เมื่อก่อน ฉันแทบไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีความรักแบบคนอื่น
ความรักในความหมายของฉันตอนนั้น คือการอดทน การยอม และการพยายามรักษาใครสักคนไว้ให้นานที่สุด
แม้จะต้องแลกด้วยการทำร้ายหัวใจของตัวเองก็ตาม
รักครั้งแรกของฉันไม่ใช่ความรักที่สวยงาม
เขาควบคุมชีวิตฉันแทบทุกอย่าง
ทุกการตัดสินใจต้องเป็นไปตามใจเขา
และเมื่อฉันทำได้ไม่ดีพอ คำพูดที่เขาเลือกใช้ก็กลายเป็นมีดที่ค่อย ๆ บั่นทอนคุณค่าของฉันลงทีละนิด
แปลกดีนะ…
เวลาที่ฉันเจ็บปวดหรือโกรธ เขากลับเปลี่ยนเป็นคนอ่อนโยน ใช้คำหวานรั้งฉันไว้
และฉันก็เลือกจะเชื่อ เลือกจะอดทน
เพียงเพราะคำว่า “รักแรก”
เพราะฉันอยากรักษามันไว้ ทั้งที่มันทำร้ายฉันทุกวัน
จนวันหนึ่ง ความอดทนของฉันก็ถึงขีดจำกัด
ฉันหันกลับมามองตัวเอง และพบว่าฉันไม่เหลือความสดใสคนนั้นอีกแล้ว
ฉันถามตัวเองว่า
“คนเราจะไม่รักตัวเองได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ”
ตอนนั้นฉันเข้าใจทันที
นี่ไม่ใช่ความรัก
เพราะความรักที่แท้จริง ไม่ควรมีใครต้องปรับตัวอยู่ฝ่ายเดียว
ไม่ควรมีใครต้องเจ็บ เพื่อให้ใครอีกคนรู้สึกดี
ฉันเลือกเดินออกมา
ร้องไห้ทั้งวัน
เจ็บปวด แต่โล่งใจ
และหลังจากวันนั้น ความสดใสของฉันก็ค่อย ๆ กลับมา
ฉันค้นพบว่า…ไม่มีเขา ฉันก็ยังอยู่ได้
ที่ผ่านมามันไม่ใช่ความรัก
มันเป็นเพียงความผูกพัน ที่ฉันยึดไว้เพราะกลัวการเริ่มต้นใหม่
ฉันโหลดแอปหาคู่เพราะความเหงา
แค่อยากมีคนคุย ไม่ได้คาดหวังอะไรเลย
แต่โชคชะตากลับพาฉันไปเจอกับใครบางคน
ผู้ชายที่เข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ความตลก และความสบายใจตั้งแต่ครั้งแรกที่คุยกัน
เขาขอฉันเป็นแฟนตั้งแต่วันแรก
และฉันตอบตกลงในวันถัดมา
มันดูบ้าใช่ไหม
แต่บางครั้ง ชีวิตก็ไม่จำเป็นต้องมีลีลามากนัก
แค่กล้าลอง…ก็พอ
ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้
เขายังเป็นเขาคนเดิม
ไม่ใช้อารมณ์ ไม่บังคับ ไม่ลดคุณค่าของฉัน
เขาไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเอง “ไม่ดีพอ”
ตรงกันข้าม เขากลับสนับสนุนทุกเส้นทางที่ฉันเลือกเดิน
ใช้คำพูดดี ๆ แทนคำทำร้าย
ใช้ความห่วงใยแทนการควบคุม
ความรักครั้งนี้
ทำให้ฉันรักตัวเองมากขึ้น
ดูแลตัวเองมากขึ้น
และมีความสุขแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ถ้าชีวิตในอดีตของฉันเหมือนการตกอยู่ในหุบเหวที่มืดมิด
เขาคือแสงเทียนที่ไม่ได้อุ้มฉันเดิน
แต่คอยส่องทางให้ฉันมองเห็นว่า
ฉันสามารถปีนขึ้นมาด้วยขาของตัวเองได้
และวันนี้…
ฉันรู้แล้วว่า ความรักที่ดี
ไม่ใช่ความรักที่ทำให้เราเล็กลง
แต่คือความรักที่ทำให้เรา “เป็นตัวเองได้อย่างเต็มหัวใจ”
