ตอนที่ 1
เคนกับชีวิตนักผจญภัยแรงก์ C ที่ดูไร้พิษสง
แสงอรุณยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างโค้งสูงของ กิลด์นักผจญภัยแห่งเมืองไอรอนเฮเวน ทิ้งเงาสีทองยาวเหยียดลงบนพื้นหินอ่อนของโถงใหญ่ ภายในกิลด์เต็มไปด้วยชีวิต—เสียงรองเท้าเหล็กกระทบพื้น เสียงโลหะของอาวุธ เสียงกระดาษประกาศภารกิจ และกลิ่นน้ำมันกับหมึกที่คละคลุ้งจนกลายเป็นบรรยากาศที่คุ้นเคยของสถานที่แห่งนี้
ณ ปลายโถง ใต้กระดานประกาศที่แน่นขนัดไปด้วยแผ่นกระดาษภารกิจ ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่อย่างเงียบงัน มือทั้งสองซ่อนอยู่ในแขนเสื้อคลุมสีดำเรียบ
ชื่อของเขาคือ เคน
อย่างน้อย…นั่นคือชื่อที่สลักไว้บนแผ่นป้ายโลหะที่ห้อยอยู่ตรงอก
แรงก์ : C
นักผจญภัยที่เดินผ่านไปมาเหลือบมองเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างหมดความสนใจ
“ยัง C อยู่อีกเหรอ?”
“เป็นมาหลายปีแล้วนี่นา”
“คงกลัวตายล่ะมั้ง ถึงไม่กล้าเลื่อนแรงก์”
เสียงกระซิบเหล่านั้นไม่ได้พยายามปิดบังแต่อย่างใด ในกิลด์แห่งนี้ ชื่อเสียงสำคัญพอ ๆ กับพลัง และชื่อของเคน…ช่างธรรมดาจนไม่มีใครอยากจดจำ
เขาสวมชุดสีดำเรียบ เสริมเกราะหนังบาง ๆ อย่างพอดีตัว สะอาด เรียบร้อย แต่ไร้เครื่องประดับหรือสัญลักษณ์โอ้อวด ไม่มีอาวุธขนาดใหญ่ ไม่มีเกราะหรูหรา
สิ่งเดียวที่ดูแปลกตา คือ หน้ากากพยัคฆ์สีเงิน ที่แขวนอยู่ข้างเอว—ยังไม่ได้สวม
สายตาของเคนกวาดมองกระดานภารกิจอย่างสงบ
เก็บสมุนไพร ป่าตะวันออก
ปราบก๊อบลิน ระดับต่ำ
คุ้มกันคาราวานพ่อค้า
งานง่าย งานปลอดภัย งานที่ไม่มีใครอยากทำ
ด้านหลังเขา นักผจญภัยแรงก์ B สองคนกำลังหัวเราะเสียงดังขณะลับอาวุธ
“หมอนี่มาทุกวันทำไมวะ?”
“ก็กลัวตายไง แรงก์ C เหมาะกับพวกขี้ขลาดที่สุดแล้ว”
เคนได้ยินทุกคำ
แต่เขาไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ
เขาเพียงยื่นมือไปดึงใบภารกิจสามแผ่น พับอย่างเป็นระเบียบ และเก็บใส่กระเป๋าอย่างเงียบ ๆ
เคาน์เตอร์กิลด์
“กลับมาอีกแล้วเหรอ เคน?”
เสียงนั้นเป็นของ มิร่า เจ้าหน้าที่กิลด์สาวผมสีน้ำตาลที่รวบผมเป็นหางม้าแน่น เธอทำงานที่กิลด์ไอรอนเฮเวนมาห้าปี และเห็นนักผจญภัยมามากพอจะรู้ว่าใคร ‘ธรรมดา’ และใคร ‘ไม่ธรรมดา’
“ครับ” เคนตอบเรียบ ๆ “ผมรับงานพวกนี้”
มิร่ามองใบภารกิจ ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย
“เก็บสมุนไพร ปราบก๊อบลิน แล้วยังคุ้มกันคาราวาน…ในวันเดียว?”
