ไปกินตี๋น้อยรัชดาช่วงประมาณตีสองจะตีสาม
ขอย้ำก่อนว่า คนไม่เยอะเลย ร้านค่อนข้างโล่ง นั่งสบาย
กินไปได้สักพัก ลุกไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวกลับมาอีกทีโต๊ะว่าง
ของกินหายหมดหม้อไม่มีเหมือนโต๊ะนี้ไม่เคยมีลูกค้านั่งมาก่อน
ตอนนั้นงงมาก เพราะยังทานไม่เสร็จของบางอย่างยังต้มคาไว้ด้วยซ้ำ
แต่โต๊ะถูกเก็บเรียบร้อยแบบ เหมือนฉันไม่เคยนั่งตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ
เดินไปถามที่เคาน์เตอร์
พนักงานขอโทษและถามว่า “ลูกค้าจะทานต่อไหมคะ”
คำถามนี้ฟังดูสุภาพนะ
แต่ในสถานการณ์ที่ของหายหมด มันชวนให้จุกนิดนึง
เพราะถ้าไม่ตั้งใจจะกินต่อ คงไม่ต้องเดินมาถามด้วยสีหน้าแบบนี้
แค่อยากรู้ว่าก่อนจะเก็บคือเค้าไม่ถามหรือเค้าไม่เช็คก่อนหรองง
แช่ล้วนวงเวลานั้นลูกค้าไม่ได้เยอะเลยการเช็กให้รอบคอบอีกนิด
น่าจะไม่ยากขนาดนั้น
สุดท้ายก็ไม่ได้กินต่อ อิ่มไม่สุด อารมณ์สะดุด
โดยรวมอาหารยังมาตรฐานเดิม
แต่เหตุการณ์นี้ทำให้รู้สึกว่า
ที่นี่ถ้าลุกจากโต๊ะไปเข้าห้องน้ำหนึ่งรอบ โต๊ะอาจไม่ใช่ของคุณอีกต่อไป
ฝากไว้เป็นอุทาหรณ์สำหรับคนที่ไปกินช่วงดึกคนเดียว
อย่าลุกจากโต๊ะถ้าไม่อยากกลับมาเจอความว่างเปล่า
[CR] ตี๋น้อยรัชดา
ขอย้ำก่อนว่า คนไม่เยอะเลย ร้านค่อนข้างโล่ง นั่งสบาย
กินไปได้สักพัก ลุกไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวกลับมาอีกทีโต๊ะว่าง
ของกินหายหมดหม้อไม่มีเหมือนโต๊ะนี้ไม่เคยมีลูกค้านั่งมาก่อน
ตอนนั้นงงมาก เพราะยังทานไม่เสร็จของบางอย่างยังต้มคาไว้ด้วยซ้ำ
แต่โต๊ะถูกเก็บเรียบร้อยแบบ เหมือนฉันไม่เคยนั่งตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ
เดินไปถามที่เคาน์เตอร์
พนักงานขอโทษและถามว่า “ลูกค้าจะทานต่อไหมคะ”
คำถามนี้ฟังดูสุภาพนะ
แต่ในสถานการณ์ที่ของหายหมด มันชวนให้จุกนิดนึง
เพราะถ้าไม่ตั้งใจจะกินต่อ คงไม่ต้องเดินมาถามด้วยสีหน้าแบบนี้
แค่อยากรู้ว่าก่อนจะเก็บคือเค้าไม่ถามหรือเค้าไม่เช็คก่อนหรองง
แช่ล้วนวงเวลานั้นลูกค้าไม่ได้เยอะเลยการเช็กให้รอบคอบอีกนิด
น่าจะไม่ยากขนาดนั้น
สุดท้ายก็ไม่ได้กินต่อ อิ่มไม่สุด อารมณ์สะดุด
โดยรวมอาหารยังมาตรฐานเดิม
แต่เหตุการณ์นี้ทำให้รู้สึกว่า
ที่นี่ถ้าลุกจากโต๊ะไปเข้าห้องน้ำหนึ่งรอบ โต๊ะอาจไม่ใช่ของคุณอีกต่อไป
ฝากไว้เป็นอุทาหรณ์สำหรับคนที่ไปกินช่วงดึกคนเดียว
อย่าลุกจากโต๊ะถ้าไม่อยากกลับมาเจอความว่างเปล่า
CR - Consumer Review : กระทู้รีวิวนี้เป็นกระทู้ CR โดยที่เจ้าของกระทู้
ข้อมูลเพิ่มเติม