ธรรมเอกผุดขึ้นในความว่างเคลื่อนขึ้นศรีษะแล้วดับไป แตกกระจายออกที่ศรีษะ ออกไปในความว่าง

เป็นจิตที่วิปัสนานามรูปแล้วดับ ที่เห็นว่าเคลื่อนขึ้นศรีษะ คือธรรมเอก หรือจิตที่ดับไปแต่ละขณะๆที่มีตัวเจตนา

แต่มีจิตใหม่ที่ยังเกิดขึ้นต่อ อันเป็นสภาพจิตใจ หรือเจตสิก ที่เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงในความสงบ ตั้งมั่น ที่หนาแน่นที่ต่างจากเดิม

เป็นการยืนยันถึงจิตไม่ได้หายไปไหน จิตยังเป็นผู้เห็นจิตอยู่ตลอดเวลา อันขึ้นกับความเป็นอินทรีย์ โพชฌงค์ ผู้ปฏิบัตินั้นๆ