"อีสานเจียว“ เมื่อก่อนนี้อดอยากขนาดนั้นจริงหรือไม่

ช่วงนั้นอยู่ประมาณมัธยมต้น จำได้ว่าเป็นโครงการระดับประเทศ โดยมีภาพจำพื้นดินแตกระแหงไกลสุดลูกหูลูกตาของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

คุ้นๆว่า มีการบริจาค หรือแม้แต่ต้องขนน้ำไปให้ใช้อุปโภคบริโภค

แต่ในอีกส่วนของความทรงจำ

ก็จำได้ว่าลูกจ้างและแรงงานที่เป็นชาวอีสาน พอถึงช่วงหนึ่งก็จะได้ยินผู้ใหญ่บ่นว่า “ ลากลับไปทำนากันหมดแล้ว” ถ้าอยากให้แรงงานคนไหนอยู่ก็ต้องให้เงินตอบแทนที่เยอะกว่าปกติ ให้เยอะกว่าที่จะได้จากการกลับไปช่วยที่บ้านทำนา

เอ๊ะ มันก็แปลว่า ภาคตะวันออกเฉียงเหนือไม่ใช่ทะเลทรายอย่างภาพที่เห็นสิ

อีกส่วนของความทรงจำ ไปเที่ยวดูผีตาโขน ไปผาแต้ม ไปพระธาตุพนม ขาดหลายพื้นที่ของหลายจังหวัดในภาคอีสาน ภาพที่เห็นก็คือทุ่งนา และพื้นที่เกษตรกรรมเสียเป็นส่วนใหญ่

โดยส่วนตัวไม่เคยเห็นประเทศไทยส่วนไหนที่เป็นพื้นดินแต่กระแหไกลเวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตาแบบนั้นเลย
นอกจากในไร่มัน ไร่ข้าวโพด ไร่อ้อย ในช่วงหลังเก็บเกี่ยว หรือในแหล่งน้ำที่วิดน้ำออก

ซึ่งไม่ได้เห็นที่ภาคอีสานด้วย จำได้ว่าตอนนั้นเห็นแถวลำลูกกา แถวมีนบุรี ปริมณฑลของกรุงเทพนี่แหละที่มีทุ่งนา ซึ่งผ่านฤดูเก็บเกี่ยวไปแล้วปล่อยให้แห้งจนเป็นดินแตกระแหง ซึ่งพองัดขึ้นมาด้านใต้ก็ยังเป็นดินเหนียวชุ่มน้ำอยู่นะ ซึ่งตามหนองน้ำก็เป็นลักษณะเดียวกันพอหมดหน้าแล้งมีฝนตกลงมาก็กลับมาเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำ

ปลาหลายชนิดที่จำศีลก็กลับออกมาใช้ชีวิตได้ด้วยซ้ำ