กระทู้ธรรมบักสีดา

Hello everyone, I hope you’re all doing well. I am a layperson practitioner of Buddhism. I do sincerely apologize if my question is seen as rude or otherwise one of the unanswerable questions. However, it sort of bamboozled me regardless. Buddhism teaches to abandon the sense of clinging to things, of which I wholeheartedly support and cherish. Clinging very clearly creates suffering as it can oftentimes make us unable to function if we are without what we cling to, which are usually negative things. However, with Buddhism’s goal of Nirvana (which is incredibly difficult, I know), is that also a sense of clinging to a very specific end goal? Is there perhaps a difference between negative clinging and positive clinging, or is it rather a lack of clinging at all? Any help is appreciated, and please everyone take care. Thank you.

---------------------------------

หัวข้อ: พุทธศาสนาคือการ "ยึดติด" ในตัวมันเองหรือเปล่า?

"สวัสดีครับทุกคน ผมเป็นฆราวาสผู้ปฏิบัติธรรมคนหนึ่ง ต้องขออภัยจริงๆ หากคำถามนี้ดูเสียมารยาทหรือเป็นคำถามประเภทที่ตอบไม่ได้ แต่เรื่องนี้มันทำให้ผมงง (Bamboozled) จริงๆ ครับ
พุทธศาสนาสอนให้เราละทิ้งความยึดมั่นถือมั่น (Clinging) ซึ่งผมสนับสนุนและชื่นชมแนวคิดนี้จากใจจริง เพราะความยึดมั่นมันสร้างความทุกข์ชัดเจนมาก และทำให้เราใช้ชีวิตลำบากเวลาที่ไม่มีสิ่งที่ยึดติดอยู่
แต่คำถามคือ: การที่พุทธศาสนามีเป้าหมายคือ 'นิพพาน' (ซึ่งผมรู้ว่ามันยากมาก) สิ่งนี้ถือเป็นการยึดมั่นในเป้าหมายที่เฉพาะเจาะจงด้วยไหม? มันมีความแตกต่างระหว่าง 'การยึดติดทางลบ' กับ 'การยึดติดทางบวก' หรือเปล่า? หรือว่าจริงๆ แล้วเป้าหมายคือการไม่ยึดมั่นในอะไรเลยกันแน่? ขอบคุณสำหรับทุกคำแนะนำครับ"

---------------------------------

เพื่อนสมาชิกมีความเห็น และ คำตอบว่ายังไงกันบ้างครับ?