สวัสดีค่ะ เราคบกับแฟนมาเกือบ 8 ปีแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเราไม่เคยทำผิดกับเค้าแม้สักเรื่อง
เราเป็นความรักแบบ Long distance ค่ะ นานๆเจอกันทีแต่เรารักดี ช่วงหลังเขาก็ไปทำงานของเขามีสักคมของเขา
ออกไปกินดื่มสังสรรค์ ส่วนเราอยู่ต่างจังหวัดอีกที่ ไม่ค่อยตอบแชท หรือเวลาที่เราอยากระบายความรู้สึก เขาจะตัดบทว่าถ้าจะทะเลาะขอไม่คุย
ซึ่งเราไม่ได้มีเจตนาที่จะทะเลาะเพียงแค่อยากให้เราสองคนจูนกัน ส่วนเวลาว่างจากงานแทนที่เขาจะคุยกับเราบ้างก็เอาเวลาไปเล่นเกมหรือดูหนัง
ทำงานอดิเรกของเขา ซึ่งเราก็เข้าใจ อยู่แบบนี้มาสักพักเราเริ่มสะสมจากเคยอยากจูนก็เป็นเก็บเงียบรู้สึกแย่ก็ต้องหายด้วยตนเอง
และเรื่องก็เกิดหลังจากนั้น คือเราเคยมีเพื่อนสนิทวัยเด็ก ซึ่งเป็นญาติห่างๆเราด้วยที่เคยรู้สึกดีต่อกัน แต่ไม่เคยคบกันมาก่อนค่ะ
จนเมื่อช่วงหกเดือนมานี้ เขาทักมาวันเกิดเรา และได้มีการคุยๆหายๆ ไม่ได้คุยกันต่อเนื่อง จนช่วงสามเดือนหลังคุยกันตลอด
จะหยุดคุยเวลาที่เราต้องไปเจอแฟน และตัวเราก็มีไปเจอกับคนคนนั้นบ้าง2-3 ครั้ง แต่ไม่ได้มีอะไรเกิดเลยกันค่ะ เช่น ไปกินข้าว ดูหนัง
จนในที่สุดวันนึง แฟนเราก็จับได้ ขับรถมาเจอเรากับคนนั้นอยู่ด้วยกัน เจอกับตา เขาเสียใจมาก และเราก็ถามใจตัวเองดูว่าใจเราไปทางไหน
ยังรักแฟนอยู่ไหมหรืออยากไปต่อกับคนนั้น คำตอบที่เราให้กับตัวเองคือ เรายังรักแฟนอยู่และอยากมีเขาในอนาคตของเรา
เรายังอยากรักษาความรักครั้งนี้ไว้ โดยหลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นเดิมทีเค้าบอกว่าเลิกกัน ณ ตั้งแต่วันนั้น แต่ว่าตอนนี้ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วเรายังคุยกันอยู่
เขาบอกว่าให้อภัยเราแล้ว ส่วนโอกาสยังตอบไม่ได้ว่าให้ได้ไหม คงต้องอขเวลาอยู่กับตัวเองก่อนเพราะเค้ากลัวจะอยู่กับความระแวงแบบนี้ต่อไปในระยะยาวได้ไหม และกลัวว่าเราจะทำผิดซ้ำอีกซึ่งเราเองเราเข้าใจเค้าทุกอย่าง ใจนึงเราอยากปล่อยให้เค้าไปมีชีวิตใหม่ ส่วนอีกใจเรายังอยากได้โอกาสจากเค้ามากๆ เราสำนึกแล้วจริงๆ ไม่อยากเสียเค้าไป
จนถึงตรงนี้ ทุกคนมีความเห็นอย่างไรว่าเค้าควรให้โอกาสเราหรือไม่ หรือเราควรจะง้อเค้าต่อไปดีไหม ให้เค้าให้โอกาสเราสักครั้ง แบบไหนมันจะเป็นทุกข์กับเค้าน้อยที่สุด หรือถูกต้องที่สุดคะ เราสับสนไปหมด แม้รักมากแต่ก็มีความละอายในใจมากเช่นกัน
