เป็นสาวสองค่ะเคยคุยกับเกย์คนหนึ่งซึ่งบอกตรงๆว่าเรารักเขามากรู้สึกดีมากและเป็นห่วงเขามากในตอนนี้สถานะอาจจะเป็นได้แค่พี่น้องแต่เราก็ยังรู้สึกห่วงใยและยังรู้สึกดีกับเขารู้สึกว่าอยากดูแลอยากเทคแคร์เขาทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้ดีกับเราขนาดนั้นแต่ทำไมรู้สึกว่าออกมาจากชีวิตเขาแล้วแต่ก็อดห่วงชีวิตเขาไม่ได้มีความรู้สึกแบบนี้มันเป็นความรู้สึกที่แย่มากพยายามออกมาจากชีวิตเขาหลายครั้งแล้วแต่ก็ยังทำไม่ได้ก็กลับไปพัก IG เขาทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้ดีกับเราเลยควรจะทำยังไงใครเคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้บ้าง
จนกระทั่งกลับไปคุยล่าสุดวันนี้ก็คุยกันเป็นชั่วโมงหวังว่ามันจะเข้าใจกันมากกว่านี้แต่สุดท้ายก็เหมือนเดิมคือชวนกันทะเลาะทั้งๆที่เราใจเย็นกับเขามากแต่เขาเอาแต่ใจมากก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงแต่ในใจลึกๆไม่ได้อยากครอบครองเขาแต่รู้สึกห่วงใยเขามากเป็นห่วงชีวิตเขาทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรเรามากมายก็ได้ตกลงกันวันนี้ว่าเราจะเป็นพี่น้องแต่สุดท้ายเขาก็ชวนเราทะเลาะเรื่องอะไรก็ไม่รู้ทำให้เราก็มี
ใครเคยมีวิธีตัดใจจากความรักได้แบบเด็ดขาดบ้างคะพยายามหลายครั้งแล้วแต่ก็ยังเหมือนเดิมเพราะเราไม่เคยคิดอยากจะมีใครในตอนนี้เพราะยังรู้สึกเจ็บและเสียใจกับความรู้สึกคันนี้อยู่จึงต้องใช้เวลาทำงานนานมากเพื่อให้มันลืมเรื่องราวทำงานเช้าตี 04.00 ถึง 13.00 ตกเย็นเวลา 19:00 น จนถึง 01.00 นก็ทำเป็นเชียร์เบียร์กลางคืนอีกจนไม่มีเวลาที่จะใช้ชีวิตตัวเองแต่ก็อดคิดไม่ได้ถึงเรื่องราวต่างๆ
ปล. ทางนี้อยากให้คุณพี่ช่วยแนะนำหน่อยค่ะเข้าใจตัวเองว่าเป็นเหมือนคนโง่มากๆที่ไม่ยอมตัดใจทั้งๆที่เขาไม่ได้ดีเลยแต่ใครไม่อยู่ในสถานการณ์แบบนี้ก็คงอาจจะไม่เข้าใจว่ามันยากลำบากเพียงใดกว่าจะผ่านแต่ละวันไปได้
เป็นสาวสองค่ะเคยรักเกย์คนนี้มากแล้วเขาก็ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดแต่ตอนนี้กลับเข้าใจว่าเป็นได้แค่พี่น้อง
จนกระทั่งกลับไปคุยล่าสุดวันนี้ก็คุยกันเป็นชั่วโมงหวังว่ามันจะเข้าใจกันมากกว่านี้แต่สุดท้ายก็เหมือนเดิมคือชวนกันทะเลาะทั้งๆที่เราใจเย็นกับเขามากแต่เขาเอาแต่ใจมากก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงแต่ในใจลึกๆไม่ได้อยากครอบครองเขาแต่รู้สึกห่วงใยเขามากเป็นห่วงชีวิตเขาทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรเรามากมายก็ได้ตกลงกันวันนี้ว่าเราจะเป็นพี่น้องแต่สุดท้ายเขาก็ชวนเราทะเลาะเรื่องอะไรก็ไม่รู้ทำให้เราก็มี
ใครเคยมีวิธีตัดใจจากความรักได้แบบเด็ดขาดบ้างคะพยายามหลายครั้งแล้วแต่ก็ยังเหมือนเดิมเพราะเราไม่เคยคิดอยากจะมีใครในตอนนี้เพราะยังรู้สึกเจ็บและเสียใจกับความรู้สึกคันนี้อยู่จึงต้องใช้เวลาทำงานนานมากเพื่อให้มันลืมเรื่องราวทำงานเช้าตี 04.00 ถึง 13.00 ตกเย็นเวลา 19:00 น จนถึง 01.00 นก็ทำเป็นเชียร์เบียร์กลางคืนอีกจนไม่มีเวลาที่จะใช้ชีวิตตัวเองแต่ก็อดคิดไม่ได้ถึงเรื่องราวต่างๆ
ปล. ทางนี้อยากให้คุณพี่ช่วยแนะนำหน่อยค่ะเข้าใจตัวเองว่าเป็นเหมือนคนโง่มากๆที่ไม่ยอมตัดใจทั้งๆที่เขาไม่ได้ดีเลยแต่ใครไม่อยู่ในสถานการณ์แบบนี้ก็คงอาจจะไม่เข้าใจว่ามันยากลำบากเพียงใดกว่าจะผ่านแต่ละวันไปได้