สวัสดีค่ะ หนูมีเรื่องอยากจะปรึกษาพี่ ๆ หรือใครคิดเห็นยังไงบอกได้เลยค่ะ
หนูเจอกับผู้ชายคนนึงในโทรศัพท์ตอน สิงหา พ.ศ. 2567 เราอายุห่างกัน 1 ปี ตอนนี้อายุ 18 นะคะ แต่ปีนี้จะ 19 เราอยู่คนละจังหวัดแต่เป็นจังหวัดข้าง ๆ กัน ตอนแรกหนูไม่ได้คิดจะคบกับเขาเลยแค่คุยเล่น แต่พอมาเรื่อย ๆ เราก็เป็นแฟนกัน เรามีอะไรที่เข้ากัน คุยกันได้แบบไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นที่เคยคุยมา คือเขาไม่เหมือนคนอื่นเลยค่ะ สบายใจที่จะอยู่กับเขามาก ๆ
เราอยู่ด้วยกันมาเรื่อย ๆ แต่แปลกจากคู่อื่นที่อยู่ห่างกันต้องโทรบ่อย ๆ ใช่ไหมคะ แต่เราไม่ค่อยโทรกันเลย เช่นเดือนนึงประมาณ 1-2 ครั้ง เพราะเขามีเหตุผลที่ตอนกลางคืนโทรไม่ได้ บางทีอยู่กับแม่ แต่การที่ไม่ได้โทรก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกกันน้อยลงเลย คุยกันในแชทส่งรูป ก็รักกันดีคุยสนุกกัน เราก็มีความสุขมาก ๆ
พอนาน ๆ มาเรื่อย ๆ ก็มีพูดกันบ้างว่าอยากเจอ อยากทำนู่นนี่ด้วยกัน หนูก็พูดประมาณว่าเดี๋ยวไปหา แต่ก็ยังไปไม่ได้สักที ปัญหามันอยู่ตรงนี้นี่แหละค่ะ
หนูคิดว่าจะเก็บเงินไปหาเขา ถ้าเก็บได้เยอะก็จะได้ไปเจอกัน แต่ที่บ้านหนูไม่เคยปล่อยให้หนูไปไหนมาไหนคนเดียว ถ้าไปกับเพื่อนก็ไปได้ค่ะอย่างเช่น ไปกินขนม หาอะไรกินกัน เขาไม่ได้คุมโหดขนาดนั้น เป็นมุมแบบว่าเป็นห่วงมากกว่าค่ะ
แต่ถ้าไปเที่ยวข้ามจังหวัดกับเพื่อนไม่เคยเลยค่ะ ไม่เคยไปไหนไกลจากเขา แล้วหนูคิดว่าถ้าคุยเรื่องนี้ไปเขาคงไม่อนุญาตแน่ ๆ หรือยังไม่ยอมรับอะค่ะ เขาคงคิดว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครมาจากไหนไม่น่าไว้ใจ หนูคิดว่าเขาไม่ให้ไปเองแน่ ๆ ค่ะ ที่บ้านคือเป็นห่วงหนูแบบสุด ๆ
แต่ทางแฟนหนูนะคะ ตอนปีแรกที่เราคุย ๆ กันเขาไปเรียนอยู่ แต่หลัง ๆ มาเขาไม่ได้ไปแล้วค่ะ เราไม่ได้ทราบเหตุผลเพราะดูเขาคงไม่อยากคุยเรื่องนี้ เขาอยู่ในชนบท ไม่ได้อยู่ในเมือง แต่บางทีเขาก็ขี่รถไปหาเพื่อนในเมืองบ้างค่ะ
พอเราอยู่ด้วยกันไปนาน ๆ ได้แต่ส่งรูปส่งข้อความเสียง โทรหากัน ก็มีอยู่จุดนึงบ้างที่เขาดูเปลี่ยนไป หนูดูออกเลยค่ะเพราะเราไม่ได้เจอกันเขาก็คงอยากเจอรู้สึกเบื่อ ๆ ที่คุยแต่แบบนี้ ครั้งแรกที่เป็นแบบนี้คือเดือน ธันวาคม 2567 แต่หลังจากหนูคุยกับเขาว่าที่บ้านหนูเป็นงี้ ๆ มีเหตุผลแบบนี้ที่ยังไปไม่ได้ เขาก็บอกว่าเข้าใจนะคะ หลังจากนั้นเขาก็เหมือนเดิมรักกันปกติ
