เคยอิจฉาคนที่มีแต่คนรัก เป็นที่รักของคนรอบข้างไหม

อันนี้เราอินหนังอินฟิคเฉยๆนะ แล้วมานั่งคิด ว่าแบบ คนที่มีแต่คนสนใจคือคนที่ร่าเริง เฟรนด์ลี่ บางครั้งก็คิดว่า เอออยากเป็นคนแบบนั้นบ้างว่ะ แต่ก็คิดอีกว่า ตัวเราก็มีข้อดีของเรานี่หว่า รักตัวเองแบบที่ตัวเองดีกว่า ใครจะรักไม่สำคัญเท่าเรารักตัวเองมากพอ พูดง่ายแต่ทำยากนะ เราจะยอมรับทุกด้านของตัวเองยังไงล่ะ การเลี้ยงดูและสังคมตอนเด็กก็มีผลต่อพฤติกรรมของเราเลย อย่างของเรานะ เราค่อนข้างเก็บตัว ไม่ค่อยพูด แต่ถ้าต้องพูดก็ทำได้ ยิ้มแย้มได้ปกติ แต่โคตรฝืน เราโตมาแบบอยู่คนเดียวเป็นส่วนมากตั้งแต่เด็ก เวลาอยู่กับใครสองต่อสอง จะมีโมเม้นแบบ อึดอัด Awkward ไม่ได้โฟลวเป็นธรรมชาติขนาดนั้น ไม่แน่ใจว่าตัวเองมีอะไรดี มันย้อนแย้งอะ หรือเวลาจะชอบใครเราก็ไม่มีความมั่นใจ หน้าตาเราไม่แย่เลยนะ แต่ก็นั่นแหละ ถ้าไม่มั่นใจซะอย่างอะนะ  มีคนเคยบอกว่า ถ้าจะชอบใครไม่จำเป็นต้องถ่อมตนขนาดนั้น ยากก แก้ยังไงดี เรามากระทู้เรื่อยเปื่อย ความคิดมันฟุ้งๆ อยากระบาย อยากได้คำแนะนำด้วยค่ะ อยากใช้ชีวิตแบบโฟลวๆ ไม่กังวลเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ helppp pls