ไม่ได้ ตีกอล์ฟมา สิบกว่าปี อย่างต่ำน่าจะ 14 ปี เพราะ สกอร์การ์ดที่ห้อยไว้ที่ถุงกอล์ฟ ปีล่าสุดคือปี 2012!!!!!! หรือ 13 เกือบ 14 ปีที่แล้ว
เอาจริงๆ ก่อนจะหยุดตีไปแบบถาวร ก็เหมือนหยุดมานานแล้ว ออกรอบแต่ของเล็กซัส ที่ไปซื้อรถเขา แล้วเป็นสิทธิพิเศษลูกค้าให้เข้าร่วม กอล์ฟเล็กซัส ปีละสองสามครั้งนี่แหละถ้าจำไม่ผิด คือ นอกจากกอล์ฟเล็กซัสแล้ว ก็ไม่ได้ไปตีสนามไหนเลย
บังเอิญเพื่อนสมัยมัธยมชวนไปตี เพราะต้องไปตีกับลูกค้า ตอนแรกก็ขี้เกียจไป แต่เพื่อนบอกไปกันหน่อย ไปแค่ 2 คน เดี๋ยวโดนจับไปรวมกับคนอื่น แล้วเขาเพิ่งหัดตี กลัวอาย ก็เลยไปก็ได้
สิ่งที่เจอความเปลี่ยนแปลงครั้งแรกคือ สมัยก่อน หาสนามไดรฟ์กอล์ฟง่ายมากๆ แต่ตอนนี้ คือ ปิดไปเกือบหมดแล้ว เมื่อก่อน ซ้อมหลักๆที่ ออลสตาร์ นัมเบอร์วัน อาร์ซีเอ โปรแอม สนามตรงซอยรามคำแหง หรือแถวบ้านก็มีตรง ศรีนครินทร์ แยกลาซาล และก็ตรงซอยวัดด่าน
ตอนนี้เหลือที่เดียวที่ยังอยู่คือ หลัง ซีคอนแสควร์ อันนี้นับเฉพาะสนามไดรฟ์ที่เคยไปเท่านั้น ใจหายเหมือนกันที่นึกขึ้นมาว่า ที่ๆเราเคยไป ปิดกันเกลี้ยงเลย
สุดท้ายไปตีสนามแถวบ้านเพื่อน ตรงธนบุรี พระรามสอง
เรื่องเปลี่ยนแปลงอีกเรื่องคือ ลูกกอล์ฟถาดละ 90 บาท ยอมรับว่าอึ้งเล็กน้อย(หรือสนามไหนถูกๆตอนนี้บอกด้วยนะครับ) เพราะสมัยที่สนามไดรฟ์ยังเปิดแข่งกันเยอะแยะ ราคาตอนนั้นถาดละ 40-50 บาท แล้วก็มีการตัดราคาโปรกัน 3 ถาด 100 หรือ 4 ถาด 100 ได้ยินบางสนามหน้ามืดจัดๆ 5 ถาด 100 ก็มี พอมาเจอถาดละ 90 บาทคือ ช็อกไปชั่วครู่ ต่อให้ซื้อคูปอง ราคามันก็ลงไปเหลือแค่ 80 บาทอยู่ดี
หลังจากซ้อมไดรฟ์ไป 4 ถาดถ้วน ก็ออกรอบเลย เพราะของเก่าๆในกระเป๋าอยู่ครบหมด ทั้ง ชุดไม้ เหล็ก ลูกกอล์ฟ ทีตั้งลูก ขาดแต่ถุงมือกับรองเท้า ถุงมือไปซื้อแบบถูกๆมาใส่ไปก่อน ส่วนรองเท้า ยังไม่อยากซื้อ เพราะไม่รู้จะกลับมาถาวรเลยหรือป่าว ก็ใส่รองเท้าวิ่งธรรมดาไป โดยเป็นสนามใหม่เพิ่งเปิดแถวบางนา
ที่แปลกตาคือ สมัยก่อนคลับเฮาท์มักจะทำให้ดูใหญ่โตอลังการ แต่คลับเฮาท์ที่นี่คือ ทรงมินิมอลมาก ขับรถเข้าไปยังงงๆเลยว่า นี่คลับเฮาท์หรือร้านกาแฟ
ที่มีความใหม่ขึ้นมาก็คือ นอกจากแคดดี้แล้ว ยังมีบัดดี้ด้วย ก็คือสาวๆมาดูแลแหละ จริงๆก็เห็นเพื่อนที่ตีกอล์ฟ ชอบโพสโชว์ในไลน์อยู่ แต่ก็ไม่อะไร พอมาตีเอง แล้วเพื่อนบอกว่า ลูกค้าเขาอยากได้ด้วย ก็เลยอ่ะ ลองดู ตอนแรกนึกว่า มาแทนแคดดี้ ยังคิดเลยว่า จะไหวเหรอ สรุป พอตีจริงก็ไปทั้งแคดดี้และบัดดี้นั่นแหละ อารมณ์นึงก็เปลืองตังค์ อีกอารมณ์นึง มีสาวๆมานั่งรถด้วยระหว่างตีด้วย มันก็แก้เบื่อได้ดีทีเดียว
สรุป สกอร์ออกมา 56-53 แคดดี้บอกว่า สกอร์ยังงี้ นายกลับมาตียาวๆเลยเถอะ ขนาดหยุดไปสิบกว่าปีได้เท่านี้ก็ถือว่าโอเคแล้ว
ก็ถือว่ามาเล่าตามประสาคนแก่ๆที่หายจากวงการไปนาน แล้วกลับเข้ามาใหม่โดยทิ้งช่วงเวลากว่าสิบปี เล่าแล้วก็นึกถึงยุคที่สนามไดรฟ์ ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ดจริงๆ
หายจากจับไม้กอล์ฟไป สิบกว่าปี พอมาตีใหม่ เออ ก็ตีได้แฮะ แต่มันเหมือนมีอะไรเปลี่ยนไปเยอะ
เอาจริงๆ ก่อนจะหยุดตีไปแบบถาวร ก็เหมือนหยุดมานานแล้ว ออกรอบแต่ของเล็กซัส ที่ไปซื้อรถเขา แล้วเป็นสิทธิพิเศษลูกค้าให้เข้าร่วม กอล์ฟเล็กซัส ปีละสองสามครั้งนี่แหละถ้าจำไม่ผิด คือ นอกจากกอล์ฟเล็กซัสแล้ว ก็ไม่ได้ไปตีสนามไหนเลย
บังเอิญเพื่อนสมัยมัธยมชวนไปตี เพราะต้องไปตีกับลูกค้า ตอนแรกก็ขี้เกียจไป แต่เพื่อนบอกไปกันหน่อย ไปแค่ 2 คน เดี๋ยวโดนจับไปรวมกับคนอื่น แล้วเขาเพิ่งหัดตี กลัวอาย ก็เลยไปก็ได้
สิ่งที่เจอความเปลี่ยนแปลงครั้งแรกคือ สมัยก่อน หาสนามไดรฟ์กอล์ฟง่ายมากๆ แต่ตอนนี้ คือ ปิดไปเกือบหมดแล้ว เมื่อก่อน ซ้อมหลักๆที่ ออลสตาร์ นัมเบอร์วัน อาร์ซีเอ โปรแอม สนามตรงซอยรามคำแหง หรือแถวบ้านก็มีตรง ศรีนครินทร์ แยกลาซาล และก็ตรงซอยวัดด่าน
ตอนนี้เหลือที่เดียวที่ยังอยู่คือ หลัง ซีคอนแสควร์ อันนี้นับเฉพาะสนามไดรฟ์ที่เคยไปเท่านั้น ใจหายเหมือนกันที่นึกขึ้นมาว่า ที่ๆเราเคยไป ปิดกันเกลี้ยงเลย
สุดท้ายไปตีสนามแถวบ้านเพื่อน ตรงธนบุรี พระรามสอง
เรื่องเปลี่ยนแปลงอีกเรื่องคือ ลูกกอล์ฟถาดละ 90 บาท ยอมรับว่าอึ้งเล็กน้อย(หรือสนามไหนถูกๆตอนนี้บอกด้วยนะครับ) เพราะสมัยที่สนามไดรฟ์ยังเปิดแข่งกันเยอะแยะ ราคาตอนนั้นถาดละ 40-50 บาท แล้วก็มีการตัดราคาโปรกัน 3 ถาด 100 หรือ 4 ถาด 100 ได้ยินบางสนามหน้ามืดจัดๆ 5 ถาด 100 ก็มี พอมาเจอถาดละ 90 บาทคือ ช็อกไปชั่วครู่ ต่อให้ซื้อคูปอง ราคามันก็ลงไปเหลือแค่ 80 บาทอยู่ดี
หลังจากซ้อมไดรฟ์ไป 4 ถาดถ้วน ก็ออกรอบเลย เพราะของเก่าๆในกระเป๋าอยู่ครบหมด ทั้ง ชุดไม้ เหล็ก ลูกกอล์ฟ ทีตั้งลูก ขาดแต่ถุงมือกับรองเท้า ถุงมือไปซื้อแบบถูกๆมาใส่ไปก่อน ส่วนรองเท้า ยังไม่อยากซื้อ เพราะไม่รู้จะกลับมาถาวรเลยหรือป่าว ก็ใส่รองเท้าวิ่งธรรมดาไป โดยเป็นสนามใหม่เพิ่งเปิดแถวบางนา
ที่แปลกตาคือ สมัยก่อนคลับเฮาท์มักจะทำให้ดูใหญ่โตอลังการ แต่คลับเฮาท์ที่นี่คือ ทรงมินิมอลมาก ขับรถเข้าไปยังงงๆเลยว่า นี่คลับเฮาท์หรือร้านกาแฟ
ที่มีความใหม่ขึ้นมาก็คือ นอกจากแคดดี้แล้ว ยังมีบัดดี้ด้วย ก็คือสาวๆมาดูแลแหละ จริงๆก็เห็นเพื่อนที่ตีกอล์ฟ ชอบโพสโชว์ในไลน์อยู่ แต่ก็ไม่อะไร พอมาตีเอง แล้วเพื่อนบอกว่า ลูกค้าเขาอยากได้ด้วย ก็เลยอ่ะ ลองดู ตอนแรกนึกว่า มาแทนแคดดี้ ยังคิดเลยว่า จะไหวเหรอ สรุป พอตีจริงก็ไปทั้งแคดดี้และบัดดี้นั่นแหละ อารมณ์นึงก็เปลืองตังค์ อีกอารมณ์นึง มีสาวๆมานั่งรถด้วยระหว่างตีด้วย มันก็แก้เบื่อได้ดีทีเดียว
สรุป สกอร์ออกมา 56-53 แคดดี้บอกว่า สกอร์ยังงี้ นายกลับมาตียาวๆเลยเถอะ ขนาดหยุดไปสิบกว่าปีได้เท่านี้ก็ถือว่าโอเคแล้ว
ก็ถือว่ามาเล่าตามประสาคนแก่ๆที่หายจากวงการไปนาน แล้วกลับเข้ามาใหม่โดยทิ้งช่วงเวลากว่าสิบปี เล่าแล้วก็นึกถึงยุคที่สนามไดรฟ์ ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ดจริงๆ