ผมชื่อยีน อายุ25
เรื่องมีอยู่ว่าผมกับแฟนนคบกันมาประมาณ6-7ปีมีลูกด้วยกัน1คนชีวิตก่อนมีลูกเรารักกันดีแต่พอมีลูกชีวิตเรามันก้ต้องห่างกันแต่เราก็ยังรักกันดีแต่เราต้องแยกกกันอยู่เพราะว่าแฟนนต้องไปคลอดลูกที่ต่างจังหวัดส่วนผมต้องทำงานอยู่ กทม. ช่วงเวลาคลอดลูกผมไม่ได้ไปอยู่กับเขาเขาก็มีอาการน้อยใจบ้างอะไรบ้างแต่เราก็ยังรักกันอยู่หรือช่วงเวลานั้นอาจจะเป็นภาวะหลังคลอดเราก็เข้าใจกันยังรักกันอาจจะมีทะเลาะบ้างอะไรบ้างพอลูกอายุประมาณ2-3เดือนเราก็ย้ายมาอยู่ด้วยกันที่บ้านของแฟนนพี่ผมมันก็จะมีอะไรหลายอย่างทำให้เราเคลียดไม่ว่าจะเรื่องงานเรื่องครอบครัวงานที่ทำมันไฝก็ไม่ได้ราบรื่นสักเท่าไหร่ไหนจะเรื่องครอบครัวของผมอาจจะไม่ค่อยชอบแฟนนผมสักเท่าไหร่ผมก็คอยอยู่ข้างๆเขามาตลอดจนมันทำให้ผมไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของเขาเลยบ้างครั้งครอบครัวผมเขาก็พูดอะไรไม่ดีใส่แฟนนผมผมก็อยู่กับเขาแต่ผมอาจจะไม่ได้รู้ว่าเขารู้สึกยังไงมันก็จะมีเรื่องแบบนี้มาเรื่อยๆ จนมันทำให้ผมชินกับชีวิตจนไม่นึกถึงจิตใจเขาจากนั้นเราก็จะห่างๆกันอยู่ด้วยกันก็จริงแต่แต่ละะวันเราไม่ค่อยได้คุยกับเหมือนต่างคนต่างอยู่ของตัวเองถึงจะเป็นแบบบนั้นผมก็ยังเชื่อว่าเรายังรักกันอยู่จนมันหนักขึ้นผมไม่ค่อยสนใจเขาติดเกมบ้างดูหนังบ้างส่วนเขาก็คุยกับเพื่อนไปเที่ยวกับเพื่อนบ้างเขาไปเที่ยวกับเพื่อนบ่อยจนผมไม่ชอบคุยกับเพื่อนบ่อยจนผมไม่ชอบผมก็งอลแฟนบ้างครั้งผมก็ซื้อข้าวมานั่งกินคนเดี๋ยวแล้วก็ไปเล่นเกมต่อโดยที่ไม่รู้แล้ววไม่สนใจด้วยว่าเขากินข้าวยังหิวข้าวไหมจนผมเล่นเกมเสร็จเลยรู้ว่าเขาหิวข้าวมากจนต้องเรียกเเกร็บออกไปนั่งกินข้าวข้างนอกคนเดียวตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรหลังจากนั้นผมก็ง้อแฟนหลังจากนั้นผมก็ใช้ชีวิตปกติทั้งที่ไม่รู้เลยว่าแฟนนผมเขาต้องรู้สึกอะไรบ้างต้องเจอเรื่องอะไรบ้างต้องฟังคำด่าคำว่าของครอบครัวผมอะไรบ้างซึ่งแฟนนเขามาอยู่บ้านมาอยู่บ้านผมตัวคนเดียวไม่มีใครแฟนนผมเขามีแต่ผมแต่ผมไม่เคยสนใจความรู้สึกแฟนเลยว่าต้องรู้สึกเสียใจรู้สึกอึดอัดหลังจากนั้นเราก็ใช้ชีวิตปกติมีทะเลาะกันบ้างดีกันบ้างจนมาถึงเมื่อปีที่ผ่านมาผม( โมโหเลยตะคอกใส่แฟนนไปดังมากจนแฟนตกใจ ) เรื่องเขาไม่ค่อยสนใจผมเลยคุยแต่กับเพื่อนอยู่แต่กับเพื่อนทั้งที่ผมก็ไม่ได้สนใจแฟนเลยหลังจากทะเลาะกันครั้งนี้มันทำให้เราเลิกกันแล้ววมันก็เป็นแผลที่ใหญ่ที่สุดที่ผมทำกับเขาเพราะเขาไม่เคยโดนใครตะคอกใส่มาก่อนมันเป็นหลังจากนั้นผมก็ง้อเขาจนเขากลับมาคบกับผมผมไม่แน่ใจจว่าเขาให้โอกาสผมหรือให้โอกาสเพราะเรามีลูกด้วยกันนั้นคือจุดเริ่มต้องที่เขาค่อยๆหมดรักผมหลังจากนั้นชีวิตคู่มันก็ไม่ค่อยมีชีวิตชีวาต่างคนต่างเล่นโทรศัพท์ไม่ค่อยสนใจกันมาเรื่อยๆทะเลาะกันผมก็จะชอบไล่ให้เขาไปหาแฟนนใหม่บ้างไปอยู่กับพ่อแม่เขาบ้างจนมาถึงเมื่อไม่กี่วันก่อนเราทะเลาะกันผมก็ทำตัวเหมือนเดิมปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวไม่สนใจจนเขาคิดว่าครั้งนี้มันเป็นครั้งสุดท้ายแล้ววที่เขาจะไปจากผมจริงๆเมื่อไม่กี่วันก่อนเราเคยนั่งคุยกันว่าเราจะเลิกกันจริงๆใช่ไหมเขาก็บอกว่าใช่เขาทนมานานแล้วทนเพื่อลูกมันมีหลายๆเรื่องที่ทำให้เขาเสียใจเขาก็ยังทนได้มาตลอดแต่ครั้งนี้มันคงสุดๆแล้ววเขาให้โอกาสผมมาหลายครั้งแล้ววมันก็ยังเป็นเหมือนเดิมผมพยายามง้อเขาผมไม่กล้าทำไรเยอะมากเพราะกลัวเขาจะหนีไปเพราะว่าเขาบอกถ้าผมทำไรเยอะแยะเขาจะย้ายไปอยู่ที่อยู่เดี๋ยวนี้เลยตอนนี้เขายังไปไม่ได้เพราะมีหลายๆเรื่องแต่เขาบอกจะย้ายไปอยู่ข้างนอกอีกไม่นานเพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วผมผมบอกเขาว่าผมจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อเขาผมรู้ว่าเขาไม่เชื่อเขาเลยบอกว่าไม่ต้องทำไรเพื่อเขาหรอกทำเพื่อลูกเพราะว่ามันทำให้เขาตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์เพราะเขาไม่อยากได้มันแล้ววไม่ต้องมาบอกรักในวันที่เขาไม่ต้องการมันแล้ววไม่ต้องมาทำให้ในวันที่มันสายไปแล้วผมยังรู้ว่าเขาก็ยังรักผมอยู่แต่ผมเริ่มไม่แน่ใจจว่าผมรักตัวผมเองหรือป่าวที่ต้องการเขาอยู่แต่ไม่เคยสนใจความรู้สึกเขาเลยอยากให้เขาอยู่ทั้งที่รู้ว่าเขาทนเรามาตั้งเยอะผมเลยถามไปว่าที่อยู่กันมาไม่เคยมีความสุขเลยหรอไม่รักกันบ้างเลยหรอเขาบอกว่ารักแต่ตอนนี้ถ้าให้เต็ม100ไม่รู้ว่าจะถึง10%รึป่าวแต่ตอนนี้เขามีคนเขามาคุยกับเขามีคนเข้ามาฮีลใจให้เขาผมรู้ดีว่าถ้ามีคนมาฮีลใจเราในตอนที่เราแตกสลายมันรู้สึกดีแค่ไหนผมเลยรู้สึกหวงเขาขึ้นมาแต่ไม่ได้ทะเลาะกันเขาบอกผมว่าเรื่องเรามันจบไปแล้ววเป็นพ่อแม่ที่ดีให้ลูกแล้ววเลี้ยงลูกดีดีก็พอ แต่สำหรับผมเขากับลูกคือโลกทั้งใบไม่มีใครคนนึงผมคงใจสลาย เมื่อคืนผมขอนอกกอดเขาเขาก็ให้กอดผมเลยรู้สึกดีขึ้นมานิดนึงแต่พอเช้ามาผมก็ได้คุยกับเขาอีกทีว่าจะไปจริงๆหรอเขาก็บอกว่าจะไปเขาหมดรักแล้ววเขาทนอะไรมาหลายๆอย่างมันทำให้เขาไม่อยากทนมันต่อไปแล้วหรือเพราะอาจจะมีคนมาดามใจหรือมาฮีลใจให้เขาใหม่แล้ว
มีคำแนะนำให้ผมหน่อยได้ไหมครับผมไม่แน่ใจจว่าผมรักตัวเองที่อยากให้เขาอยู่หรือผมรักเขาถ้าผมรักเขาผมควรปล่อยเขาไปหรือป่าวครับ
