่จะสร้างบ้านและ สร้างรถได้สิ
คำถาม คือทำงานอะไรกันละ ???
อิจฉา อาชีพที่เขาทำงานประจำได้ รับจ๊อบได้ รับราชการและไปรับงานเอกชน ได้น่าอิจฉา
ตัดภาพมาที่ตัวเอง เนื้องาน คือต้องเป็นการทำงานผ่านระบบองค์กรทำนั้น ไม่ได้ สามารถออกไปทำอะไรเองได้
ย้อนไปดู อาชีพ พวกหมอ พยาบาล ทำราชการ รับเงินจากส่วนงานราชการ แล้วยังไปรับ รพ เอกชน ได้ด้วย (เสาร์ - อาทิตย์)
เรียน กฎหมาย อย่างทนาย ก็รับเงินเป็นคดี ๆไป ดูเงินไหล่ลื่นดี
วิศกรโยธา รับเหมา ก่อสร้าง รายได้ฉ่ำ
เนี่ย ทำไม่ ไม่เรียนอะไร ที่เป็นความต้องการของคนทั่วไป ไม่ว่าจะอยู่ส่วนไหน ของประเทศ สิ่งเหล่านั้น ล้วนเป็นที่ต้องการ
แต่ตอนนั้น ก็คิดเองไม่ได้อะ ไม่มีใครมาแนะแนว อะไรให้ทั้งนั้น (ช่วงตัดสินใจ ม.6 ไป มหาวิทยาลัย)
ตอนนี้ รู้สึก ไม่มีใคร ไม่มีเพื่อน ไม่มีแฟน ไม่มีใครให้คุยด้วยได้เลย
ที่ทำงาน พนักงานไม่เยอะ ทุกคน อยู่ในวัย มีครอบครัวกันหมด แล้วทั้งนั้น
เรื่องที่เป็นปัญหา เรื่องที่พัก ครับ
ตั้งแต่ มาอยู่ กทม
เช่าห้องพัก อยู่หลังมหาลัยแห่งหนึ่ง
ย้าย มา 3 รอบละ
เหนื่อยเหมือนกันกับเรื่องนี้
เช่าห้องเดือนละ 3,500
รวมน้ำ-ไฟ 4-5,000
สังคมแย่มาก ขึ้นเรื่อย ๆ
ที่แรก อยู่นาน มาก ก็ดีนะ
จนเปลี่ยนผู้ดูแล มาเป็นพม่า
และ มีเสียงน่ารำคาญ จากห้องข้างบน
เลยย้าย ออก
ย้ายมาที่ ๆ 2
ห้องร้อนมาก ๆ
แอร์เก่าสุด ๆกินไฟ แถมไม่เย็น
จ่ายไปเดือน 6-7,000
ไม่เปิดเลยก็อยู่ไม่ได้ เปิดก็ไม่ได้ฉ่ำ ๆอะไรขนาดนั้น
ย้ายมาที่ ๆ 3
ที่ปัจจุบัน เจ้าของรู้จุดที่เราที่ต้องการ
ห้องเป็น ห้องไม่มีแอร์ เลยติดแอร์ให้ใหม่
แรก ๆดี หลัง ๆคือ ห้องใกล้ ๆวุ่นวาย มาก
เป็นเหล่า นศ. มหาลัยแถวนี้ แหละะ สายเขียว สายควัน
เหนื่อย มาก ครับ
คือเราต้องทำงานหนัก ขึ้น เพื่อ มาจ่าย อะไรที่แพงขึ้นเรื่อย ๆหรอครับ
แล้ว มาทำงาน ไกลบ้าน เพื่อมาหาใช้ เองคนเดียว หามาเพื่อใช้ ประหยัดอะไรก็แทบไม่ได้
จะมีเงินเหลือเก็บ บ้างมั้ย
ทั้ง ๆที่มาอยู่ในในที่ ๆไม่อยากจะอยู่
ทำไม คนต่างจังหวัด เขาหาอยู่ได้กัน ได้สร้างบ้าน สร้างรถ กัน
แล้วไหน จะมีครอบครัวอีก มีลูกอีก
ใจก็อยากมีครอบครัวนะ มีลูกน้อย
แต่ดูสภาพตัวเอง แล้วไม่น่าไหว
ไหน จะบ้าน รถ ค่ากิน เลี้ยงลูก
เห้อ ชีวิต ไม่มีอะไรสักอย่างเลยอะ ต้องสร้าง เองใหม่เลย
กลัวพ่อแม่ จะมอง มาอยู่ในเมืองหลวง มาอยู่ไกล
แล้วชีวิต ไม่ได้ดีขึ้นกว่าเดิมเลย
ผมควรทำยังไงดี ครับ ควรจัดการ กับความรู้สึกตัวเองยังไงดี
พิมพ์ผิด พิมพ์ถูกบ้าง ลำดับเหตุการณ์ถูกบ้างหรือป่าว ไม่แน่ใจ
ในใจ มีเป็นหมื่น ล้านคำ ที่จะระบาย แต่พอเท่านี้ก่อน ละกันครับ