แล้วก็มาเป็นแบบนั้นอีกตอน เมษา 2568 เขาจะพิมประมาณว่า รักตลอด อยู่ด้วยกันมานานมาก แต่เราไม่ได้เจอกันเลย มันก็รู้สึกเดิมๆ หนูก็คุยกับเขาไปอยากให้เขาอยู่ด้วยกันอยู่ แต่เขาไม่เคยพูดเลยนะคะว่าเขาจะเลิก เขาก็กลับมาคุยปกติเหมือนเดิมค่ะ ระหว่างนั้นหนูก็รู้สึกดีที่เขายังอยู่ด้วย แต่ก็แอบเครียดว่าจะทำยังไงให้ได้เจอกันสักที
หนูก็เลยส่งของทำของน่ารัก ๆ ไปให้เขาบ้าง ไม่อยากให้เขาเบื่อเกินไป เขาก็ดีใจนะคะ บอกว่าได้รับของแบบนี้เหมือนได้ใกล้ชิดกันมานิดหน่อยเลย เราก็อยู่ด้วยกันมาอีกเรื่อย ๆ ก็มีพูดขึ้รมาบ้างประมาณว่า เราจะได้เจอกันไหม หนูก็บอกว่าต้องได้เจอสิอะไรแบบนี้ค่ะ
ตอนกลางปีเกือบปลายปี 68 หนูกับเขาก็มีความสุขกันดีค่ะ มีหากิจกรรมอะไรทำเล่นเกมด้วยกันโทรกันมากขึ้น หนูก็มีความสุขมากค่ะ ไม่เคยรักเขาน้อยลงเลย
ใครที่กำลังคิดว่า แล้วทำไมแฟนหนูไม่มาหาหนูเองบ้าง คือหนูคิดอย่างนี้นะคะ ขอพูดง่าย ๆ เลย เขาก็ค่อนข้างเป็นเด็กบ้านนอก รายได้ที่ได้จากทางบ้านไม่น่าจะมากพอ แต่เขาก็มีหาเงินในโทรศัพท์นะคะ ไม่ใช่การพนัน เขาเคยบอกว่าอนาคตเขาก็ต้องหางานทำแล้วค่ะ เราก็เข้าใจเขาที่เขาเป็นแบบนี้ ปล.เขาเป็นคนดีนะคะ ไม่ได้แอบแฟนมาคุย ไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงหรือทำอะไรลับหลัง เชื่อได้ค่ะ
พอมาเดือน ม.ค 69 นะคะ หนูรู้สึกว่าเราอยู่ด้วยกันมานานมากเลย ประมาณปีกว่า ไม่เคยมีใครอยู่กับหนูได้เท่านี้เลยค่ะ แต่ก็อีกครั้งค่ะ เขาคุยเรื่องนี้เหมือนเดิม แต่เหมือนคราวนี้เขาจริงจังมากแล้ว เขาบอกว่า อยากให้หนูโฟกัสกับอนาคต การเรียน ต้องมีคนที่ดีกว่าเขา อยู่กับเขาเขาให้อะไรไม่ได้เลยเขาก็ขอโทษที่ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน เราไม่ได้เจอกันความสัมพันธ์มันไม่ไปไหน เขาเริ่มอิ่มตัว เขาคิดว่าเราจะอยู่กันแค่นี้ใช่ไหม เราหาโอกาสกันยาก เขาก็ทำไม่ได้เลยที่จะไม่ได้เจอกันเพราะหนูก็อยู่ไกล
หนูเสียใจมากค่ะเขาพูดเหมือนเขาจะไปจากหนู หนูถามเขาว่าจะทิ้งหนูแล้วหรอ เขาก็บอกเขาทำใจไม่ได้เหมือนกันเขาก็ผูกพันธ์กับหนูมาก หนูดิ่งมากเลยค่ะไม่อยากให้เขาไปไหน ร้องไห้หนักมาก ร้องทุกวัน หนูทำใจไม่ได้ถ้าเขาไปจากหนูจริง ๆ เราเป็นความสุขของกันและกันมาตลอด เขาบอกว่าหนูดีทุกอย่าง เรารักกันมาก ไม่อยากให้หนูหายไปไหนเหมือนกัน แค่เราไม่ได้เจอกัน แค่นั้นเลย ตอนนี้เราก็ยังตัดกันไม่ขาดค่ะ คุยกันอยู่แต่ไม่ได้เหมือนเดิมมาก