“…ครับ”
เธอก้มลงเล็กน้อย ลดเสียงพูด
“จริง ๆ คุณมีคุณสมบัติเลื่อนเป็นแรงก์ B แล้วนะ สมัครได้ทุกเมื่อ”
เคนส่ายหน้าช้า ๆ
“ยังไม่ถึงเวลา”
มิร่าถอนหายใจ พลางประทับตราลงบนเอกสาร
“คุณพูดแบบนี้มา…สามปีแล้วนะ”
“ผมรู้ครับ”
เธอลังเล ก่อนจะพูดเบาลงอีก
“คนอื่นเขานินทากันเยอะ…ว่าคุณกำลังทิ้งพรสวรรค์ของตัวเอง”
เคนสบตาเธอเพียงชั่วครู่
สายตานั้นเฉียบคม สงบนิ่ง—คมเกินกว่าจะเป็นของนักผจญภัยแรงก์ C ทั่วไป
“ปล่อยให้เขาคิดแบบนั้นเถอะครับ”
มิร่ามองตามแผ่นหลังของเขาด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ
นอกกิลด์
เมืองไอรอนเฮเวนแผ่ขยายภายใต้แสงเช้า—หอคอยหิน ร้านค้า รถม้า โคมเวทมนตร์ และเรือเหาะที่ลอยเอื่อยอยู่บนท้องฟ้า นักผจญภัยหลากแรงก์เดินสวนกัน บ้างโอ้อวด บ้างบาดเจ็บ บ้างนับเหรียญอย่างเงียบงัน
เคนเดินเพียงลำพัง
เมื่อเขาผ่านประตูตะวันออก กลุ่มนักผจญภัยหน้าใหม่แรงก์ D กระซิบกันอย่างตื่นเต้น
“ใช่เขาไหม?”
“คนที่ไม่ยอมเลื่อนแรงก์น่ะ”
“ได้ยินว่าเกี่ยวข้องกับคนใหญ่คนโตนะ”
เคนไม่หันกลับไปมอง
ทันทีที่พ้นกำแพงเมือง ท่าทีของเขาเปลี่ยนไป
แผ่นหลังตั้งตรง ลมหายใจช้าลง
สติของเขาแผ่ออกไปโดยไม่ต้องออกเสียง
ซ้ายสาม…ด้านบนหนึ่ง…ทิศลมตะวันออก
ป่าตะวันออกต้อนรับเขาด้วยเสียงใบไม้ไหวและเสียงสัตว์อสูรไกล ๆ
เคนคุกเข่า แตะพื้นด้วยสองนิ้ว
“รอยเท้า…ก๊อบลิน สดใหม่”
วินาทีถัดมา ร่างของเขาก็หายไป
ป่าตะวันออก
ก๊อบลินไม่ทันรู้ตัว
เมื่อครู่ยังแย่งอาหารกันอยู่
อีกครู่หนึ่ง—ทุกอย่างก็เงียบงัน
เคนปรากฏตัวด้านหลังตัวสุดท้าย ดาบกลับเข้าฝักไปแล้ว
ไม่มีการเคลื่อนไหวเกินจำเป็น
ไม่มีพลังที่สูญเปล่า
เขาตรวจสอบพื้นที่อย่างรอบคอบ ก่อนจะเก็บสมุนไพรด้วยความแม่นยำ แยกใบที่ใช้ได้กับใบที่ไร้ค่าในเวลาไม่กี่วินาที
นักผจญภัยแรงก์ C ทั่วไปต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง
แต่เคน…ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที
ต่อมา ระหว่างคุ้มกันคาราวาน พ่อค้ากลางคนในชุดขลิบทองมองเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ
“คุณจัดการศัตรูทั้งหมดคนเดียว?”
“ครับ”
“…แน่ใจนะว่าคุณแรงก์ C?”
“ป้ายของผมเขียนแบบนั้น”
พ่อค้าหัวเราะแห้ง ๆ
“ผมจะเพิ่มค่าจ้างให้”
เคนปฏิเสธอย่างสุภาพ
ยามเย็นที่กิลด์
เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า เคนกลับมาที่กิลด์
เขาส่งงานที่เสร็จสมบูรณ์โดยไม่โอ้อวด
เสียงพูดคุยรอบข้างเงียบลงชั่วครู่
“ไม่บาดเจ็บเลย?”