ยังรักเค้าอยู่
เรื่องมีอยู่ว่าผมกับแฟนนคบกันมาประมาณ6-7ปีมีลูกด้วยกัน1คนชีวิตก่อนมีลูกเรารักกันดีแต่พอมีลูกชีวิตเรามันก้ต้องห่างกันแต่เราก็ยังรักกันดีแต่เราต้องแยกกกันอยู่เพราะว่าแฟนนต้องไปคลอดลูกที่ต่างจังหวัดส่วนผมต้องทำงานอยู่ กทม. ช่วงเวลาคลอดลูกผมไม่ได้ไปอยู่กับเขาเขาก็มีอาการน้อยใจบ้างอะไรบ้างแต่เราก็ยังรักกันอยู่หรือช่วงเวลานั้นอาจจะเป็นภาวะหลังคลอดเราก็เข้าใจกันยังรักกันอาจจะมีทะเลาะบ้างอะไรบ้างพอลูกอายุประมาณ2-3เดือนเราก็ย้ายมาอยู่ด้วยกันที่บ้านของแฟนนพี่ผมมันก็จะมีอะไรหลายอย่างทำให้เราเคลียดไม่ว่าจะเรื่องงานเรื่องครอบครัวงานที่ทำมันไฝก็ไม่ได้ราบรื่นสักเท่าไหร่ไหนจะเรื่องครอบครัวของผมอาจจะไม่ค่อยชอบแฟนนผมสักเท่าไหร่ผมก็คอยอยู่ข้างๆเขามาตลอดจนมันทำให้ผมไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของเขาเลยบ้างครั้งครอบครัวผมเขาก็พูดอะไรไม่ดีใส่แฟนนผมผมก็อยู่กับเขาแต่ผมอาจจะไม่ได้รู้ว่าเขารู้สึกยังไงมันก็จะมีเรื่องแบบนี้มาเรื่อยๆ จนมันทำให้ผมชินกับชีวิตจนไม่นึกถึงจิตใจเขาจากนั้นเราก็จะห่างๆกันอยู่ด้วยกันก็จริงแต่แต่ละะวันเราไม่ค่อยได้คุยกับเหมือนต่างคนต่างอยู่ของตัวเองถึงจะเป็นแบบบนั้นผมก็ยังเชื่อว่าเรายังรักกันอยู่จนมันหนักขึ้นผมไม่ค่อยสนใจเขาติดเกมบ้างดูหนังบ้างส่วนเขาก็คุยกับเพื่อนไปเที่ยวกับเพื่อนบ้างเขาไปเที่ยวกับเพื่อนบ่อยจนผมไม่ชอบคุยกับเพื่อนบ่อยจนผมไม่ชอบผมก็งอลแฟนบ้างครั้งผมก็ซื้อข้าวมานั่งกินคนเดี๋ยวแล้วก็ไปเล่นเกมต่อโดยที่ไม่รู้แล้ววไม่สนใจด้วยว่าเขากินข้าวยังหิวข้าวไหมจนผมเล่นเกมเสร็จเลยรู้ว่าเขาหิวข้าวมากจนต้องเรียกเเกร็บออกไปนั่งกินข้าวข้างนอกคนเดียวตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรหลังจากนั้นผมก็ง้อแฟนหลังจากนั้นผมก็ใช้ชีวิตปกติทั้งที่ไม่รู้เลยว่าแฟนนผมเขาต้องรู้สึกอะไรบ้างต้องเจอเรื่องอะไรบ้างต้องฟังคำด่าคำว่าของครอบครัวผมอะไรบ้างซึ่งแฟนนเขามาอยู่บ้านมาอยู่บ้านผมตัวคนเดียวไม่มีใครแฟนนผมเขามีแต่ผมแต่ผมไม่เคยสนใจความรู้สึกแฟนเลยว่าต้องรู้สึกเสียใจรู้สึกอึดอัดหลังจากนั้นเราก็ใช้ชีวิตปกติมีทะเลาะกันบ้างดีกันบ้างจนมาถึงเมื่อปีที่ผ่านมาผม( โมโหเลยตะคอกใส่แฟนนไปดังมากจนแฟนตกใจ ) เรื่องเขาไม่ค่อยสนใจผมเลยคุยแต่กับเพื่อนอยู่แต่กับเพื่อนทั้งที่ผมก็ไม่ได้สนใจแฟนเลยหลังจากทะเลาะกันครั้งนี้มันทำให้เราเลิกกันแล้ววมันก็เป็นแผลที่ใหญ่ที่สุดที่ผมทำกับเขาเพราะเขาไม่เคยโดนใครตะคอกใส่มาก่อนมันเป็นหลังจากนั้นผมก็ง้อเขาจนเขากลับมาคบกับผมผมไม่แน่ใจจว่าเขาให้โอกาสผมหรือให้โอกาสเพราะเรามีลูกด้วยกันนั้นคือจุดเริ่มต้องที่เขาค่อยๆหมดรักผมหลังจากนั้นชีวิตคู่มันก็ไม่ค่อยมีชีวิตชีวาต่างคนต่างเล่นโทรศัพท์ไม่ค่อยสนใจกันมาเรื่อยๆทะเลาะกันผมก็จะชอบไล่ให้เขาไปหาแฟนนใหม่บ้างไปอยู่กับพ่อแม่เขาบ้างจนมาถึงเมื่อไม่กี่วันก่อนเราทะเลาะกันผมก็ทำตัวเหมือนเดิมปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวไม่สนใจจนเขาคิดว่าครั้งนี้มันเป็นครั้งสุดท้ายแล้ววที่เขาจะไปจากผมจริงๆเมื่อไม่กี่วันก่อนเราเคยนั่งคุยกันว่าเราจะเลิกกันจริงๆใช่ไหมเขาก็บอกว่าใช่เขาทนมานานแล้วทนเพื่อลูกมันมีหลายๆเรื่องที่ทำให้เขาเสียใจเขาก็ยังทนได้มาตลอดแต่ครั้งนี้มันคงสุดๆแล้ววเขาให้โอกาสผมมาหลายครั้งแล้ววมันก็ยังเป็นเหมือนเดิมผมพยายามง้อเขาผมไม่กล้าทำไรเยอะมากเพราะกลัวเขาจะหนีไปเพราะว่าเขาบอกถ้าผมทำไรเยอะแยะเขาจะย้ายไปอยู่ที่อยู่เดี๋ยวนี้เลยตอนนี้เขายังไปไม่ได้เพราะมีหลายๆเรื่องแต่เขาบอกจะย้ายไปอยู่ข้างนอกอีกไม่นานเพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วผมผมบอกเขาว่าผมจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อเขาผมรู้ว่าเขาไม่เชื่อเขาเลยบอกว่าไม่ต้องทำไรเพื่อเขาหรอกทำเพื่อลูกเพราะว่ามันทำให้เขาตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์เพราะเขาไม่อยากได้มันแล้ววไม่ต้องมาบอกรักในวันที่เขาไม่ต้องการมันแล้ววไม่ต้องมาทำให้ในวันที่มันสายไปแล้วผมยังรู้ว่าเขาก็ยังรักผมอยู่แต่ผมเริ่มไม่แน่ใจจว่าผมรักตัวผมเองหรือป่าวที่ต้องการเขาอยู่แต่ไม่เคยสนใจความรู้สึกเขาเลยอยากให้เขาอยู่ทั้งที่รู้ว่าเขาทนเรามาตั้งเยอะผมเลยถามไปว่าที่อยู่กันมาไม่เคยมีความสุขเลยหรอไม่รักกันบ้างเลยหรอเขาบอกว่ารักแต่ตอนนี้ถ้าให้เต็ม100ไม่รู้ว่าจะถึง10%รึป่าวแต่ตอนนี้เขามีคนเขามาคุยกับเขามีคนเข้ามาฮีลใจให้เขาผมรู้ดีว่าถ้ามีคนมาฮีลใจเราในตอนที่เราแตกสลายมันรู้สึกดีแค่ไหนผมเลยรู้สึกหวงเขาขึ้นมาแต่ไม่ได้ทะเลาะกันเขาบอกผมว่าเรื่องเรามันจบไปแล้ววเป็นพ่อแม่ที่ดีให้ลูกแล้ววเลี้ยงลูกดีดีก็พอ แต่สำหรับผมเขากับลูกคือโลกทั้งใบไม่มีใครคนนึงผมคงใจสลาย เมื่อคืนผมขอนอกกอดเขาเขาก็ให้กอดผมเลยรู้สึกดีขึ้นมานิดนึงแต่พอเช้ามาผมก็ได้คุยกับเขาอีกทีว่าจะไปจริงๆหรอเขาก็บอกว่าจะไปเขาหมดรักแล้ววเขาทนอะไรมาหลายๆอย่างมันทำให้เขาไม่อยากทนมันต่อไปแล้วหรือเพราะอาจจะมีคนมาดามใจหรือมาฮีลใจให้เขาใหม่แล้ว
มีคำแนะนำให้ผมหน่อยได้ไหมครับผมไม่แน่ใจจว่าผมรักตัวเองที่อยากให้เขาอยู่หรือผมรักเขาถ้าผมรักเขาผมควรปล่อยเขาไปหรือป่าวครับ