ส่วนตัวหนูคิดว่าหนูไปหาเขาเองได้เพราะว่าหนูได้เงินรายอาทิตย์ที่สามารถเก็บหอมรอมริบได้มากกว่า หนูก็คิดว่าถ้าได้ไปจะนัดเจอกันในเมืองเพราะเขาเคยมาหาเพื่อนในเมืองได้ค่ะ แต่ติดตรงที่บ้านหนูอย่างเดียวเลย ที่หนูคิดไว้นะคะ ตอนช่วงนี้เป็นช่วงที่กำลังสอบเข้ามหาลัย หนูก็ต้องอ่านหนังสือสอบ คิดว่าที่บ้านคงคาดหวังเรื่องนี้กับหนูอยู่ แต่ถ้าหนูสอบติดมหาลัย อะไรมันเข้าที่เข้าทางแล้ว หนูจะลองคุยกับเขาดูค่ะคิดว่าอาจจะอนุญาตให้หนูไปแล้ว
แต่หนูคิดว่าถ้าบอกว่าไปเจอแฟนเขาคงไม่ไว้ใจ เพราะขนาดคนใกล้ตัวเขายังชอบบอกประมาณสั่งสอนอะค่ะ ว่าคบแค่คนดี ๆ อย่าโดนผู้ชายหลอก มิจฉาชีพอะไรแบบนี้ค่ะ ก็เลยคิดอีกแพลนนึงว่า จะบอกว่าไปหาเพื่อนดีไหม เพื่อนสนิทสมัยประถมที่ย้ายไปอะไรแบบนี้อะค่ะ เขาอาจจะยอมมากขึ้น หนูอยากจะเจอเขาจริง ๆ ค่ะ
พี่ ๆ ว่าหนูต้องทำยังไงดีคะ ตอนนี้อาจจะทำอะไรไม่ได้มาก แต่อยากได้คำปรึกษาจริง ๆ ค่ะ
ขอคำปรึกษาหน่อยค่ะ รักทางไกลมาปีกว่า ไม่เคยเจอ ที่บ้านห่วง แฟนเริ่มคิดถอย เราควรทำยังไงดีคะ
หนูเจอกับผู้ชายคนนึงในโทรศัพท์ตอน สิงหา พ.ศ. 2567 เราอายุห่างกัน 1 ปี ตอนนี้อายุ 18 นะคะ แต่ปีนี้จะ 19 เราอยู่คนละจังหวัดแต่เป็นจังหวัดข้าง ๆ กัน ตอนแรกหนูไม่ได้คิดจะคบกับเขาเลยแค่คุยเล่น แต่พอมาเรื่อย ๆ เราก็เป็นแฟนกัน เรามีอะไรที่เข้ากัน คุยกันได้แบบไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นที่เคยคุยมา คือเขาไม่เหมือนคนอื่นเลยค่ะ สบายใจที่จะอยู่กับเขามาก ๆ
เราอยู่ด้วยกันมาเรื่อย ๆ แต่แปลกจากคู่อื่นที่อยู่ห่างกันต้องโทรบ่อย ๆ ใช่ไหมคะ แต่เราไม่ค่อยโทรกันเลย เช่นเดือนนึงประมาณ 1-2 ครั้ง เพราะเขามีเหตุผลที่ตอนกลางคืนโทรไม่ได้ บางทีอยู่กับแม่ แต่การที่ไม่ได้โทรก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกกันน้อยลงเลย คุยกันในแชทส่งรูป ก็รักกันดีคุยสนุกกัน เราก็มีความสุขมาก ๆ
พอนาน ๆ มาเรื่อย ๆ ก็มีพูดกันบ้างว่าอยากเจอ อยากทำนู่นนี่ด้วยกัน หนูก็พูดประมาณว่าเดี๋ยวไปหา แต่ก็ยังไปไม่ได้สักที ปัญหามันอยู่ตรงนี้นี่แหละค่ะ
