มีเรื่องหนึ่งที่ค้างคาใจผมมาสิบกว่าปี จนถึงวันนี้ผมยังลืมสายตาคู่นั้นไม่ได้เลยครับ
เรื่องเริ่มจากผมฝันเห็นเงาร่างนิรนามสีดำๆ แต่ผมมองไม่เห็นหน้าเขา แค่รู้มันเป็นเงาของผู้ชาย ผมตกใจตื่น หัวใจมันยังเต้นแรงผมเอามือทาบไปที่หัวใจมันดังตุ๊บๆ อยู่เลย มันแปลกและทำให้ผมสงสัยมากว่าเกิดอะไรขึ้นหรือแค่ฝัน
จนกระทั่งเย็นวันนั้นผมกลับบ้านผิดดวลา เพราะรถติดมากๆ ผมยืนอยู่ในรถเมย์หลายชั่วโมง พอถึงป้ายที่ผมจะลงคือหน้าตลาดฝั่งตรงข้าม อิมพิเรียลสำโรง เวลาประมาณ 3 ทุ่มได้ ผมลงปุ๊บ สายตาผมก็เจอป้าขายลูกชิ้นทอด ด้วยความหิวผมก็บอกป้าคับลูกชิ้นทอด 30 รวมทุกอย่าง ราดน้ำจิ้มเลยคับ ในขณะที่ผมมองป้าทอดลูกชิ้นแล้วกลืนน้ำลายไป รู้สึกเหมือนด้านขวาจะมีใครมองอยู่ แล้วผมก็หันไปสบตากับพี่ผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ วินาทีนั้นเหมือนโลกหยุดหมุน หัวใจผมเต้นรัวดั่งกลอง หูผมไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย นอกจากเสียงเต้นของหัวใจ พี่ดูเป็นวัยทำงานแล้ว เราจ้องกันนานจนผมทำตัวไม่ถูก พี่ดูลังเลเหมือนจะเดินเข้ามาหาผม แต่ด้วยความประหม่าผมเลยถอยไป 1 ก้าวแล้วก้มหน้าว่าจะเอายังไงดี แต่ จนสุดท้ายพี่เค้าตัดสินใจขึ้นรถเมล์ (น่าจะเป็นสาย 142 หรือยูโรทูสักสาย) แล้วจากไปตลอดกาล...
ถ้าพี่บังเอิญผ่านมาเห็น หรือใครมีเพื่อนที่เคยเล่าเหตุการณ์แปลกๆ ว่าเคยเจอเด็กวัยรุ่นยืนอ้าปากค้างใส่ที่ร้านลูกชิ้นสำโรงเมื่อ 10 ปีก่อน ช่วยติดต่อมาทีนะครับ ผมแค่อยากรู้ว่าพี่เป็นอย่างไรบ้าง และอยากบอกว่าคุณคือ คนแปลกหน้าที่ผมรัก..
ตามหาพี่ผู้ชายที่สบตากันที่ "ป้ายรถเมล์สำโรง เมื่อ 10 กว่าปีก่อน...
เรื่องเริ่มจากผมฝันเห็นเงาร่างนิรนามสีดำๆ แต่ผมมองไม่เห็นหน้าเขา แค่รู้มันเป็นเงาของผู้ชาย ผมตกใจตื่น หัวใจมันยังเต้นแรงผมเอามือทาบไปที่หัวใจมันดังตุ๊บๆ อยู่เลย มันแปลกและทำให้ผมสงสัยมากว่าเกิดอะไรขึ้นหรือแค่ฝัน
จนกระทั่งเย็นวันนั้นผมกลับบ้านผิดดวลา เพราะรถติดมากๆ ผมยืนอยู่ในรถเมย์หลายชั่วโมง พอถึงป้ายที่ผมจะลงคือหน้าตลาดฝั่งตรงข้าม อิมพิเรียลสำโรง เวลาประมาณ 3 ทุ่มได้ ผมลงปุ๊บ สายตาผมก็เจอป้าขายลูกชิ้นทอด ด้วยความหิวผมก็บอกป้าคับลูกชิ้นทอด 30 รวมทุกอย่าง ราดน้ำจิ้มเลยคับ ในขณะที่ผมมองป้าทอดลูกชิ้นแล้วกลืนน้ำลายไป รู้สึกเหมือนด้านขวาจะมีใครมองอยู่ แล้วผมก็หันไปสบตากับพี่ผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ วินาทีนั้นเหมือนโลกหยุดหมุน หัวใจผมเต้นรัวดั่งกลอง หูผมไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย นอกจากเสียงเต้นของหัวใจ พี่ดูเป็นวัยทำงานแล้ว เราจ้องกันนานจนผมทำตัวไม่ถูก พี่ดูลังเลเหมือนจะเดินเข้ามาหาผม แต่ด้วยความประหม่าผมเลยถอยไป 1 ก้าวแล้วก้มหน้าว่าจะเอายังไงดี แต่ จนสุดท้ายพี่เค้าตัดสินใจขึ้นรถเมล์ (น่าจะเป็นสาย 142 หรือยูโรทูสักสาย) แล้วจากไปตลอดกาล...
ถ้าพี่บังเอิญผ่านมาเห็น หรือใครมีเพื่อนที่เคยเล่าเหตุการณ์แปลกๆ ว่าเคยเจอเด็กวัยรุ่นยืนอ้าปากค้างใส่ที่ร้านลูกชิ้นสำโรงเมื่อ 10 ปีก่อน ช่วยติดต่อมาทีนะครับ ผมแค่อยากรู้ว่าพี่เป็นอย่างไรบ้าง และอยากบอกว่าคุณคือ คนแปลกหน้าที่ผมรัก..