“อีกแล้วเหรอ…”
“แม้แต่รอยขีดข่วนก็ไม่มี…”
จากชั้นบนของกิลด์ หลังประตูไม้โอ๊กหนา ชายชราผมสีเทามองลงมาอย่างเงียบงัน
แกเร็ธ ไอรอนวูด
หัวหน้ากิลด์แห่งไอรอนเฮเวน
และ…ตาของเคน
เขาถอนหายใจหนัก ๆ
“เจ้าเด็กบ้า…”
“จะทำเป็นไม่รู้อะไรไปถึงเมื่อไหร่กัน”
เคนหยุดก้าวราวกับสัมผัสได้ถึงสายตานั้น
มือของเขาแตะหน้ากากพยัคฆ์สีเงินเบา ๆ
อีกไม่นาน
แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้
โลกใบนี้…ยังไม่พร้อม
และเขาเองก็เช่นกัน
จบตอน
โปรดติดตามตอนต่อไป…
คุณลืมตอบคำถามที่ * จำเป็นต้องตอบ
ชื่อเรื่อง จากเด็กกำพร้าสู่ตำนานนักผจญภัย แรงก์ SSS
* กระทู้นี้สามารถใช้งานได้เฉพาะผู้ที่มี Link นี้เท่านั้นค่ะเคนกับชีวิตนักผจญภัยแรงก์ C ที่ดูไร้พิษสง
แสงอรุณยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างโค้งสูงของ กิลด์นักผจญภัยแห่งเมืองไอรอนเฮเวน ทิ้งเงาสีทองยาวเหยียดลงบนพื้นหินอ่อนของโถงใหญ่ ภายในกิลด์เต็มไปด้วยชีวิต—เสียงรองเท้าเหล็กกระทบพื้น เสียงโลหะของอาวุธ เสียงกระดาษประกาศภารกิจ และกลิ่นน้ำมันกับหมึกที่คละคลุ้งจนกลายเป็นบรรยากาศที่คุ้นเคยของสถานที่แห่งนี้
ณ ปลายโถง ใต้กระดานประกาศที่แน่นขนัดไปด้วยแผ่นกระดาษภารกิจ ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่อย่างเงียบงัน มือทั้งสองซ่อนอยู่ในแขนเสื้อคลุมสีดำเรียบ
ชื่อของเขาคือ เคน
อย่างน้อย…นั่นคือชื่อที่สลักไว้บนแผ่นป้ายโลหะที่ห้อยอยู่ตรงอก
แรงก์ : C
นักผจญภัยที่เดินผ่านไปมาเหลือบมองเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างหมดความสนใจ
“ยัง C อยู่อีกเหรอ?”
“เป็นมาหลายปีแล้วนี่นา”
“คงกลัวตายล่ะมั้ง ถึงไม่กล้าเลื่อนแรงก์”
เสียงกระซิบเหล่านั้นไม่ได้พยายามปิดบังแต่อย่างใด ในกิลด์แห่งนี้ ชื่อเสียงสำคัญพอ ๆ กับพลัง และชื่อของเคน…ช่างธรรมดาจนไม่มีใครอยากจดจำ
เขาสวมชุดสีดำเรียบ เสริมเกราะหนังบาง ๆ อย่างพอดีตัว สะอาด เรียบร้อย แต่ไร้เครื่องประดับหรือสัญลักษณ์โอ้อวด ไม่มีอาวุธขนาดใหญ่ ไม่มีเกราะหรูหรา
สิ่งเดียวที่ดูแปลกตา คือ หน้ากากพยัคฆ์สีเงิน ที่แขวนอยู่ข้างเอว—ยังไม่ได้สวม
สายตาของเคนกวาดมองกระดานภารกิจอย่างสงบ
เก็บสมุนไพร ป่าตะวันออก
ปราบก๊อบลิน ระดับต่ำ
คุ้มกันคาราวานพ่อค้า
งานง่าย งานปลอดภัย งานที่ไม่มีใครอยากทำ
ด้านหลังเขา นักผจญภัยแรงก์ B สองคนกำลังหัวเราะเสียงดังขณะลับอาวุธ
“หมอนี่มาทุกวันทำไมวะ?”
“ก็กลัวตายไง แรงก์ C เหมาะกับพวกขี้ขลาดที่สุดแล้ว”
เคนได้ยินทุกคำ
แต่เขาไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ
เขาเพียงยื่นมือไปดึงใบภารกิจสามแผ่น พับอย่างเป็นระเบียบ และเก็บใส่กระเป๋าอย่างเงียบ ๆ
เคาน์เตอร์กิลด์
“กลับมาอีกแล้วเหรอ เคน?”
เสียงนั้นเป็นของ มิร่า เจ้าหน้าที่กิลด์สาวผมสีน้ำตาลที่รวบผมเป็นหางม้าแน่น เธอทำงานที่กิลด์ไอรอนเฮเวนมาห้าปี และเห็นนักผจญภัยมามากพอจะรู้ว่าใคร ‘ธรรมดา’ และใคร ‘ไม่ธรรมดา’
“ครับ” เคนตอบเรียบ ๆ “ผมรับงานพวกนี้”
มิร่ามองใบภารกิจ ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย
“เก็บสมุนไพร ปราบก๊อบลิน แล้วยังคุ้มกันคาราวาน…ในวันเดียว?”