หนูคิดว่าจะเก็บเงินไปหาเขา ถ้าเก็บได้เยอะก็จะได้ไปเจอกัน แต่ที่บ้านหนูไม่เคยปล่อยให้หนูไปไหนมาไหนคนเดียว ถ้าไปกับเพื่อนก็ไปได้ค่ะอย่างเช่น ไปกินขนม หาอะไรกินกัน เขาไม่ได้คุมโหดขนาดนั้น เป็นมุมแบบว่าเป็นห่วงมากกว่าค่ะ
แต่ถ้าไปเที่ยวข้ามจังหวัดกับเพื่อนไม่เคยเลยค่ะ ไม่เคยไปไหนไกลจากเขา แล้วหนูคิดว่าถ้าคุยเรื่องนี้ไปเขาคงไม่อนุญาตแน่ ๆ หรือยังไม่ยอมรับอะค่ะ เขาคงคิดว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครมาจากไหนไม่น่าไว้ใจ หนูคิดว่าเขาไม่ให้ไปเองแน่ ๆ ค่ะ ที่บ้านคือเป็นห่วงหนูแบบสุด ๆ
แต่ทางแฟนหนูนะคะ ตอนปีแรกที่เราคุย ๆ กันเขาไปเรียนอยู่ แต่หลัง ๆ มาเขาไม่ได้ไปแล้วค่ะ เราไม่ได้ทราบเหตุผลเพราะดูเขาคงไม่อยากคุยเรื่องนี้ เขาอยู่ในชนบท ไม่ได้อยู่ในเมือง แต่บางทีเขาก็ขี่รถไปหาเพื่อนในเมืองบ้างค่ะ
พอเราอยู่ด้วยกันไปนาน ๆ ได้แต่ส่งรูปส่งข้อความเสียง โทรหากัน ก็มีอยู่จุดนึงบ้างที่เขาดูเปลี่ยนไป หนูดูออกเลยค่ะเพราะเราไม่ได้เจอกันเขาก็คงอยากเจอรู้สึกเบื่อ ๆ ที่คุยแต่แบบนี้ ครั้งแรกที่เป็นแบบนี้คือเดือน ธันวาคม 2567 แต่หลังจากหนูคุยกับเขาว่าที่บ้านหนูเป็นงี้ ๆ มีเหตุผลแบบนี้ที่ยังไปไม่ได้ เขาก็บอกว่าเข้าใจนะคะ หลังจากนั้นเขาก็เหมือนเดิมรักกันปกติ
แล้วก็มาเป็นแบบนั้นอีกตอน เมษา 2568 เขาจะพิมประมาณว่า รักตลอด อยู่ด้วยกันมานานมาก แต่เราไม่ได้เจอกันเลย มันก็รู้สึกเดิมๆ หนูก็คุยกับเขาไปอยากให้เขาอยู่ด้วยกันอยู่ แต่เขาไม่เคยพูดเลยนะคะว่าเขาจะเลิก เขาก็กลับมาคุยปกติเหมือนเดิมค่ะ ระหว่างนั้นหนูก็รู้สึกดีที่เขายังอยู่ด้วย แต่ก็แอบเครียดว่าจะทำยังไงให้ได้เจอกันสักที
หนูก็เลยส่งของทำของน่ารัก ๆ ไปให้เขาบ้าง ไม่อยากให้เขาเบื่อเกินไป เขาก็ดีใจนะคะ บอกว่าได้รับของแบบนี้เหมือนได้ใกล้ชิดกันมานิดหน่อยเลย เราก็อยู่ด้วยกันมาอีกเรื่อย ๆ ก็มีพูดขึ้รมาบ้างประมาณว่า เราจะได้เจอกันไหม หนูก็บอกว่าต้องได้เจอสิอะไรแบบนี้ค่ะ
ตอนกลางปีเกือบปลายปี 68 หนูกับเขาก็มีความสุขกันดีค่ะ มีหากิจกรรมอะไรทำเล่นเกมด้วยกันโทรกันมากขึ้น หนูก็มีความสุขมากค่ะ ไม่เคยรักเขาน้อยลงเลย