กล้าที่จะเดินออกมา เพื่อเจอความรักที่ดี
ความรักในความหมายของฉันตอนนั้น คือการอดทน การยอม และการพยายามรักษาใครสักคนไว้ให้นานที่สุด
แม้จะต้องแลกด้วยการทำร้ายหัวใจของตัวเองก็ตาม
รักครั้งแรกของฉันไม่ใช่ความรักที่สวยงาม
เขาควบคุมชีวิตฉันแทบทุกอย่าง
ทุกการตัดสินใจต้องเป็นไปตามใจเขา
และเมื่อฉันทำได้ไม่ดีพอ คำพูดที่เขาเลือกใช้ก็กลายเป็นมีดที่ค่อย ๆ บั่นทอนคุณค่าของฉันลงทีละนิด
แปลกดีนะ…
เวลาที่ฉันเจ็บปวดหรือโกรธ เขากลับเปลี่ยนเป็นคนอ่อนโยน ใช้คำหวานรั้งฉันไว้
และฉันก็เลือกจะเชื่อ เลือกจะอดทน
เพียงเพราะคำว่า “รักแรก”
เพราะฉันอยากรักษามันไว้ ทั้งที่มันทำร้ายฉันทุกวัน
จนวันหนึ่ง ความอดทนของฉันก็ถึงขีดจำกัด
ฉันหันกลับมามองตัวเอง และพบว่าฉันไม่เหลือความสดใสคนนั้นอีกแล้ว
ฉันถามตัวเองว่า
“คนเราจะไม่รักตัวเองได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ”
ตอนนั้นฉันเข้าใจทันที
นี่ไม่ใช่ความรัก
เพราะความรักที่แท้จริง ไม่ควรมีใครต้องปรับตัวอยู่ฝ่ายเดียว
ไม่ควรมีใครต้องเจ็บ เพื่อให้ใครอีกคนรู้สึกดี
ฉันเลือกเดินออกมา
ร้องไห้ทั้งวัน
เจ็บปวด แต่โล่งใจ
และหลังจากวันนั้น ความสดใสของฉันก็ค่อย ๆ กลับมา
ฉันค้นพบว่า…ไม่มีเขา ฉันก็ยังอยู่ได้
ที่ผ่านมามันไม่ใช่ความรัก
มันเป็นเพียงความผูกพัน ที่ฉันยึดไว้เพราะกลัวการเริ่มต้นใหม่
ฉันโหลดแอปหาคู่เพราะความเหงา
แค่อยากมีคนคุย ไม่ได้คาดหวังอะไรเลย
แต่โชคชะตากลับพาฉันไปเจอกับใครบางคน
ผู้ชายที่เข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ความตลก และความสบายใจตั้งแต่ครั้งแรกที่คุยกัน
เขาขอฉันเป็นแฟนตั้งแต่วันแรก
และฉันตอบตกลงในวันถัดมา
มันดูบ้าใช่ไหม
แต่บางครั้ง ชีวิตก็ไม่จำเป็นต้องมีลีลามากนัก
แค่กล้าลอง…ก็พอ
ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้
เขายังเป็นเขาคนเดิม
ไม่ใช้อารมณ์ ไม่บังคับ ไม่ลดคุณค่าของฉัน
เขาไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเอง “ไม่ดีพอ”
ตรงกันข้าม เขากลับสนับสนุนทุกเส้นทางที่ฉันเลือกเดิน
ใช้คำพูดดี ๆ แทนคำทำร้าย
ใช้ความห่วงใยแทนการควบคุม
ความรักครั้งนี้
ทำให้ฉันรักตัวเองมากขึ้น
ดูแลตัวเองมากขึ้น
และมีความสุขแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ถ้าชีวิตในอดีตของฉันเหมือนการตกอยู่ในหุบเหวที่มืดมิด
เขาคือแสงเทียนที่ไม่ได้อุ้มฉันเดิน
แต่คอยส่องทางให้ฉันมองเห็นว่า
ฉันสามารถปีนขึ้นมาด้วยขาของตัวเองได้
และวันนี้…
ฉันรู้แล้วว่า ความรักที่ดี
ไม่ใช่ความรักที่ทำให้เราเล็กลง
แต่คือความรักที่ทำให้เรา “เป็นตัวเองได้อย่างเต็มหัวใจ”