เรื่องมีอยู่ว่าผมเป็นแค่เด็ก อายุ 19 คนนึงที่เคยติดเกมส์อยู่ในกรอบไม่เคยออกไปเจอโลกกว้างที่ไหนไม่มีคอนเเน็กชั่นเพื่อนสนิทมีแค่คนสองคน
จนถึงตอนนี้ที่ได้ออกมาฝึกงานเกี่ยวกับงานบริการครั้งแรกในชีวิตอยู่ที่นึง ซึ่งผมรู้สึกว่ามันเวิร์คเหมือนเราพึ่งรู้ตัวเองว่าชอบงานบริการ
เวลาได้คุยกับลูกค้าต่างชาติและคนไทย ผมจะมีความสุขมาก แต่ผมก็จะโดนเพื่อนหรือพี่ๆแซวแรงตลอดเวลาทำงานพลาดหรือมึนว่า ไอเด็กไม่รู้จักโตบ้าง ไปหัดกินปลาบ้าง แต่ผมก็รู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นมามากจากคำพูดพวกนี้แต่ยังไม่รู้ว่าตัวเองพร้อมรึยังกับความคิดที่ว่าจะออกไปหางานทำด้วยตัวเองครั้งแรกในชีวิต ผมกำลังจะฝึกงานจากที่นี่จบแล้วเลยไม่รู้จะไปในทิศทางไหนต่อ ตอนนี้มีเวลาอีกหนึ่งปีก่อนจะไปเข้าทหารปีหน้า
อยากขอความเห็นพี่ๆครับไม่จำเป็นต้องเข้าข้างให้รู้สึกดีก็ได้
ทุกวันนี้ผมคิดโทษตัวเองอยู่ตลอดหรือมันผิดที่เราเองที่ไม่ยอมพัฒนาตัวเองให้เร็วกว่านี้ ถ้าพิมพ์ไม่เข้าใจยังไงผมขอโทษด้วยนะครับ ผมพิมพ์ไปก็น้ำตาคลอไป
ผิดที่เราหรือตัวเราเองที่อยู่ผิดที่
จนถึงตอนนี้ที่ได้ออกมาฝึกงานเกี่ยวกับงานบริการครั้งแรกในชีวิตอยู่ที่นึง ซึ่งผมรู้สึกว่ามันเวิร์คเหมือนเราพึ่งรู้ตัวเองว่าชอบงานบริการ
เวลาได้คุยกับลูกค้าต่างชาติและคนไทย ผมจะมีความสุขมาก แต่ผมก็จะโดนเพื่อนหรือพี่ๆแซวแรงตลอดเวลาทำงานพลาดหรือมึนว่า ไอเด็กไม่รู้จักโตบ้าง ไปหัดกินปลาบ้าง แต่ผมก็รู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นมามากจากคำพูดพวกนี้แต่ยังไม่รู้ว่าตัวเองพร้อมรึยังกับความคิดที่ว่าจะออกไปหางานทำด้วยตัวเองครั้งแรกในชีวิต ผมกำลังจะฝึกงานจากที่นี่จบแล้วเลยไม่รู้จะไปในทิศทางไหนต่อ ตอนนี้มีเวลาอีกหนึ่งปีก่อนจะไปเข้าทหารปีหน้า
อยากขอความเห็นพี่ๆครับไม่จำเป็นต้องเข้าข้างให้รู้สึกดีก็ได้
ทุกวันนี้ผมคิดโทษตัวเองอยู่ตลอดหรือมันผิดที่เราเองที่ไม่ยอมพัฒนาตัวเองให้เร็วกว่านี้ ถ้าพิมพ์ไม่เข้าใจยังไงผมขอโทษด้วยนะครับ ผมพิมพ์ไปก็น้ำตาคลอไป