“…ครับ”
เธอก้มลงเล็กน้อย ลดเสียงพูด
“จริง ๆ คุณมีคุณสมบัติเลื่อนเป็นแรงก์ B แล้วนะ สมัครได้ทุกเมื่อ”
เคนส่ายหน้าช้า ๆ
“ยังไม่ถึงเวลา”
มิร่าถอนหายใจ พลางประทับตราลงบนเอกสาร
“คุณพูดแบบนี้มา…สามปีแล้วนะ”
“ผมรู้ครับ”
เธอลังเล ก่อนจะพูดเบาลงอีก
“คนอื่นเขานินทากันเยอะ…ว่าคุณกำลังทิ้งพรสวรรค์ของตัวเอง”
เคนสบตาเธอเพียงชั่วครู่
สายตานั้นเฉียบคม สงบนิ่ง—คมเกินกว่าจะเป็นของนักผจญภัยแรงก์ C ทั่วไป
“ปล่อยให้เขาคิดแบบนั้นเถอะครับ”
มิร่ามองตามแผ่นหลังของเขาด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ
นอกกิลด์
เมืองไอรอนเฮเวนแผ่ขยายภายใต้แสงเช้า—หอคอยหิน ร้านค้า รถม้า โคมเวทมนตร์ และเรือเหาะที่ลอยเอื่อยอยู่บนท้องฟ้า นักผจญภัยหลากแรงก์เดินสวนกัน บ้างโอ้อวด บ้างบาดเจ็บ บ้างนับเหรียญอย่างเงียบงัน
เคนเดินเพียงลำพัง
เมื่อเขาผ่านประตูตะวันออก กลุ่มนักผจญภัยหน้าใหม่แรงก์ D กระซิบกันอย่างตื่นเต้น
“ใช่เขาไหม?”
“คนที่ไม่ยอมเลื่อนแรงก์น่ะ”
“ได้ยินว่าเกี่ยวข้องกับคนใหญ่คนโตนะ”
เคนไม่หันกลับไปมอง
ทันทีที่พ้นกำแพงเมือง ท่าทีของเขาเปลี่ยนไป
แผ่นหลังตั้งตรง ลมหายใจช้าลง
สติของเขาแผ่ออกไปโดยไม่ต้องออกเสียง
ซ้ายสาม…ด้านบนหนึ่ง…ทิศลมตะวันออก
ป่าตะวันออกต้อนรับเขาด้วยเสียงใบไม้ไหวและเสียงสัตว์อสูรไกล ๆ
เคนคุกเข่า แตะพื้นด้วยสองนิ้ว
“รอยเท้า…ก๊อบลิน สดใหม่”
วินาทีถัดมา ร่างของเขาก็หายไป
ป่าตะวันออก
ก๊อบลินไม่ทันรู้ตัว
เมื่อครู่ยังแย่งอาหารกันอยู่
อีกครู่หนึ่ง—ทุกอย่างก็เงียบงัน
เคนปรากฏตัวด้านหลังตัวสุดท้าย ดาบกลับเข้าฝักไปแล้ว
ไม่มีการเคลื่อนไหวเกินจำเป็น
ไม่มีพลังที่สูญเปล่า
เขาตรวจสอบพื้นที่อย่างรอบคอบ ก่อนจะเก็บสมุนไพรด้วยความแม่นยำ แยกใบที่ใช้ได้กับใบที่ไร้ค่าในเวลาไม่กี่วินาที
นักผจญภัยแรงก์ C ทั่วไปต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง
แต่เคน…ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที
ต่อมา ระหว่างคุ้มกันคาราวาน พ่อค้ากลางคนในชุดขลิบทองมองเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ
“คุณจัดการศัตรูทั้งหมดคนเดียว?”
“ครับ”
“…แน่ใจนะว่าคุณแรงก์ C?”
“ป้ายของผมเขียนแบบนั้น”
พ่อค้าหัวเราะแห้ง ๆ
“ผมจะเพิ่มค่าจ้างให้”
เคนปฏิเสธอย่างสุภาพ
ยามเย็นที่กิลด์
เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า เคนกลับมาที่กิลด์
เขาส่งงานที่เสร็จสมบูรณ์โดยไม่โอ้อวด
เสียงพูดคุยรอบข้างเงียบลงชั่วครู่
“ไม่บาดเจ็บเลย?”
“อีกแล้วเหรอ…”
“แม้แต่รอยขีดข่วนก็ไม่มี…”
จากชั้นบนของกิลด์ หลังประตูไม้โอ๊กหนา ชายชราผมสีเทามองลงมาอย่างเงียบงัน
แกเร็ธ ไอรอนวูด
หัวหน้ากิลด์แห่งไอรอนเฮเวน
และ…ตาของเคน
เขาถอนหายใจหนัก ๆ
“เจ้าเด็กบ้า…”
“จะทำเป็นไม่รู้อะไรไปถึงเมื่อไหร่กัน”
เคนหยุดก้าวราวกับสัมผัสได้ถึงสายตานั้น
มือของเขาแตะหน้ากากพยัคฆ์สีเงินเบา ๆ
อีกไม่นาน
แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้
โลกใบนี้…ยังไม่พร้อม
และเขาเองก็เช่นกัน
จบตอน
โปรดติดตามตอนต่อไป…