ปกติช่วงเวลาเร่งด่วนในรถไฟฟ้าเป็นอะไรที่หนักหน่วงมาก หากคุณไม่ขึ้นขบวนแรกที่ผ่านมา คุณก็ต้องรอขึ้นขบวนถัดไปที่แน่นเช่นเดียวกัน แต่วันนี้ในสถานการณ์นี้ เราก็เป็นคนนึงที่เลือกขึ้นขบวนที่ 2 อาศัยตัวเองเบียดเข้าไปยืน แต่เเวบแรกที่รู้สึกเหมือนสาวหน้าเราซึ่งใส่เสื้อคาร์ดิแกนสีขาวกางเกงสีน้ำตาล สะพานกระเป๋าแรลลลอะไรนี่แหละ ยืนคล้ายตัวเเข็งไม่ขยับเลย แต่ก็โอเค เข้าใจได้ เขาน่าจะผ่านเวลายากมาจากการรอรถไฟฟ้า ทว่านะ ทำไมความรู้สึกเหมือนโดนดันตลอดเวลา เหมือนไม่อ่อนไหวเลย เรายิ่งแปลกใจ ยิ่งจังหวะเหวี่ยง ยิ่งสะท้านมาก เราก็ยิ่งเบี่ยงตามแรงเลย แม่สาวน้อยก็ตึงสุดแรงไม่เอนเอียงไปไหนเลยจนถึง สถานีจตุจักรน้องสาวก็พยายามจะดันออกไป เราก็สังเกตนะ ไม่เบียดแรงขนาดนั้น ทุกคนค่อยๆทยอยออกไป จังหวะนั้นแหละ เหลือบเห็นว่านางทำเป็นดัน พส.ข้างๆเอียงเลยนะ ก็คิดว่าใช่แล้วแหละ  โถ แม่คุณมีไม่น้ำใจ ไมตรีจิตไม่เป◌็นอะไรเลย แต่สังคมที่อยู่ พื้นเพคงบอกว่าโดนกดดันอะไรมาแน่ๆ ถึงต้องเอามาลงกับเพื่อนร่วมเดินทาง​
ปล.โลกโหดร้ายอย่าร้ายต่อกันก็ได้นะคะ