ใครที่กำลังคิดว่า แล้วทำไมแฟนหนูไม่มาหาหนูเองบ้าง คือหนูคิดอย่างนี้นะคะ ขอพูดง่าย ๆ เลย เขาก็ค่อนข้างเป็นเด็กบ้านนอก รายได้ที่ได้จากทางบ้านไม่น่าจะมากพอ แต่เขาก็มีหาเงินในโทรศัพท์นะคะ ไม่ใช่การพนัน เขาเคยบอกว่าอนาคตเขาก็ต้องหางานทำแล้วค่ะ เราก็เข้าใจเขาที่เขาเป็นแบบนี้ ปล.เขาเป็นคนดีนะคะ ไม่ได้แอบแฟนมาคุย ไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงหรือทำอะไรลับหลัง เชื่อได้ค่ะ
พอมาเดือน ม.ค 69 นะคะ หนูรู้สึกว่าเราอยู่ด้วยกันมานานมากเลย ประมาณปีกว่า ไม่เคยมีใครอยู่กับหนูได้เท่านี้เลยค่ะ แต่ก็อีกครั้งค่ะ เขาคุยเรื่องนี้เหมือนเดิม แต่เหมือนคราวนี้เขาจริงจังมากแล้ว เขาบอกว่า อยากให้หนูโฟกัสกับอนาคต การเรียน ต้องมีคนที่ดีกว่าเขา อยู่กับเขาเขาให้อะไรไม่ได้เลยเขาก็ขอโทษที่ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน เราไม่ได้เจอกันความสัมพันธ์มันไม่ไปไหน เขาเริ่มอิ่มตัว เขาคิดว่าเราจะอยู่กันแค่นี้ใช่ไหม เราหาโอกาสกันยาก เขาก็ทำไม่ได้เลยที่จะไม่ได้เจอกันเพราะหนูก็อยู่ไกล
หนูเสียใจมากค่ะเขาพูดเหมือนเขาจะไปจากหนู หนูถามเขาว่าจะทิ้งหนูแล้วหรอ เขาก็บอกเขาทำใจไม่ได้เหมือนกันเขาก็ผูกพันธ์กับหนูมาก หนูดิ่งมากเลยค่ะไม่อยากให้เขาไปไหน ร้องไห้หนักมาก ร้องทุกวัน หนูทำใจไม่ได้ถ้าเขาไปจากหนูจริง ๆ เราเป็นความสุขของกันและกันมาตลอด เขาบอกว่าหนูดีทุกอย่าง เรารักกันมาก ไม่อยากให้หนูหายไปไหนเหมือนกัน แค่เราไม่ได้เจอกัน แค่นั้นเลย ตอนนี้เราก็ยังตัดกันไม่ขาดค่ะ คุยกันอยู่แต่ไม่ได้เหมือนเดิมมาก
ส่วนตัวหนูคิดว่าหนูไปหาเขาเองได้เพราะว่าหนูได้เงินรายอาทิตย์ที่สามารถเก็บหอมรอมริบได้มากกว่า หนูก็คิดว่าถ้าได้ไปจะนัดเจอกันในเมืองเพราะเขาเคยมาหาเพื่อนในเมืองได้ค่ะ แต่ติดตรงที่บ้านหนูอย่างเดียวเลย ที่หนูคิดไว้นะคะ ตอนช่วงนี้เป็นช่วงที่กำลังสอบเข้ามหาลัย หนูก็ต้องอ่านหนังสือสอบ คิดว่าที่บ้านคงคาดหวังเรื่องนี้กับหนูอยู่ แต่ถ้าหนูสอบติดมหาลัย อะไรมันเข้าที่เข้าทางแล้ว หนูจะลองคุยกับเขาดูค่ะคิดว่าอาจจะอนุญาตให้หนูไปแล้ว
แต่หนูคิดว่าถ้าบอกว่าไปเจอแฟนเขาคงไม่ไว้ใจ เพราะขนาดคนใกล้ตัวเขายังชอบบอกประมาณสั่งสอนอะค่ะ ว่าคบแค่คนดี ๆ อย่าโดนผู้ชายหลอก มิจฉาชีพอะไรแบบนี้ค่ะ ก็เลยคิดอีกแพลนนึงว่า จะบอกว่าไปหาเพื่อนดีไหม เพื่อนสนิทสมัยประถมที่ย้ายไปอะไรแบบนี้อะค่ะ เขาอาจจะยอมมากขึ้น หนูอยากจะเจอเขาจริง ๆ ค่ะ
พี่ ๆ ว่าหนูต้องทำยังไงดีคะ ตอนนี้อาจจะทำอะไรไม่ได้มาก แต่อยากได้คำปรึกษาจริง ๆ ค่ะ