นอกใจ แต่ไม่ได้นอกกายแฟน ยังรักเขามากๆ ควรขอโอกาสหรือปล่อยเขาไปมีอนาคตใหม่
เราเป็นความรักแบบ Long distance ค่ะ นานๆเจอกันทีแต่เรารักดี ช่วงหลังเขาก็ไปทำงานของเขามีสักคมของเขา
ออกไปกินดื่มสังสรรค์ ส่วนเราอยู่ต่างจังหวัดอีกที่ ไม่ค่อยตอบแชท หรือเวลาที่เราอยากระบายความรู้สึก เขาจะตัดบทว่าถ้าจะทะเลาะขอไม่คุย
ซึ่งเราไม่ได้มีเจตนาที่จะทะเลาะเพียงแค่อยากให้เราสองคนจูนกัน ส่วนเวลาว่างจากงานแทนที่เขาจะคุยกับเราบ้างก็เอาเวลาไปเล่นเกมหรือดูหนัง
ทำงานอดิเรกของเขา ซึ่งเราก็เข้าใจ อยู่แบบนี้มาสักพักเราเริ่มสะสมจากเคยอยากจูนก็เป็นเก็บเงียบรู้สึกแย่ก็ต้องหายด้วยตนเอง
และเรื่องก็เกิดหลังจากนั้น คือเราเคยมีเพื่อนสนิทวัยเด็ก ซึ่งเป็นญาติห่างๆเราด้วยที่เคยรู้สึกดีต่อกัน แต่ไม่เคยคบกันมาก่อนค่ะ
จนเมื่อช่วงหกเดือนมานี้ เขาทักมาวันเกิดเรา และได้มีการคุยๆหายๆ ไม่ได้คุยกันต่อเนื่อง จนช่วงสามเดือนหลังคุยกันตลอด
จะหยุดคุยเวลาที่เราต้องไปเจอแฟน และตัวเราก็มีไปเจอกับคนคนนั้นบ้าง2-3 ครั้ง แต่ไม่ได้มีอะไรเกิดเลยกันค่ะ เช่น ไปกินข้าว ดูหนัง
จนในที่สุดวันนึง แฟนเราก็จับได้ ขับรถมาเจอเรากับคนนั้นอยู่ด้วยกัน เจอกับตา เขาเสียใจมาก และเราก็ถามใจตัวเองดูว่าใจเราไปทางไหน
ยังรักแฟนอยู่ไหมหรืออยากไปต่อกับคนนั้น คำตอบที่เราให้กับตัวเองคือ เรายังรักแฟนอยู่และอยากมีเขาในอนาคตของเรา
เรายังอยากรักษาความรักครั้งนี้ไว้ โดยหลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นเดิมทีเค้าบอกว่าเลิกกัน ณ ตั้งแต่วันนั้น แต่ว่าตอนนี้ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วเรายังคุยกันอยู่
เขาบอกว่าให้อภัยเราแล้ว ส่วนโอกาสยังตอบไม่ได้ว่าให้ได้ไหม คงต้องอขเวลาอยู่กับตัวเองก่อนเพราะเค้ากลัวจะอยู่กับความระแวงแบบนี้ต่อไปในระยะยาวได้ไหม และกลัวว่าเราจะทำผิดซ้ำอีกซึ่งเราเองเราเข้าใจเค้าทุกอย่าง ใจนึงเราอยากปล่อยให้เค้าไปมีชีวิตใหม่ ส่วนอีกใจเรายังอยากได้โอกาสจากเค้ามากๆ เราสำนึกแล้วจริงๆ ไม่อยากเสียเค้าไป
จนถึงตรงนี้ ทุกคนมีความเห็นอย่างไรว่าเค้าควรให้โอกาสเราหรือไม่ หรือเราควรจะง้อเค้าต่อไปดีไหม ให้เค้าให้โอกาสเราสักครั้ง แบบไหนมันจะเป็นทุกข์กับเค้าน้อยที่สุด หรือถูกต้องที่สุดคะ เราสับสนไปหมด แม้รักมากแต่ก็มีความละอายในใจมากเช่นกัน